(Lafonten və Krılov)
Peyin qalağında eşələnəndə,
Mirvari dənəsi tapdı bir xoruz.
Dedi: mənim bəxtim gətirmir nədən,
Bu dənəni versən yeməz heç donuz.
+
Dimdiyimə darı dənəsi əgər,
Keçsəydi, min dəfə yaxşı olardı.
Udardım, o da tez mədəmə gedər,
Dilimdə dənənin dadı qalardı.
+
Bunun qiyməti nə, niyə sevilir?”
Cahil də belədir elə həyatda:
Elə ki, bir şeyi anlaya bilmir,
Deyir ki, boş şeydir, cəfəngiyatdır.
30. 01. 2026, Samara
Nə qəşəng geyimin var! —
Yəqin həm də istidir.
İli yeyin yola ver,
Salamat gəl, magistr!
30.01. 2026, Samara
Böyük Aleksandr gözlədi yəqin
Onun görüşünə gələr Diogen.
Amma Diogensə kefində idi,
Uzanıb özünü günə verirdi.
Təəccüb edərək xeyli bu işə,
Aleksandr özü getdi görüşə.
Yaxın gəlib dedi: Böyük çaram mən.
Filosof: Mən isə it Diogenəm.
— Niyə it deyirlər adamlar sənə?
— Quyruq bulayıram yemək verənə.
Hürürəm, kim heç nə verməsə əgər,
Dişlərəm, pis haçan rastıma gələr.
— Diogen, bəs məndən qorxursanmı sən?
— De əvvəl: xeyrirsən sən ya da şərsən?
-Əlbəttə, xeyirəm, buna şübhə var?
— Eləsə, xeyirdən kim axı qorxar?
— Mən Aleksandram, mən cahangirəm,
Nə istəyin var, de, icra edərəm.
— Bircə istəyim var: yana çəkil sən,
Günün qabağını çünki kəsmisən.
29. 01. 2026, Samara
Aristip tirana yaltaqlığıyla,
Zəngin yaşayırdı, dəbdəbəli həm.
Diogen də adam içində elə,
“Çar iti” deyirdi onu görən dəm.
+
Bir də Aristip gördü Diogen
Mərci təmizləyir. Və ona dedi:
“Öyrənsəydin çara tərif deməyi,
Mərcidən yaxşı şey yeyərdin indi”.
+
Aristip tərəfə baxıb Diogen,
Söylədi: “Sən isə özünü əgər
Öyrədə bilsəydin mərci yeməyə
Yaltaqlıq etməzdin çara bu qədər”.
28. 01. 2026, Samara
(Ezopdan)
Bir kişi qiymətli nəyi var idi,
Satıb qızıl külçə aldı puluna.
Basdırdı külçəni divar dibində,
Hər gün çıxararaq baxırdı ona.
+
Bir dəfə qızılı çıxaran zaman,
Gördü təsadüfən onu bir nəfər.
Güddü xəsis evdən gedəcək haçan,
Çıxarsın qızılı gələnə qədər.
+
Külçəni apardı oğru beləcə,
Qayıdıb tapmadı xəsis sərvəti.
Boş deşiyə baxıb ağladı qoca,
Yoxdu həyatının daha ləzzəti.
+
Onun bu halınıı görüb bir insan,
Dedi: bir daş basdır deşiyə yaxşı,
Fərqi yox, külçəyə ya daşa baxsan,
Sən ki, xərcləmirdin qızılı axı…
27. 01. 2026, Samara
…Dəniz sahili, hansı dəniz olduğunu demək çətindir. Gəzinti qayığına adamlar minirlər, onların arasında yalnız arxadan görünən tünd boz paltarlı kişi də var. Mehman Hüseynov iddia edir ki, bu kişi İlham Əliyevin oğlu Heydərdir, guya əsgərliyini qoyub qaçıb Fransaya, orda kef edirmiş.
Qayığa minən tünd boz paltarlı kişinin Heydər Əliyev olduğuna heç bir sübut yoxdur, video uzaqdan çəkilib, kişinin üzü görünmür, çəkilişin vaxtı, dəqiq yeri məlum deyil. Digər tərəfdən, əsgərlərin məzuniyyəti olur və Heydər Əliyev də məzuniyyət vaxtə Bakıda ya ayrı yerdə dənizdə istirahət edə bilərdi – yəni mən bunu Heydər Əliyevin vəkili kimi deyirəm, Mehman Əliyev qanunuçuluq uğrunda və qanunsuzluğa qarşı mübarizə aparırsa, öz işində və mübarizəsində qanunu rəhbər tutmalı deyilmi? Gözə kül üfürmək, auditoriyanın “mallığına” arxayın olub ona vəd edilmiş sensasiya əvəzinə rusların dediyi kimi “pşik” sırımaq mübarizlik deyil və əsl jurnalistika ilə heç bir əlaqəsi yoxdur.
Mehman Hüseynov “təhqiqatı”nın əsas hissəsini İlham Əliyevin gəlininin ifşasına həsr edib. Ancaq ifşa yoxdur, çünki Mehman Hüseynovun Alyona Əliyeva haqqında dediklərində heç bir fakt yoxdur. Sosial şəbəkələrdən götürülmüş və Alyona Əlieva məxsusluğu şübhə doğuran iki-üç fotonu göstərib deyir ki, xanım gecə-gündüz gecə klublarında olub. Gecə klubuna getmək, mən bilən, ayıb iş deyil. İndiki şəhərli gənclərin çoxu gecə klublarına gedir. Alyona Əliyeva niyə getməmliydi. Məsələ burasındadır ki, getməyinin də sübutu yoxdur. Mehman Əlieyevin əlində heç nə yoxdur. Səsinin yoğun yerinə salır, turp kimi qızarır, auditoriyaya Mehmanın (özü haqqında üçüncü şəxs kimi danışır) necə oğlan olduğunu tez-tez xatırladır.
Alyona Əliyevanın etnik mənsubiyyətinin ləkələyici fakt kimi qələmə verilməsi, mənə elə gəlir ki, özünü tərbiyəli sayan hər kəsi pərt eləməlidir. Qardaşı, özü Avropa ölkəsində yaşayan adama tayfaçılıq, irqçilik, millətçilik yaraşmaz. İndiki vaxtda məgər Ukrayna vətəndaşlığı qürur mənbəyi olmalı deyil?
Mehman Hüseynova fövqəladə zərbə vurulub. Onun yatağına hökumət kamera qoyub. Ancaq özünü jurnalistikaya, siyasi mübarizəyə həsr edən adam zərbəni qarşılamağı bacarmalıdır. Qisas hissi Mehman Hüseynovun beynini dumanlandırıb. Acığını çıxmaq üçün hər vasitəyə əl atır. O cümlədən uydurmaya, qondarmaya, manipulyasiyaya – yəni Azərbaycanda polis, məhkəmə necə işləyirsə, Mehman da o cür işləyir. Azərbaycanda qondarma ittihamlar ağır hökmlərlə nəticələnir – gülməli deyil. Ancaq Mehman Hüseynovun həm peşakarlıq baxımından son dərəcə keyfiyyətsiz, heç bir fakta, sənədə əsaslanmayan “ifşa”ları onun özünü etibardan salar. Auditoriyanın xeyli hissəsi bəlkə doğrudan da maldır. Ancaq hamısı yox, Mehman Hüseynov, hamısı yox. Özünü ələ al…
X.X.
27. 01. 2026, Samara
(EZOPDAN)
Vurdu bir kişinin oğlunu ilan,
Öldü yerindəcə zəhərdən oğlan.
Qəmindən başını itirdi ata,
Qisas niyyətiylə götürdü balta,
Gəzib həndəvəri tapdı yuvanı,
Səbrlə oturub güddü ilanı.
Çıxdı yuvasından, nəhayət, ilan,
Çaldı dərdli ata baltanı o an.
Sıçrayıb zərvədən ilan yayındı,
Baltanın zərbəsi daşa dirəndi.
Kişi qorxaraq öz hərəkətindən,
Barış təklif etdi ilana birdən.
“Barışa bilərdik, — söylədi ilan,
Arada olsaydı etibar, inam.
Sənə oğul qəbri, daşdakı çapıq
Mənə xatırladar qanlıbıçağıq”.
26. 01. 2026, Samara
Əli aşiqləri
Əhli-beyt aşiqləri
İmam Hüseyn aşiqləri
Xomeyni aşiqləri
Xamanei aşiqləri
Stalin aşiqləri
Hitler aşiqləri
Mircəfər Bağırov aşiqləri
Səddam Hüseyn aşiqləri
Müəmmər Qəzzafi aşiqləri
Səməd Vurğun aşiqləri
Heydər Əliyev aşiqləri
İlham Əliyev aşiqləri
Heydər Əliyev II aşiqləri
Əbülfəz Elçibəy aşiqləri
26. 01. 2026, Samara
(Ezop — Lev Tolstoy)
Qoca odun yığaraq,
Evinə qayıdırdı.
Yükünü buraxaraq,
Birdən o belə dedi:
+
“Necə ağırmış şələ,
Gücüm çatmır aparam!
Kaş indi ölüm gələ,
Əziyyətdən qurtaram.”
+
Sözünü qurtarınca
Durdu önündə ölüm.
Dedi: “Nə işdir, qoca?
İstəyini de, bilim”.
+
Qocanı qorxu aldı,
Ölümü görən kimi .
Dedi: “səni çağırdım,
Qaldırasan şələmi.”
25. 01. 2026, Samara
Çernobl miqyaslı bir nüvə partlayışından,
Möcüzəylə sağ çıxan insandır o elə bil.
O əvvəlki özünün heç oxşarı da deyil,
Nazilən səsi ancaq tanıdır danışanda.
+
Oxşamır bu dünyanın adamına qətiyyən,
Yoxdur tanış milli ya irqi əlamətləri.
Çətin deyə bilərsən hansı rəngdədir dəri,
Arsızlar ancaq deyər “saçlarına düşüb dən”…
+
Çernobl qəzasıdır bu, ya Xirosimadır,
Baş verib, davam edir evimizin içində.
Külə dönür deyənlər, düşünənlər haçandır,
Çıxan varsa da, çıxır, baxın, belə simada…
24. 01. 2026, Samara
xeyrulla xayal 