ƏYYUB

U LENİ

Aytəkin Axundzadəyə

Günahdan və şərdən qaçardı Əyyub,

Tanrıdan qorxandı, ədalətli həm.

Üç qızı var idi və yeddi oğlu,
Varı nə qədərdi – yox idi bilən.

 

 

Yeddi min baş idi qoyun sürüdə,

Üç mindən artıqdı bəlkə dəvəsi.

Öküzlər beş yüzdü, ulaqlar həm də,

Nökərlər, kənizlər nə qədər desən.

 

 

Bir gün fitnəsinə İblisin Uyub,
Sınamaq istədi Əyyubu Tanrı,
Neçə zərbə aldı bəndəsi Əyyub,
Hər biri sarsıntı, hər biri ağrı.

 

 

Sürüyə od-alov töküldü göydən,
Bir göz qırpımında yandı qoyunlar.

Yağı hücum çəkdi qılınc əlində,
Dəvələr, öküzlər yağmalandılar.

 

 

Bir gün oğlu-qızı yeyib-içirdi,

Uçdu  başlarına evləri birdən
Əyyub yaxasına əl atdı, cırdı,
Dəhşətə gələrək bu bəd xəbərdən.

 

 

“Çılpaq doğulmuşdum bir vaxt anadan,
Dünydan, İlahi, lüt də gedərəm.

Tanrı verən idi, aldı Tanrı da,
Onun adınadır yenə də səcdəm”.

 

 

Məntiq var bəlkə də sınanmağında
Zənginin… Almağa çoxsa sərvəti.

Kasıbdan alınır son gümanı da,

Axır ümid yeri… Burda nə məntiq?

 

 

İlahi, şübhəm yox ədalətinə,
Şeylər var, yozmağa ancaq acizik,

Daşqınlar, yanğınlar olsa da yenə,
İblis fitnəsiylə sınama bizi…

 

09.02. 2020, Samara.