İOSİF BRODSKİ. “MƏNƏ DEYİRLƏR Kİ, GEDƏM MƏN GƏRƏK…”


 

BRODSKI

Мне говорят, что нужно уезжать…

Mənə deyirlər ki. gedəsən gərək.

Hə, hə. Minnətdaram. Yığışıram mən.

Hə, hə. Anlayıram, Məni ötürmək
Zərurəti də yox. İtən deyiləm.

 

Uzaq yol – siz allah, deməyin belə,
Uzağı yaxın bir stansiyadır.

Narahat olmayın, birtəhər. Elə

Yüküm yox. Yoxdur heç çamadanım da.

 

Hə, hə. Daha vaxtdır. Minnətdaram mən,

Hə, hə. Vaxtdır.  Bilir hamı da yaxşı.

Qalxır ağaclarla vətənin üstdən,

Hüznlü şəfəqi qış axşamının.

 

 

Hər şey sona yetdi. Yox etirazım,
Xudahafiz deyib əl-əl görüşüm.

İndi sağalmışam. Getməyim lazım,
Hə, hə. Ayrılığa görə təşəkkür.

 

 

Gəzdir vətənimdə, sən məni, taksi,
Ünvan elə bil ki, yadımdan çıxır.

Sükuta qərq olmuş çölləri gəzdir,
Bilirsən, vətəndən gedirəm axı.

 

 

Ünvan elə bil ki, çıxıb yadımdan:

Üzümü söykərəm nəm şüşəyə mən.
Keçəndə sevdiyim çayın yanından,
Ağlaram, səslərəm kolazçını həm.

 

(Hər şey bitdi daha. Niyə tələsim,
Sən allah, arxayın qayıt geriyə,

Göylərə baxaram, dolar sinəmə,
Başqa sahillərin soyuq küləyi).

 

 

Bu da köç, haçandan necə gözlənən.

Dön geri, ürəyin kədər duymadaın.

Yastı bir sahilə yan alaram mən,

Vətəndə qatara sən minən zaman.

Ruscadan tərcümə

28.04. 2019

Samara

 

 

Мне говорят, что нужно уезжать. 
Да-да. Благодарю. Я собираюсь. 
Да-да. Я понимаю. Провожать 
не следует. Да, я не потеряюсь. 

 

Ах, что вы говорите — дальний путь. 
Какой-нибудь ближайший полустанок. 
Ах, нет, не беспокойтесь. Как-нибудь. 
Я вовсе налегке. Без чемоданов.

 

 

Да-да. Пора идти. Благодарю. 
Да-да. Пора. И каждый понимает. 
Безрадостную зимнюю зарю 
над родиной деревья поднимают. 

 

Все кончено. Не стану возражать. 
Ладони бы пожать — и до свиданья. 
Я выздоровел. Нужно уезжать. 
Да-да. Благодарю за расставанье.

 

 

Вези меня по родине, такси. 
Как будто бы я адрес забываю. 
В умолкшие поля меня неси. 
Я, знаешь ли, с отчизны выбываю.

 

 

 

Как будто бы я адрес позабыл: 
к окошку запотевшему приникну 
и над рекой, которую любил, 
я расплачусь и лодочника крикну.

 

 

(Все кончено. Теперь я не спешу. 
Езжай назад спокойно, ради Бога. 
Я в небо погляжу и подышу 
холодным ветром берега другого.) 

 

 

Ну, вот и долгожданный переезд. 
Кати назад, не чувствуя печали. 
Когда войдешь на родине в подъезд, 
я к берегу пологому причалю.

Реклама