«ÇOXDAN ATILAYDI BU PALTO GƏRƏK…”

03. 10. 19 2.jpg

Çoxdan atılaydı bu palto gərək,
Abrını itirib üzü, astarı.

Üzülüb bu şalvar, solub bu köynək,
Atılmır, haçandan asılıb qalır.

 

 

 

Dabanı əyilmiş ayaqqabı var,
Altı nazilibdir bir cütünün də.

Küçəyə çıxarsan, kiməsə yarar,
Dəymirsən, ayrılmaq malla çətindir.

 

 

 

Çoxdan oxunmyan neçə kitab var,
Alət var çalınmır, salınmır yada.

Gəlmir ürəyimiz  — verək ya ataq,
Qalıb əl-ayağa dolaşsalar da…

 

Qocaldın – belədir həyat da indi,
İçdən üzülürsən, qırağın solur.

Bütün ləyaqətin güvəyə yemdir,

Əksini görürsən – gözlərin dolur…

 

 

Tərk edə bilmirsən ancaq həyatı,

Şirindir, əzizdir dünya malından.

İtsə də həyatın rəngi və dadı,

Buraxmaq istəmir əlindən insan…

 

03. 10. 2019, Samara

Реклама

MƏNİM DOĞULDUĞUM İL…

Mənim doğulduğum il,
Uzaq  əsrdə qaldı.

Bu yaşda adam deyil,

Eksponatam adi.

 

Alın qıırışlarımda,

Əsrləri sayan var.

Kimsə baxışlarımda,

Kök və tayfa axtarar.

 

 

 

Oxşadırlar  hər irqə,
Üzümə baxıb nəsə.

Yox, qlobus demirəm,
Dünya xəritəsiyəm.

 

 

Yolumuz kəsişəndə,

Cavan qıyqacı baxır.

Durur sanki önündə,
Qədim dünya tarixi.

 

30. 05. 2019

Samara

DÖYÜŞƏ QOCALAR GƏRƏK GEDƏLƏR…

25.09.18

Döyüşə qocalara gedələr gərək,

Qocaların yeri cəbhə, döyüşdür.

Gülləyə, mərmiyə sinə gərərək,
Ölmək qocalara yaraşan işdir.

 

 

Haçan altmışa yaşı ki, çatır,
Gərək hər kişiyə çağırış gələ.

Deyələr bu forman, bu avtomatın,
“Əsgərsən bu gündən sən də müsəlləh”.

 

 

Maşına, qatara minib yollana,

Döyüş bölgəsinə birbaşa gedə.

Nə karantin ona, nə təlim ona?

Yaşının bu vaxtı nə dərs hərbdən?

 

 

Evdəkilərçin də getməyi yaxşı,
Axı getməsəydi neyləyəcəkdi?

Qoca ya əsəbdir ya baş ağrısı,
Cəbhədə özü də dincələcəkdir.

 

 

Arvad sevgisindən soyuyub daha,

Yastıqdan yastığa il məsafəsi,

Hərdən həvəsi yox heç yaşamağa,
İndi ölməyədir onun həvəsi…

 

 

Səngər pusqusunda, qarovulda ya,
Qocanın, əlbəttə, yox bərabəri.

Yuxusu çəkilmiş neçə qoca var,
On cavan əsgərə dəyər hər biri.

 

 

Birdən həndəvəri yağı alanda,
Qocalar döyüşə girirlər o an.

Yıxılan da olur, yaralanan da,

Qan elə çox axmır. Qocada nə qan…

 

 

Bükülüb-bağlanır həlak olanlar,
Hər kəs çatdirilır ailəsinə,
Tələsik, sakitcə dəfn olunurlar.

Hamı öz işinə qayıdır yenə.

 

 

Düşür nəvələrin davası əvvəl,

Üçüncü dərəcə medala görə,
Sonra danışaraq sülhə gəlirlər,

Növbəylə çiləmə çıxarır hərə…

 

 

Sınama, İlahi, heç atanı sən,
Dərdiylə on səkkiz yaşındaların!

Övlada gələnlər ataya gəlsin,
Qoyma ürəyinin başı dağlana!

 

 

Sənin iradənsə müharibələr,
İradən önündə həqir duranıq.

Gəncin yeri deyil cəbhə və səngər,
Qoy axsın qocanın soyuyan qanı…

14.10. 2018

Samara

ALTMIŞ ÜÇ

  63

 

Hər səhər yataqda, zəif, yarımcan,

Tanrı ölülükdən dirildir məni.

Sanki daş tabutda yatan Lazaram,

“Dur, yeri!” deyərək qaldırır məni.

 

Büdrəyə-büdrəyə mən də çıxıram,

Ayaqlarımdasa dəfn ipləri.

Möcüzə göstərib çəkildi Tanrı,

Gərək öz gücümlə gedəm irəli.

 

Yenidən dünyanın adamlarına,
Qoşulub gedirəm. Çənəmi sıxan

Dəfn yaylığını açıb atıram,

Sinəmi doldurur sərin bir axın.

 

Yenə də oyanır min ehtiyacım,

Çarpışam, çalışam, gərək tələsəm.

Yenə də bir tikə çörək dalınca,

Qan-tər axıdıram, qaranəfəsəm.

 

Hərə öz hayında, tələsir hamı,

Yıxıldın – tapdayıb keçir izdiham.

Yalayıb it kimi yaralarımı,

Üzə gətirirəm. Yenə qalxıram.

 

Daş tabutdan qalxıb dirilməyin də,

Dünyaya ilk dəfə doğulmağın da,

Səbəbi, mənası bilmirəm nədir.

Möcüzə göstərib susur tanrı da…

ƏLYAZMASI.jpg

 

17-18. 11. 2016

Samara

 

QOCA VƏ İT

Gah it ayaq saxlar, gah qoca durar,

Gah qoca qabaqda, gah it qabaqda.

Adlayıb deyəsən on beşi Lora,

Qocanın səksəni qalıb uzaqda.

 

 

İşğal altda olub balaca vaxtı,

Kursk tərəfdəndir Nikolay əslən.

Yada salandasa ötən həyatı,

Söyür anasını kommunictlərin.

 

Topuqdan aşağı kandarı belə,

Nəfəsi qaralır it adlayınca.

Sarılıb çəliyə titrəyən əli,

Yeridikcə yerlə əlləşir qoca.

 

 

Qurdbasan üzülür, qoca tükənir,

Gedənlər elə bil iki kölgədir.

Səksən il içində qoca çəkəni,

On beş il içində çəkib bəlkə it.

 

30.06 – 01.07.2016

Samara

ÇIXDIM BU QIŞDAN DA, TANRI, DEYƏSƏN…

Çıxdım bu qışdan da, Tanrı, deyəsən,

Ümidim yox idi yazı görməyə.

Ümidim yox idi hava isinə,

Yerin yeddi qatlı buzu əriyə.

 

Çəkib həsrətini gülün, bülbülün,

Könlü sərçələrə verib yaşadım.

Yırtıb özlərini ötdülər hər gün,

Yarıac-yarıtox başıdaşdılar.

 

Qış həmin qış idi, yaman qış idi,

Günəş həftələrlə itirdi gözdən.

Qanım yavaşıdı, canım üşüdü,

Büdrədim  yollarda, yıxıldım da mən.

 

Bir vaxt yaz gəlirdi qış tükənəndə,

İndisə yaş üstə yenə yaş gəlir.

Ağır imtahandır hər fəsil indi,

Bilmirəm qabaqda neçə qış qalır…

 

03-05.2016 Samara