Архив тегов | Şirvan şəhəri

ŞİRVAN HAQQINDA NƏĞMƏ

U LENİ. KİNO

O şəhərdə keçib mənim dörd ilim.
“Dörd il oxumuşam orda” deməyə,
Boynuma alım ki, gəlmir heç dilim.
Yox elə xatirə fəxr eləməyə.

 +

Pedaqoji məktəb təsadüf idi,

Qaçırdım əslində ev davasından.

Ailə sıxmırdı, basıb əzirdi,
Əlibayramlıydı ən yaxın ünvan.

 +

 

Əvvəl eser, sonra bolşevik olan,
Bayramovu qətlə yetitmirşdilər.

Mənə “gəl-gəl” dedi onun o zaman,

Ad və soyadını daşıyan şəhər.

 +

Şəhərdə şirvanlıq yox idi heç nə —

Yəni xan sarayı, ya da qalacıq…

Nəsimi ya Seyid Əzim izinə,

Bənzəyən iz yoxdu orda azacıq.

+

Nə məscidi vardı, mollası nə də,

Qəzeti çııxrdı —  “İşıq”dı adı,

O vaxt cavan Çingiz Ələkbərzadə,

Orda qol çırmayıb qələm çalırdı.

 +

Bilal Kərimovdu şəhərdə rəhbər.
Tez-tez “Volqa”sını təzələyirdi,

Nömrə dörd “9”-du ancaq hər dəfə.
Vəzifə başında, qəzada öldü.

 +

Şəhər cavan idi, eləcə gəncdi,
Burda lotular və avtoritetlər.

Üzü tək saçı da ağaracaqdı,
Kimə əyri baxsa gənc Xudu əgər…

 +

Təzə hisssəsi də vardı şəhərin,
Parkda yaxşı hovuz, tramplin də,

Ancaq hamamısa yoxdu evlərin,

Su yalnız birinci mərtəbələrdə.

 +

Yeməkxana vardı “Şirvan” adında,
Sup-xarço verərdi əlli qəpiyə.

Tufan yaradardı bu sup qarında,
Həyatdan doyurdu, bezirdi yeyən…

 +

“Şirvan” idi həm də kino-teatr,

Orda hind kinosu gedirdi hərdən.

Arvadlar baxmamış ağlaşırdılar,
Gözü yaşarırdı kişilərin də…

 +

O vaxt rus var idi şəhərdə xeyli,
Rus məktəbi vardı, rus qəzeti də.

Vardı estrada orkestrləri,
Onlar fərqliydilər – niyə gizlədim…

 +

Əfsus! Öldürürdüm mən orda vaxtı,

Yıxıb-sürüyürdü məni zaman da.

Mədəniyyət, dünya ədəbiyyatı,

Uzaq ulduzlar tək uzaqdı məndən.

 +

Dörd ildə bilmədik “do” nə, “re” nədir,
“Sürəyya”, “Qızqayıt” oxuduq elə,

Üzeyir bəstəkar çıxdı Qoridən,

Cəlil  əjdahaya döndü dörd ilə.

 +

Bizsə kiçik girib kiçik də çıxdıq,

Günahı deyil bu, müəllimlərin.

Burda adındaydı qəzetin işıq,
Nurlu və barlıydı Qorinin yeri…

 +

Təzə şəhərinsə düz ortasından,
O vaxt dəmir yolu keçirdi. Hərdən,
Baxaraq qatarlar ötüşən zaman,
Getmək arzulardım uzaqlara mən…

 +

Təzə şəhər salmaq deyil ki çətin,

Ad qoymaq, dəyişmək daha da asan.

Yaranmaz fəlsəfən, mədəniyyətin,

Köləsə o yerdə yaşayan insan…

 

01-02.11. 2022, Samara

RÖVŞƏN RAHİB OĞLU MƏMMƏDSOYA: MƏN DEMİRƏM Kİ, SƏNİN ANAN…

301855593_3079044272316269_9034785479592915019_n

Cənab Məmmədsoy!

Sən məqaləndə məni “həvəskar mərcüməçi» adlandırırsan. Razıyam. Həvəskaram. Yaxşı, bəs həvəskarın öz bloquna qoyduğu tərcümə niyə “elmi” məqalədə tədqiqat predmeti olmalıdır? Azərbaycanda «peşəkar»ların və sənin kimi ən qədim peşə sahiblərinin sayı-hesabı yoxdur. Niyə birdən bu «həvəskar» işi sənin diqqətni çəkdi? Məndən icazə almışdın? Yaxşı, indi ki,  bu «həvəskar»  tərcüməni təhli etmək qərarına gəlmişdin, niyə təhlil yoxdur? Mənə aid ya mənim tərcüməm barədə iki kəlmə var: 1. Tərcümə təhriflərlə doludur. 2. Tərcümə primitivdir.

Hansı təhriflər? Nə təhrif olunub? Leksika? Sintaksis? Məna? Kontekst? Bu, təhlildir ya mənə sataşmaq üçün bəhanə?

Heyvan oğlu heyvan! Bundan sonra bir şeyi iddia edəndə, sübut bazası hazırla! Mən desəm ki, Məmmədsoyun anası fahişə olub, oğlu Rövşəni kolxoz briqadirindən pambıq kolarınının arasında doğub, mən gərək bunu sübut edəm. Ona görə də mən demirəm ki, sənin ana fahişə olub, hərçənd sənin vələdəzzinalığından bilinir ki, olub. Və demirəm ki, başqa heyvanlar kimi sənin buynuzun iki yox, dörddür, çünki iki buynuzu da sənə ayağısürüşkən arvadın hədiyyə edib. Demirəm!

A kişi, iqtisdadi böhrandır, gərək hər sabirabadlı soğan əkə, qarpız əkə. Sən hara, elm hara? Sən poeziya nə qanırsan? Pasternak sabirabadlını ancaq göbələk növü kimi maraqlandıra bilər, o da Sabirabadda bitməz…  Özünü ələ al. Hərdən güzgüyə də bax. Deyəsən, kolxozçu atan səni də soğan əkdiyi kimi əkib…

Mənimlə işin olmasın. Aramızda iki min kilometrlik məsafə var. Yan-yörəni qap, əgər quduzluq azarın varsa.

 İstəsən, ünvanına çatdıra bilərsən: ədəbiyyatşünaslığı yox. qarpız alqı-satqısını xatırladan məqaləni konfransa buraxan və sonra çap edən şəxsləri də mən şərəfsiz, bastard, onların analarını isə «peşəkar», yəni ən qədim peşə sahibi sayıram.

X.X.

14. 10. 2022

 ++++++++++++++++

Господин Məmmədsoy!

Если статья, в которой беспардонно задет я, принадлежит не вам, а вашему полному тезке, то прошу извинить и забыть. Если автором статьи являетесь Вы, тогда, будьте добры, прочтите внимательно.

В своей статье вы меня называете «переводчиком-любителем». Хорошо, принимаю, но если я всего лишь любитель, то могу публиковать в собственном блоге все, что хочу, почему мой любительский перевод становится предметом обсуждения в статье, которую вы ничтоже сумняшеся «называете научной»?

Если вы уж взялись анализировать мой любительский перевод, то надо было анализировать. Где ваш анализ? Про мой перевод  в вашей статейке два слова: «В этом переводе полно искажений. Он примитивный».

Где искажения? Какого типа, какого характера искажения? Форма? Смысл? Содержание? Подлец и подонок, скажи, что я исказил? Приведи хоть один пример! И в чем примитивность? 

Если я стану утверждать, что у Ровшана Мамедсоя мама –вокзальная шлюха, я должен это обосновать это и доказать.. Если я стану утверждать, что мама Ровшана Мамедсоя зачала своего ублюдка от колхозного бригадира и произвела его на свет в колхозном поле, я это должен обосновать и доказать. Поэтому я не стану заявлять, что у Ровшана Мамедсоя мама шлюха и жена точно такая же.

Баран ты рогатый, в дальнейшем, прежде чем что-либо  о ком-нибудь заявлять, имей доказательную базу. Иначе я всему честному народу сообщу, что у барана Ровшана Мамедсоя растут два дополнительных рога, которые ему наставила его жена.

14. 10. 2022, Самара

 

PEDMƏKTƏB YOLDAŞIM ƏHMƏDAĞANIN XATİRƏSİNƏ

Əhmədağa ölüb… Əhmədağa da…

Haçansa bir aylıq otaq yoldaşı.
Zirəkdi, güclüydü, qalıb yadımda,
Çox idi bir az da, deyəsən, yaşı…

 

 

Sanki o günlərdən, o yerdən də həm,
Qasırğa tək keçib ötüşüb zaman.

Dağıdıb nə varsa, dağıla bilən,

Süpürülüb gedib önünə çıxan.

 

 

Susub pedməktəbin zəngi nə vaxtdan,

Son dəfə səslənib haçan, kim bilər.

Birdən möcüzəylə  çalına bir an,
Beş-altı son məzun tapılıb gələr…

 

 

Şəhər qalıbsa da, dəyişib adı,

İndi Şirvan olub niyə — bilmirəm.

O vaxt Şirvan kinoteatr idi,

Milləti yığırdı hind filmləri.

 

 

Bir kafe də vardı “Şirvan” adında,
“Sup-xarço” verirdi qarın ağrıdan.

Şəhərsə qorxurdu, yaxşı yadımda,
O vaxt cavan qoçu Xudaverdidən….

 

 

Arası yoxuydu Əhmədağanın,

Dərslə, oxumaqla, yeyib-yatardı.

Pedaqoji məktəb diplomu axı,

Nəyinə gərəkdi? Nə xeyri vardı?

 

 

O vaxtdan görmədim. İşi nə idi

Necə yaşayırdı – bilmirəm, düzü.

Bir neçə uşağı, nəvələri də,
Var yəqin. Onun da qalacaq izi…

 

 

Susub pedməktəbin zəngi yüz ildir,
Çalınan zəng deyil telefonda da.

Uzaq əcəl zəngi fəqət bildirir:

Gələr səninki də yaxın zamanda.

 

22. 11. 2019, Samara