SEVİNCİN XATİRƏSİ

sevinc.jpg

Noyabrın 19-da qardaşım qızı Sevincin 45 yaşı tamam olardı…

1984-cü ilin son və 1985-ci ilin bir neçə ayı ərzində Mskvada Karpovla Kasparov arasında şahmat tacı uğrunda sonu görünməyən final yarışı keçirilirdi. Mən Moskvadan təzə gəlmişdim, işsizdim, tez-tez Süleymangildə olurdum. Bir dəfə on iki yaşlı Sevinc məndən soruşdu:

  • Əmi, Kasparovgil nə qədər pul alacaqlar?

Dedim ki, ikisinə beş milyon dollar (səhv etmirəmsə, mükafat fondu bu qədərdi).

Sevinc, əlbəttə, beş milyon dolların nə qədər olduğunu təsəvvür edə bilməzdi, ancaq başa düşürdü ki, bu, çox puldur. Bir az fikrə gedib dedi:

  • Mən də yaxşı şahmatçı olsaydım, çoxlu pul udardım…
  • Çoxlu pulu udub neyləyəcəksən? – soruşdum.

-Xərcləyərdik də, — Sevinc dedi. Sonra məni gözdən keçirib əlavə etdi:

— Əmimə də üst-baş alardım…

Bir neçə ay idi ki, işsiz və pulsuz idim. Əynim köhnəlirdi…

On iki yaşlı Sevincin dediyi uzun ömrüm boyu eşitdiyim ən yaxşı sözlərdəndir…

Dərman kimi xatirələr var, ürəyin tutanda qoyursan dilinin altına…

Sevincin xatirəsi belə xatirədir…

23.11.2017

Samara

 

 

 

BİR STƏKAN SU

“Sənin də balaların olsaydı, başın yerə gələndə bir stəkan su verərdilər…”

Bunu mənə çox deyiblər, bir qayda olaraq ailəyə yaxın qadınlar. Deyəndən sonra da gözlərini bərk qapayıblar, guya ağlamaqlarını güclə gizlədirlər. Ancaq açanda görürsən ki, gözləri qupqurudur…

İndi yaş və səhhət səbəbiylə baş tez-tez yerı gəlir, ancaq belə vaxtlarda “balasız özümü” yox, anamı düşünürəm. Anamın nəinki blkakarl və nəvələri, hətta nəticələri və kötükcəsi var. Ancaq həmin o “bir stəkan suyu” ona qonşu Məmmədhüseyn kişi, çörəyi qonşu Gülşən bacı gətirir…

Elə-belə işlər…

 

23.02.2014