BADAM

 Ərəbqardaşbəyli, 1978

 

Qışın oğlan çağıydı, yanvardı,
Yanırdı yaydakı tək yer-göysə,
Külək əsmirdi, yağış yağmırdı,

Şoru yerin çıxırdı qar tək üzə.

 

 

 

Bəlkə də tərsə fırlanırdı o il,

Fələyin çərxi ya da yer kürəsi.

Qayğılıydı kişi-arvad elə bil,

Qayğılıydı mal-heyvanın da səsi.

 

 

 

Qayğılanmışdı kənddə bağlar da,
Hər ağac ciddi götürqoydaydı,

Şirəsi qaynayan budaqlarda,
Yaz eşqi erkən oyanmaqdaydı.

 

 

 

Bir ağac kəndin ortasında elə,
Çiçəkləmişdi ağappaq qar tək,
Yanvara aldanan badamdı belə,

Meyvəsi incə, çiçəkdən göyçək.

 

 

Gözəl, çəkirdi  keçən hər adamı,
Sinə açmışdı deyərdin birdən.

Utandırırdı baxanlar badamı,
Qızartı vardı ağ çiçəklərdə…

 

 

Mürgüdə müdrik ağaclarsa hələ,

Bilirlər istisə də, yanvardı.

Donar badam bu ağ çiçəklərlə,

Hələ fevral qabaqda, mart vardı…

 

19.04. 2019

Samara

Реклама

“DONDURMA” ƏHMƏDİN KƏNDƏ GƏLMƏYİ

   Ərəbqardaşbəyli, 1960-cı illər

 

Günəş dayananda damların üstdə,
Torpaq yandıranda yalın ayağı,
Milçək də, arı da zalım istidən,
Gizlənib yarımcan dincələn çağı;

 

 

Pambıq alağından nahara gəlib,
Arvadlar kölgəyə sərilən zaman,

Pambıq arxındaca çimib dincəlib,
Duru doğramacdan qarnı curlayan

 

 

Uşaqlar əsnəyib yubadanda vaxt,

Uzaqdan tanış səs gəlirdi birdən.
Diksinib dururdu onda hər arvad,

Uşaqlarsa qulaq şəkləyirdilər.

 

 

Yaşıl köhnə moped, dalında sandıq,
İndicə Salyandan bəlkə çıxardı,

Ancaq xəbərdardı hər uşaq artıq,

Hər uşaq qulağı burda radardı.

 

 

“Məmə, Əhməd gəlir, morojnı Əhməd!”
Uşaqlar həyətdə qışqırırdılar.

“Sağ gəlib çıxmasın, Əhmədə lənət!

Marojna almağa mənim pulum var?”

 

 

Sürtərdi özünü kimsə torpağa,
Özündən gedən də olurdu bəzən.

Ana kötəkləyər, sonra qarğıyar:

“Bala, qan qusasan, ugid öləsən!”

 

 

Get-gedə artırdı səsi mopedin,
Qarı düşmən indi yaxındı kəndə.

Duyurdu hər uşaq cani Əhmədin,

Sərin hənirini həndəvərində.

 

 

Teymurləng elə bil girirdi kəndə,
Buluda qalxırdı dalınca torpaq,

Qaçırdı önünə qan-tər içində,

Qanı fırtığına qatışan uşaq.

 

 

Kimi dondurmanı alıb aşırar,
Ağzının suyunu kimi yalardı.

Cənnət nemətiydi buzlu zəhrmar,
Kənddəsə cəhənnəm havası vardı.

 

 

 

Əhməd mopedini sürüb gedərdi,
“Bir də gəlməyəsən!” – qarğıyardılar.

Arvadlar kətməni qapıb yenə də,
Pambıq tarlasına qayıdardılar.

 

 

 

Pul o vaxt az idi, düzünü deyək,
Çatmırdı çörəyə, qəndə-çaya da.

Sevgi, mehribanlıq olaydı gərək,

Canın yanğısını bir az soyuda…

17.04. 2019

Samara

AĞƏNNƏNİN ÖLÜMÜNÜN ON İLLİYİNƏ

 

Изображение 301

Qiyamət  günü var, nəhayət, gələr,

Qalxaraq hüzurda əyərik boyun.

Ümidlə ölərik, o günə qədər,

Keçər bəlkə min il, bəlkə də milyon.

 

 

Hüzurda durarsan hamı kimi sən,

Çaşar, sarsılarsan həyəcanından.

Elə bil baldızdan qorxub əsərsən,
Elə bil zəhmiylə basar öz balan.

 

 

 

Qorxarsan atandan, müəllimindən,
Ya da briqadirdən qorxduğun sayaq.

Elə bil ki polis, məmur indi də,
Burda səni söyüb yamanlayacaq.

 

 

Toxtarsan, qəfildən bir səs ucalcaq,

Danışan bilməzsən kimdi ya nədi.

Haqq-hesab istəməz,  soruşar ancaq:
“Cahangirin qızı, dincələ bildin?”

 

02. 04. 2019

Samara

ƏRƏBQARDAŞBƏYLİ

xayal

Kəndimin adında “ərəb” sözü var,
Şirindir ağızda xurma tək dadı.

O həm hədiyyədir, həm də yadigar,
Saxlayır tarixi kəndimin adı.

 

 

Ərəb gəlib çıxıb bura bir zaman,
Gəlib at belində, dəvə belində.

Sarsılıb, tutulub önünə çıxan:

Qılınc – kəmərində, kitab — əlində.

 

 

Döndərib qibləyə kəndimi ərəb,
Və açıb kitabı müəllim kimi.

Çubuq tək yellədib qılıncı qərib,

Titrədib, çaşdırıb kəndimi zəhmi.

 

 

 

Kürdən su içiblər dəvələr, atlar,

Ərəb ovuclayıb Kürü diz üstdə.

Duruydu, təmizdi Kür də o vaxtlar,
Su özü od kimi müqəddəs idi.

 

 

Ərəb əldə qılınc kəndimə deyir,

Bitirib namazı Kür qırağında:

Odu yaradandır, Allah od deyil!

Su deyil, o, suyun yaradanıdır!

 

 

 

Bir zaman yatışıb dəvələr, atlar.

Kəndimin ulduzlu səması altda,
İzləri pozulub, sözsə yadigar,

Möhür tək basılıb yaşayır adda.

 

30.03. 2019

Samara

         QONŞU TELEVİZORU

                        Ərəstun və Məmmədhüseyn

                               qardaşlarına

 

Uçmuşdu kosmosa Qaqarin artıq,

Uçmuşdu Titov da Tereşkova da.

Bizsə qonşulara gedib baxırdıq,
O vaxtlar hələ də televizora.

 

 

Ucalırdı qazma borularından

Yığılma antenna evin yanında.

Bacadan çıxaraq burulub gedən,
Tüstü aşağıda itirdi ondan.

 

 

Televizor özü ağ-qara, xırda,

Üstündə örtüyü zərif, bahalı.

Kiçik bir otağa yığılardılar,
Arvadlı-kişili kənd adamları.

 

 

Novruzda sevimli “Arşın mal alan”,

Konsertlər, teatr tamaşaları…

Bayram süfrəsini yarımçıq qoyan,
Ekran qabağına qaçan da vardı…

 

 

“Neftçi” oynayanda kişilərindi

Televizor —  hamı azarkeş, dəli.
Otaq da elə bil irilənirdi,
Hamıya çatırdı, nə qədər gələ.

 

 

Başlara qoşaraq mən də başımı,
Qonşuya gedərdim hər gün az qala.

Başqaydı ekranda geyim, danışıq,
Alar, ovsunlardı qəlbi uzaqlar…

 

 

Bəkə qonşu evdə balaca ekran,
Dünyaya açılan pəncərı idi.

Qapı açıq idi kim gələ, haçan –

Budur düşündürən məni indi də…

 

10. 03. 2019

Samara

QIŞ QÜSSƏSİ

3 7.jpg

Ah, bu günəş, bu şaxta

Son dəfədir bəlkə də.

Vaxtı tükənib daha,
Yola düşüb qış gedər.

 

 

Qonaq deyil dil tökək,

Qabağında diz çökək.

Başmağını gizlədək,
Yubandıraq, gözlədək.

 

 

Uzanaydı bir az da,
Dözərdik soyuğuna.

Uzana yay da, yaz da,

İlin özü uzana.

 

 

Qış çətin fəsilsə də,

Gedəndə darıxırıq.

Qışı tələsdirməyək —

Ömürdən gedir axı,..

 

03. 03. 2019

Samara

MƏTBƏX

Elm, texnologiya,
Nə qədər ucalsa da,
Dünən məlum olmayan,
Tapılıb açılsa da,

 

 

Bu əsr daha artıq
Qazan və tava əsri.

Hamımız kulinarıq,
Hamı yemək əsiri.

 

 

Fiziki, kimyaçını,

Filosofu, həkimi,

İndi heç kim tanımır,
Ağ qalpaqlı şef  imi,

 

 

Kulinar tamaşalar,

Doldurur kanalları.

Seriallar başbaşa,
Tükənmir gecə yarı.

 

 

Bütün altı qitədən,
Tapılıb alınanlar,

Göyün yeddi qatından,
Vurulub salınanlar,

 

 

Bütün dörd okeandan,
Nələr varsa tutulan,

Meşədə tora keçən,

Ya tələyə atılan,

 

 

Torpaq üstdə göyərən,
Torpaq altda yaranan ,
Üzən, gəzən, yüyürən —
Nə istəyirsə insan,

 

 

Yığılır, nizamlanlır,
Doğranır, tikələnir,
Atılır qazanlara,

Tavalara yüklənir.

 

 

Şefin idarəsiylə
Aşbazlar hərəkətdə.

Bu, mətbəx deyil belə,

Opera və baletdir.

 

 

Alışır, hər şey yanır,

Alov tavana qalxır,

Qaynayan qazanların

Buludlanır buxarı.

 

 

Burda hər qızarılan,
Qovrulan da bir əsər.

Şopen ya Mozart yazan,
Şedevrlərə dəyər.

 

 

 

Mozart ya da ki, Şopen,
Hamınınsa da hərçənd,

Belə mətbəxdə bişən,
Yalnız seçmələrindir.

 
Və Albinoni  dinər,

Qonşu kanalda bəlkə,

Ac uşaqlar görünər,
Görünər müflis ölkə…

 

Burdasa nəciblərin,

Yeməkləri çəkilir,

Tortu bəzəyən inci,

Göz yaşıdır elə bil…

 

26-27. 02. 2019

Samara

 

 

 

NƏ PEYK, NƏ PLANETƏM…

Ulduz altda doğulan,
Ulduz ömürlülər var.

Beləsi gedən zaman,
Səmada ulduz ölər.

 

 

Kometa tək doğulan,

Meteor tək gedən var.

Gələr ulduz yoluyla,
Ulduz yolu yollanar.

 

 

 

Gəldim bulud altda mən,
Ulduzların yox çağı.

Nə peyk, nə planetəm,

Nə xırdaca çırağam.

 

 

Gedərəm, göy üzündə,
Bir ulduz da titrəməz,

Bu dünyanın gözündən,
Çəkilərəm titə tək.

 

24. 02. 2019

Samara

ALMAZ XALAMIN XATİRƏSİNƏ

ALMAZ 2.jpg

Atan sənə verdi  həyat,
Tükənəndə öz həyatı.

Seçib sənə verdiyi ad,

Kişilərə layiq addı.

 

 

Kişi kimi çalışdın da,
Olmasa da igidliyin.

Zəif, xəstə bir qadındın,

Ancaq təmiz çörək yedin.

 

 

Rəhmət sənə, Almaz xala,

Dincələrsən indi yəqin.

Yeri yəqin cənnət olar,
Kim görübsə cəhənnəmi.

18.02. 2019

Samara

SİBİRKƏ

             Sübü bacımın xatirəsinə

 

O vaxtlar ikiydi o kəndin adı,

Qırmızı Urxana, bir də Sibirkə.

Yaxında molokan kəndi də vardı,
Bu “Sibir” ruscadan gəlirdi bəlkə.

 

Yəqin gediş-gəliş çətinliyindən,

Onların gözündə bu kənd Sibirdi,

Bankədən çox uzaq deyildi hərçənd,
Yağış yağan kimi yol kəsilirdi…

 

 

Qom divarlı evlər üzü qibləyə,
Düzülüb gedirdi Kür qırağıyla.

Elə ki qalxırdı dəniz küləyi,

Bağa-bostana su çəkirdi çarxlar.

 

 

Hava qaralanda on-on beş qayıq,
Ağbalıq ovuna çıxırdı birdən.

Adamlar fəhləydi, tutulan balıq,

Yerli vətəgənin, idarənindi.

 

 

İdarə yanında uca dirəkdən,
Asılan fənərin gur işığında,

Puşkinin bir uşaq kitabını mən,
Oxuyardım… o vaxt mən də uşaqdım.

 

Səkkiz-doqquz yaşda. Yay aylarında,
Gəlib bacımgildə qonaq qalardım.

Nə döyər məni, nə danlayardılar,
Hələ başım hərdən sığallanardı.

 

 

 

Yeznə Zülfüqar da sakit adamdı,

Kələ-kötür üzü elə gülərdi.

Səssiz-səmirsiz də getdi dünyadan,
Gizlədib saxladı içində dərdi.

 

 

O fənər işığı, o yel çarxları,
Bostanlar və ətri təzə xiyarın.

Yadımdan nədənsə hələ də çıxmır,
Girir vaxtaşırı yuxularıma.

 

 

Mehriban bacımın qarabuğdayı,
Üzünün işığı həmişə yanar.

Məni, eybəcər və kifir uşağı,
Sevənin cənnətdə bəlkə yeri var…

 

 

 

Sibir deyilsə də, Sibir tərəfdir,
Mənim on illərlə qaldığım ölkə.

Sibirkə adında uzaq o kəndin,

Çetməz ölənəcən istisi bəlkə…

 

13.02. 2019

Samara