ƏRUSƏ XALANIN XATİRƏSİNƏ

Xəbər gəldi: ölüb Ərusə xala,

Qəlbi neçə dağla yaralı qadın…

Gözləri neçə il işıqsız qalan,
Qulaqları səssiz – dayım arvadı…

 

 

Zindanı tərk edib elə bil gedir–

Kim bilir, bəlkə də işığa çıxar.
Səsi də nemət tək dadar o indi,
Tanrı hüzurunda duracaq axı…

 

 

Çıxar qabağına ciyərparası,
Yaradan rəhm elər, Hacını görər.

Baxar gicgahında güllə yarası,

Sağalıb…Dikəlib, dartınıb öpər…

 

 

Çoxlu zəhmətləri itən, dağılan
Əsəbi, davalı, hikkəli arvad!

İncidən, inciyən, qəlbi dağlanan —
Allahın rəhmiylə rahat indi yat…

 

25. 05. 2019

Samara

Реклама

MİXAİL LERMONTOV.  TƏKLİK

LERMONTOV

Одиночество

Həyatın zənciri necə ağırdır,
Əgər təkcəlikdə sürüyürüksə.

Kefə şərikliyə hər insan hazır,
Tapılmır nədənsə dərdə şəriksə.

 

 

Hava sultanı tək burda mən təkəm,
Sıxır ürəyimi iztirablarım.
Görürəm taleyə boyun əyərək,

İllərim, yuxudur elə bil, axır.

 

 

Və yenə qayıdır, gəlir həminki,
Arzuyla, qızıla tutulub ancaq.

Tənha bir tabutdur göz önündəki:

Gözləyir: dünyada niyə yubanaq?

 

 

Gedişim kimisə çətin sarsıda
Ölüm xəbərimə (buna əminəm),

Gülüb sevinənlər ötər sayda da,
Doğulduğum günə sevinənləri.

1830

Ruscadan tərcümə

27.04. 2019, Samara

 

ОДИНОЧЕСТВО

Как страшно жизни сей оковы
Нам в одиночестве влачить.
Делить веселье — все готовы:
Никто не хочет грусть делить. Читать далее

AĞƏNNƏNİN ÖLÜMÜNÜN ON İLLİYİNƏ

 

Изображение 301

Qiyamət  günü var, nəhayət, gələr,

Qalxaraq hüzurda əyərik boyun.

Ümidlə ölərik, o günə qədər,

Keçər bəlkə min il, bəlkə də milyon.

 

 

Hüzurda durarsan hamı kimi sən,

Çaşar, sarsılarsan həyəcanından.

Elə bil baldızdan qorxub əsərsən,
Elə bil zəhmiylə basar öz balan.

 

 

 

Qorxarsan atandan, müəllimindən,
Ya da briqadirdən qorxduğun sayaq.

Elə bil ki polis, məmur indi də,
Burda səni söyüb yamanlayacaq.

 

 

Toxtarsan, qəfildən bir səs ucalcaq,

Danışan bilməzsən kimdi ya nədi.

Haqq-hesab istəməz,  soruşar ancaq:
“Cahangirin qızı, dincələ bildin?”

 

02. 04. 2019

Samara

ALMAZ XALAMIN XATİRƏSİNƏ

ALMAZ 2.jpg

Atan sənə verdi  həyat,
Tükənəndə öz həyatı.

Seçib sənə verdiyi ad,

Kişilərə layiq addı.

 

 

Kişi kimi çalışdın da,
Olmasa da igidliyin.

Zəif, xəstə bir qadındın,

Ancaq təmiz çörək yedin.

 

 

Rəhmət sənə, Almaz xala,

Dincələrsən indi yəqin.

Yeri yəqin cənnət olar,
Kim görübsə cəhənnəmi.

18.02. 2019

Samara

DAVİD SAMOYLOV: “EVDƏN KÜLƏK ƏSƏN VAXTI ÇIXASAN…”

David_Samoylov

                                    Выйти из дому при ветре…

Evdən külək əsən vaxtı çıxasan,
Çıxasan havanın, günün pisində.

Buludda, meşədə şölələnir dan,

Ciddi hadisələr ərəfəsində.

 

 

Soyuq və sərbəstlik. Qorxusuz, mətin.

Küləkdir. Soyuqdur. Sərbəst, azadsan.

Tökülür göylərdən sübh neməti,
Çəkdiyimi çəkdim – bəsimdir daha!

 

 

 

Çıxasan həmişə əsəndə külək,

Yurda baş əyəsən həqir duraraq.

Hazırlıq görəsən ölümə gərək,

Həyata hazırlıq gördüyün sayaq.

Ruscadan tərcümə

16-17.02. 2019

Samara

DÜNYADAN GETDİYİN ON İKİ İLDİR…

SÜLEYMANLA.jpg

Süleymanın xatirəsinə…

 

Dünyadan getdiyin on iki ildir…

Ağac əkilsəydi qəbrinin üstdə,

Elə ucalardı, kölgəsi indi,
Qonşu məzarlara bəlkə də bəsdi.

 

 

Seyrəlir, çəkilib gedir duman tək,

Sənin xatirənsə on iki ildə,

Üzülür sevgini yaşadan ürək,

Soyuyur, toxtayır incidilən də.

 

 

Özünə yüz il də çətin bəs elər,
Xurma kölgəsində, su qırağında,
Mələk qanadıyla sığal çəkilə,
Gedə mindən biri ağrılarından.

11.02. 2019

Samara

OBAŞLILAR, BUBAŞLILAR…

Uzanıb getsə də Kür qırağıyla,
Kəndimiz elə də böyük deyildi.

Evləri yöndəmsiz, kifirlik yağan,

Hamısının üzü Qibləyə idi.

 

 

Nə klubu vardı, məscidi nə də,

Məktəbin də məktəb adıydı elə…

Tanrının adısa min dəfə gündə,

Qarğış eləyəndə gəlirdi dilə…

 

Kənd qəbiristanı düz ortadaydı,

Bir tərəfi yoldu, bir yanı Kürdü.

Xeyri də, şəri də birgə olsa da,

Əslində ikiyə kənd bölünürdü.

 

 

Kənddə o baş vardı, bu baş da vardı.

Obaşlılar vardı, bubaşlılar da.

Orda obaşlılar bubaşlılardı,
Bubaşlı içində obaşlı yaddı.

 

 

O başla bu başın naxırı ayrı,
Ayrıca gəlirdi suyu bu başın.

Elə ki bu başda toyuq axsayır,
Deyirlər o başdan atıblar daşı.

 

 

O baş bəyənmirdi bubaşlıları,
Bu baş yaralıydı obaşlılardan.

Qoyurdu ənginə hərdən, arabir,

O baş bubaşlının, əksinə ya da.

 

Ancaq qəbiristan yenə ortada.
Həm bu başdan ölən, həm də o başdan,

Torpağa yanaşı girib yatırdı,

Oxşardı başların üstdəki daş da.

 
O başı, bu başı vardı Kürün də,

Yol iki başlıydl, kənd ikibaşlı.

Haçansa başlanan hər ömürün də,

Sonunu bu daşlar nişanlamışdı.

 

 

Ruhlar oyanaraq bəlkə gecələr,

Kəndi bu baş-o baş dolaşırdılar.

Ölüm  — ömürsonu nöqtəyə bənzər,
Nöqtədə nə o baş, nə də bu baş var…

 

06-07. 02. 2019

Samara

BIÇAQ

Bıçaq nə qılıncdır, nə də ki, xəncər,
Çiyindən, kəmərdən asılıb qala.

Bıçaq sahibinin cibində gəzər,
Çəkmə boğazına taxanlar da var.

 

 

Cibdə ya çəkmədə yata nə qədər,

Oyanıb çıxmağa can atır hərdən.

Canı varmış kimi dəstəyi titrər,

Elə bil dil açar tiyəsi birdən.

 

 

 

Şığıyıb çalmağı var ilan kimi,
Ürəyə, ciyərə sancıla bilir.

Boyunu, boğazı elə deşir ki,
Basır həndəvəri qızıl qan seli.

 

 

Xəbərdarlıq nədir, tanımır bıçaq.
Şığıyar pusqudan, qəfildən vurar.

Şərəf məcəlləsi silaha ancaq
Yazılıb, bıçaqda silahlıq nə var…

 

 

Çəkmə boğazından ya da ki, cibdən,
Sıçrayır, soxulur, batır, sancılır.

Zülmət dalanları sevsə də, bəzən,
Şığıyır, doğrayır aylı gecələr.

 

 

Ürəyə sancılır, deşir ciyəri,

Sarsılır, yıxılır, ölür cavanlar,
Ölür millətimin gül gəlinləri,
Hər cibdə bıçaq var, bıçaqda qan var…

 

Ötüb yüzilliklər gedir dalbadal,
Dəyişir bayırı, içi insanın.

Mənim soydaşımsa durub dalanda,
Cibində bıçağı güdür qurbanı…

 

01.02. 2019

Samara

RİTUAL

17 3

Yağır haçandan, batır

Bütün məhəllə qarda,

Bilmək olmur nə vaxtdır,
Səki harda, yol harda.

 

 

Tindən avtobus çıxıb,

Yönəlib məhəlləyə.

Təkərləri qar sıxır,
Qoymur irəliləyə.

 

 

Sürüşür, yolu yonur,

Dartınır, düşür gücə.

Rus avtopromunun,
Yaratdığı möcüzə.

 

 

Söyür, əlbəyaxadır,
Sürücü sükanıyla,

Maşınsa sözə baxmır,

Bir eşşək inadıyla.

 

 

Və nəriltisi birdən,
Ucalır mühərriyin,

Maşın qalxır yerindən,
Bitir qar əsirliyi.

 

 

Tüstü yayıb qar üstə,
Maşın tələsir indi,

Yaralı ya da xəstə,
Elə bil var içində.

 

 

Yox, bir az aralıda,
Binanın qabağında.

Tutqun üzlü adamlar,

Göyərirlər şaxtadan.

 

 

Az qala bir saat var

Gözlənilən maşındır.

Tabutu çıxarıblar,

Bitib vidalaşma da.

 

 

Tabutda yatanınsa,

Xəbəri yox dünyadan.
Dağıla, alt-üst ola,
Duran deyil yenə də.

 

 

Lap bilə qasırğadır,
Lap bilə yol çətindir —

O, son mənzilə gedir,
Qayğılar özgənindir.

 

17. 01. 19

Samara

«BU DÜNYA SƏHNƏDİR» — İNGİLİS DEDİ…

“Bu dünya səhnədir” – İngilis dedi,

Ömrü hər insanın kiçik tamaşa.

Mənimki haçandan uzanır, gedir,
Yorub özümü də bezdirir daha.

 

Kim uydurdu, yazdı mənə bu mətni? –

Nə qulağa xoşdur, nə də ürəyə.

O qədər təkrar var, dinləmək çətin,
Və son bilinirsə, yubanır niyə…

 

Faciə deyildir mənim həyatım,

Nə də qəhrəmanlıq dramıdır bu.

Ucuz vodevilsə, tez niyə bitmir? —  

Endirin pərdəni, biabır olduq…

 

25. 12. 2018

Samara