SERGEY YESENİN. “ŞÖHRƏTİ FIŞTIRIQLI GƏNCLİK İLLƏRİM, SİZİ…”

ЕСЕНИН

Годы молодые с забубенной славой…

 

Şöhrəti fıştırıqlı gənclik illərim, düzü,
Mən özüm zəhərlədim acı zəhərlə sizi.

 
Bilmirəm ki, axırım yaxındır ya da uzaq,
Bir vaxt göydü gözlərim, indisə sönük və ağ.

 

Hanı sevinc? Həndəvər —  toran, küsü və qüssə,

Çöldə? Meyxanada ya? Heç nə görünmür gözə.

 

Əlimi uzadıram – əlimlə eşidirəm:

Gedirik…atlar … xizək… qar… keçirik meşədən.

 

“Arabaçı, qamçı vur!  Sürürsən azarlı tək!

Belə dərə-təpədə can çıxarasan gərək”.

 

 
Birdir arabaçının sözü: “belə boranda
Qorxuludur, atları tərlədəsən qovanda.”

 

 

“Qorxaqsan, arabaçı! Söz kar eləmir sənə!”

Özüm qamçı  çəkirəm atların kürəyinə.

 

 

Vururam, qar sıçradır  atların  ayaqları

Birdən təkan… qarın üstə xizəkdən yıxılıram.

 

 

Ayılıb nə görürəm: nə at, nə araba var,
Yerim xəstəxanadır, sarıyıb uzadıblar.

 

Dərə-təpəli yolda, at bilərək sən demə,
Yaş sarğıyla çırpıram dəmir çarpayını mən.

 

Saatın əqrəbləri bığ kimi burulublar,

Başım üstdə yuxulu baxıcılar durublar.

 

 

Xırıltıyla deyirlər: “Ey qızılbaş, heyf, sən,
Acı ödlə özünü özün zəhərləmisən.

 

Bilmirik ki, axırın uzaqdır ya yaxındır,
Mavi gözlərində nəm qalıb meyxanalrdan”.

Ruscadan tərcümə

11.06. 2019

Samara

QEYD: Bu şeiri Yesenin Şeremetyev, sonra (9-15 mart 1924) Kreml xəstəxanasında yatarkən yazıb.

 

Годы молодые с забубенной славой,
Отравил я сам вас горькою отравой.

 

Я не знаю: мой конец близок ли, далек ли.

Были синие глаза, да теперь поблекли.

 
Где ты, радость? Темь и жуть, грустно и обидно.
В поле, что ли? В кабаке? Ничего не видно.

 

Руки вытяну — и вот слушаю на ощупь:
Едем… кони… сани… снег… проезжаем рощу.
«Эй, ямщик, неси вовсю! Чай, рожден не слабым!
Душу вытрясти не жаль по таким ухабам».

А ямщик в ответ одно: «По такой метели
Очень страшно, чтоб в пути лошади вспотели».

«Ты, ямщик, я вижу, трус. Это не с руки нам!»
Взял я кнут и ну стегать по лошажьим спинам.

 

Бью, а кони, как метель, снег разносят в хлопья.
Вдруг толчок… и из саней прямо на сугроб я.

 
Встал и вижу: что за черт — вместо бойкой тройки…
Забинтованный лежу на больничной койке.

И заместо лошадей по дороге тряской
Бью я жесткую кровать мокрою повязкой.

 

На лице часов в усы закрутились стрелки.
Наклонились надо мной сонные сиделки.

Наклонились и хрипят: «Эх ты, златоглавый,
Отравил ты сам себя горькою отравой.

Мы не знаем: твой конец близок ли, далек ли.
Синие твои глаза в кабаках промокли».

1924