EDQAR ALLAN PO. ELDORADO

                                                 

 

Əsləhəli və qorxmaz,

O cəngavər kefi saz.

Baxmır günəş alışır, baxmır kölgədir ya da,

Uzun-uzun yol keçib,

Nəğməni yoldaş seçib,

Gedirdi ki, nəhayət, tapıla Eldorado.

 

İgid cəngavər, fəgət ,

Qöcalırdı da əlbət.

Ağrıdırmı bu görən, düşdü qəlbə xal ya da?-

Axtarırsa nə qədər.

Yoxdur o yerdən əsər,

Görüb deyə  bilə ki, buradır Eldorado.

 

Yollarsa hey uzandı,

Can qalmadı canında.

Rast oldu bir kölgəyə, bir dərvişdi o ya da,

“Kölgə!”- soruşdu birdən,-

“Söylə, hardadır görən,

O naməlum ölkə ki, adlanır Eldorado?”

 

“Ötüb-keçib dağları,

Harda ki, ay ağarar,

Aşagısı düzəndir, kölgə, xəyaldır ya da,

Çap irəli durmadan”-

Kölgə söylədi o an,-

“Axtarırsan əgər sən hardalır Eldorado.”

1849

 

 

 

 

Реклама

Kavafis. BARBARLARIN İNTİZARINDA

KONSTANTİN KAVAFİS

(1863-1833)

 

Niyə camaat belə yığışıbdır meydana?

 

Tezliklə barlarlar gəlməlidirlər.

 

Niyə öz iclasını keçirmir senat, niyə,

Senatorlar işləmir qanunlar üzərində?

 

Çünki gələcəklər barbarlar bu gün.

Nə qanun işləmək? Barbarlar indi

Burda hər qanunu çıxaracaqlar.

 

Niyə belə tez durub imperator yerindən,

Qalaqapıda taxta oturub, başında tac,

Paltarı təntənəli, görkəmisə qayğılı?

 

Barbarlar tezliklə gəlməlidirlər,

Başçını gözləyir imperatorsa.

Ona şanlı adlar, rütbələr verən

Fərmanlar yazılmış perqamenti də,

O təqdim edəcək başçıya şəxsən.

 

Niyə pretorlarımız, hər iki konsulumuz,

Geyib bu gün bəzəkli, zərli toqalarını?

Niyə ametist dolu qolbaqlar bağlayıblar,

Niyə üzüklərində zümrüdlər parıldayır?

Niyə onların bu gün nəfis əlağacları,

Qızıl-gümüşlə belə gözəlcə bəzənibdir?

 

Axı gələcəklər barbarlar bu gün.

Barbarlar daş-qaşın əsiridirlər.

 

Niyə bəs başlamırlar şanlı natiqlərimiz,

Bu gün həmişəki tək odlu çıxışlarını?

 

Barbarlar gələcək axı şəhərə,

Meydan çıxışları onları yorur.

 

Nədən bu qəfil təlaş, bu qəfil narahatlıq?

(Adamların üzləri gör necə ciddiiləşib!)

Niyə bəs bu küçələr belə qəfil boşaldı,

Hamı gedir evinə özünü itirən tək.

 

Çünki gecə düşdü, gəlib çıxmadı

Barbarlar. Sərhəddən gələnlər deyir

Ki, heç barbarları görən olmayıb.

 

Barbarlar gəlmədi. İndi neyləyək?

Axı çıxış-ümid bir növ onlardı.

1904

 

Şeir Azərbaycan dilinə, təəssüf ki, bilmədiyim yunan dilindən yox, Edmund Kilinin ingilis,  S. İlyinskayanın, İ. Jdanovun, O. Şmakovun (İ. Brodskinin redaktəsi ilə), M. Kasparovun və A. Velçanskinin ruscaya tərcümələri əsasında çevrilmişdir. Məqsəd bu vacib şeiri heç olmasa rus dilini bilməyən (güman edirəm ki, Azərbaycanda belələri var) oxucuları tanış etməkdir.

                                        X.X. 24-25may 2007, Samara

 

 

Marina TSVETAYEVA. Günəş bəyaz və buludlar yuvarlanır aşağı…

                                                                

Günəş bəyaz və buludlar yuvarlanır aşağı,

Divar dalındasa bostanla məzarlıq qovuşur.

Paya altında, qum üstündə adam oxşarlı,

İçi bəlimli müqəvvaların durur qoşunu.

 

Hasarın pərdiləri üstdən əyilib baxıram,

Görürəm: yollar, ağaclar, dağınıq əsgərlər.

Qoca arvadsa doqqazın yanında duz yaxaraq,

Yekə bir parça qara əppəyi çeynər, çeynər…

 

Niyə, Tanrım, qəzəbə gəldi bu miskin komalar,

Ki, dəlib köksünü güllə bu qədər insanın?

Eşalon keçdi — əsgər ağladı, qıy çəkdi qatar,

Bürüdü yolları toz, örtdü düzü-dünyanı.

 

Kaş öləydim! Qaraqaş nazənin gözəllərdən,

Oxunan naləli bu nəğmələr ürək dağıdan.

Kaş bu dünyaya gəlməyəydim! Eşqdən, dərddən,

Necə də qıy vurur əsgərlər! Ey rəhim Yaradan!

3 iyul 1916

tərcümə: 3-5 yanvar 2009

Şarl BODLER. KASIBLARIN ÖLÜMÜ

       (La mort des Pauvres)

 

Təsəlli, əfsus, ölümdür! Və ölümdür yaşadan;

Yeganə məqsəd həyatda, ümid də bircə ona.

O, eliksir, coşar ondan və məst olar insan,

Ürək verən də odur ki, çıxaq ömrün sonuna.

 

Qırovla örtülər aləm, qasırğalar gurlar –

Qara üfüqdə tək odur parıldayan, ağaran.

O bir qonaq evi ki, alnımızda ünvanı var,

Yedirərlər gələni, orda salarlar yatağa.

 

O, mələkdir, hamı ovsunlu əllərindən alar,

Ən əziz töhfə — yuxu, dadlı, şirirn röyalar.

Və son yataqda bu əllər çəkər lütün nazını.

 

Sirli saxlancdır, onda Tanrının cəlalı da var,

Kasıbın muzdudur o, həm də ona doğma diyar,

O, tanınmaz səmalara açılan darvazadır.

1852

 

                                     fransızcadan, may 2007, Samara

ŞARL BODLER. DE PROFUNDİS CLAMAVATİ

                                                                           Şarl  BODLER

       DE PROFUNDİS CLAMAVATİ[1]

 

Sevirəm tək səni, səndən də mərhəmət dilərəm,

Qəlbimin düşdüyü bu qorxulu dibsizlikdən.

Hər tərəf yaslı, üfüqlərsə qurğuşun rəngdə,

Burda daim havaya küfr və dəhşət ələnər.

 

Yanır səmada günəş istisiz ilin yarısı,

Altı aysa gecədir, aləmi zülmət örtər.

Bəlkə qütbün özü çılpaq deyil bu ölkə qədər,

Nə bir heyvan dəyir gözə, nə ağac var nə də su.

 

Daha zalım, daha qəddar  bu kainatda hanı,

Bir günəşdən ki, nuru dondurur damarda qanı.

Qoca Xaos da seçilməz bu tükənməz gecədən.

 

Vəhşi heyvan kimi dünyaya gələydim kaş mən

Uzanaydım günün altında qayğısız, yarıcan,

Bir yumaq tək açılaydı, axıb gedəydi zaman.

 

Fransıcadan tərcümə, iyun-11iyul 2008, Samara

 

Qeyd: İlk dəfə 9 aprel 1851-ci ildə çap olunub. Şerin adı katolik rəhmət duasının ilk sözlərindən götürülüb

 

 

 


[1] Dərinlikdən çağırıram(lat.)