QAZAN XANIN DUSTAQ URUZ BƏYƏ DEDİYİ

U LENİ. KİNO

(Uruzun dustaq olduğu boy)

Oğul, oğul, ay oğul!

Qarşı qara dağın zirvəsi oğul!

Belimin, qolumun qüvvəsi oğul!

İşıqsan qaranlıq gözlərimdə sən!

Səninçün dururdum dan söküləndə,

Səninçün yorurdum qonur atımı,
Ağ donu səninçün toza batırdım.

Başım sənə qurban, canım Uruz bəy,

Sənsiz uca taxtım yerə enəcək.

Təbillər hay salıb daha döyülməz,

Möhtəşəm divanım durub, sürülməz.

Sənin dost dediyin bəy oğulları,

Qara geyindilər, ağı çıxarıb.
Quş qatarı kimi qızım-gəlinim,
Ağ donu çıxarıb, qara geyinib.

Qanlı yaş axıdar, ovunmaz anan,

Gedir atanın da huşu başından.

Əgər burdan, oğul, mən geri dönsəm,
Anan mənə “hanı bəs oğlum” desə,

Deyimmi dalında əlləri bağlı?

Deyimmi boynuna sicim taxılı?

Deyimmi yanınca yağı yürüdür?

Bəs onda namusum hayana gedir?
Deyimmi qıl köynək sürtüb yandırar?

Deyimmi buxov var ayaqlarında?

Deyimmi yeməyin acı soğandır?

 

Yenə dedi:

Oğul, qarşı yatan dağlarım əgər,
Qarısa, ot bitməz, yaylamaz ellər.

Şırıldayıb axan bu gözəl sular,
Qurusa nə daşar, nə də ki, çağlar.

Dəvələr qarısa, köşəklər olmaz,
Atlar qarıyarsa, qulun doğulmaz.

Oğlu hardan olar, qarısa igid,

Atan da, anan da qarıyıb gedib,
Daha oğul verməz Tanrımız, əgər,
Versə də olmaz o sənə bərabər.
Versə də o sənin yerini tutmaz.
Qara bulud ollam göy üzündə mən

Dönərəm göylərdə qara buluda,
Kafərin üstünə guruldayaram.

Doqquz nəfərini bir sayaram mən,
Od olub qamış tək yandıraram mən.

Aləmə yayılar cəngimin səsi,
Yaradan Allahın mədədi gəlsin!

22-23.03. 21, Samara