POL VERLEN.   QÜSSƏ

verlain-19

     L’angoisse

Yox, Təbiət, heç nəyin məni açmır, nə taxıl
Zəmiləri, nə çoban neyindən qanadlanan
Siciliya şərqisi, nə səhər qızaran dan,

Kədərli təntənəsi nə də ki, qürubların.

 

Gülməlidir həm Sənət, həm İnsan, nəğmələr həm,
Şeir, yunan məbədi və burulan qalalar
Ki, ucalıb boş göyə kilsələri qaldırar,

Və bir gözlə görürəm yaxışını və pisi mən.

 

 

İnanmıram Tanrıya, xeyli götür-qoyaraq,

İnkar elədim, o ki qaldı köhnə hoqqaya,
Sevgiyə, bir də ondan istəmirəm eşidəm.

 

 

Həyat yorğunuyam həm, ölüm də qorxudur həm,
Ruhum itən qayıqdır qabarma-çəkilmədə.
Gəmiləri məhv edən qasırğlara bəndəm.

 

Fransızcadan tərcümə

27-28. 11. 2018

Samara

Реклама