MİXAİL LERMONTOV. PEYĞƏMBƏR

LERMONTOV

Пророк

 

Hərşeygörənliyi elə ki mənə,
Bəxş etdi əbədi və adil hakim,

Haçan bir insanın baxsam üzünə,

Görürəm yazılıb günah, föhş, kin.

 

 

Səsləyib hamını məhəbbətə mən,

Həqiqət təlimi yaydım o zaman.

Məni yaxınlarım bilmirəm nədən,
Daşa basırdılar vermədən aman.

 

 

Başıma kül səpdim, dilənçilər tək,
Qaçıb tərk elədim şəhərləri mən.

Budur, səhralarda gün keçirərək,

Yeyib dolanıram Tanrı verəndən.

 

 

İlkyaranış əhdi əziz sayaraq,
Mənə boyun əyir orda hər heyvan.

Sevinclə oynayıb şüalarıyla,
Ulduzlar da məni dinləyir hər an.

 

Kütləli şəhərdən yolum düşürsə,

Keçib-gedirəmsə tələsik əgər,

Qocalar özündən razı gülüşlə,
Baxıb uşaqlara belə deyirlər:

 

 

“Baxın bu insana nümunə kimi,

Məğrurdu, bizimlə o dolanmadı.

Səfeh, istəyirdi biz inanaq ki,

Danışan diliylə onun Tanrıdır!
Görün nə gündədir, baxın, uşaqlar,
Arıq, rəngi qaçıb və qaşqabaqlı.

Üst-başı dağılıb, lütdür az qala,
Ondan həqarətlə hər görən qaçır”.

1841

Ruscadan tərcümə

23.04. 2019, Samara

 

Пророк

 

С тех пор как вечный судия 
Мне дал всеведенье пророка, 
В очах людей читаю я 
Страницы злобы и порока. 


Провозглашать я стал любви 
И правды чистые ученья: 
В меня все ближние мои 
Бросали бешено каменья. 

Посыпал пеплом я главу, 
Из городов бежал я нищий, 
И вот в пустыне я живу, 
Как птицы, даром божьей пищи; 
Завет предвечного храня, 
Мне тварь покорна там земная; 
И звезды слушают меня, 
Лучами радостно играя. 
Когда же через шумный град 
Я пробираюсь торопливо, 
То старцы детям говорят 
С улыбкою самолюбивой: 
«Смотрите: вот пример для вас! 
Он горд был, не ужился с нами: 
Глупец, хотел уверить нас, 
Что бог гласит его устами! 

 
Смотрите ж, дети, на него: 
Как он угрюм, и худ, и бледен! 
Смотрите, как он наг и беден, 
Как презирают все его!»

Михаил Лермонтов, 1841

Реклама