ALEKSANDR PUŞKİN. GECƏ YUXUSUZLUQ VAXTI QOŞULMUŞ ŞEİRLƏR

Zülmətə bürünüb həndəvər, yatıb,
Mənin yuxum qaçıb, közərmir heç nə.

Yeknəsəq səsidir aramsız dinən,

Mənim yaxınımda təkcə saatın.

Parka qarı kimi nəsə qımıldar,

Yuxulu gecədə titrəmələr var,

Siçan vurnuxması tutub dünyanı…

Narahat edirsən niyə sən məni?

Canımdan bezdirən pıçıltı, nəsən?

Mənə məzəmmətsən, bəlkə qınaq sən,

İtirdiyim günə cəzasan yəni?

Məndən axı indi nə istəyirsən

Mənə çağırışsan, öndeyim ya sən?

Bircə istəyim var – səni anlamaq,
Məna axtarıram səndə mən ancaq…

1830

Qeyd: Parka – qədim Roma mifologiyasında tale ilahəsi

ruscadan tərcümə

04.12. 2021, Samara

——————————

АЛЕКСАНДР ПУШКИН

  1. СТИХИ,
    СОЧИНЕННЫЕ НОЧЬЮ
    ВО ВРЕМЯ БЕССОННИЦЫ

Мне не спится, нет огня;
Всюду мрак и сон докучный.
Ход часов лишь однозвучный
Раздается близ меня,

Парки бабье лепетанье,
Спящей ночи трепетанье,
Жизни мышья беготня…
Что тревожишь ты меня?
Что ты значишь, скучный шепот?
Укоризна, или ропот
Мной утраченного дня?
От меня чего ты хочешь?
Ты зовешь или пророчишь?
Я понять тебя хочу,
Смысла я в тебе ищу…