Архивы

ŞUBERT. “DİE FORELLE” (ALABALIQ)

Апр13

Foreldən bişirilən yeməklərin sayı var? —
Hansı üsulla bişə, damaqda qalır dadı.

Dolmalana, buğlana – ölü bəlkə sağaldar,

Manqalda kömür üstdə qızart, tavada ya da.

 

 

Əntiq masanıın üstdə ağ krujevalı süfrə,
Çəngəl, bıçaq gümüşdən, qədim nimçələr çini.

Gedib çıxar içkinin yaşı da keçən əsrə —

Forel tələb edəndir dəsgahın beləsini…

 

Ayrı bir forel də var, bişirilməz, yeyilməz,

Ruhu qidalandırar, qanadlandırar həm də.

Gözlərinin önünə “Forel” dinəndə gəlməz,
Şamlar uşığında şam, təntənə və dəbdəbə.


Çayın ya da ki, gölün güzgü səthini dərhal,
“Forel”, səslənən kimi gətirər göz önünə.

Üzdükcə şəffaf suda axçaları parıldar,
Gah dərinə baş vurar, gah üzə çıxar yenə…

 

İki balıqla bir baxt beş min adam doyurdu

Həzrət İsa – inansaq, belə söyləyir İncil.

Şubertinsə “Forel”i milyonlara qidadır,

Əsrlər nədir, min il keçə, tükənən deyil…

 

13. 04. 2026, Samara

VOLQADA ÖRDƏKLƏR

Апр7

Gətirən nədir görəsən,
Volqaya bu ördəkləri?

Dəyişib çay mənzərəsi,
Ördəklər gələndən bəri.

 

Qoşa-qoşadır həmişə,
Uçmaqları, üzməkləri.

Biri ki, aralı düşə —

Yoldaşı tez haray çəkir.

 

Qalacaqdır gör nə qədər,
Telefonda şəkilləri!

Həqiqətən qəşəngdirlər,

Xüsuən də erkəkləri….

 

Həm çevik, həm də baxımlı,
Qanadları, lələkləri.

Baş vurur, balıq çıxarır,
Mahir ovçudur hər biri.

 

Üzür, uçurlar arxayın,
Var elə bil bilikləri:

Tüfənglilər gedib, çətin

Qayıdarlar bir də geri…

 

 07. 04. 2026, Samara

YÜZ DOXSAN ÜÇ YAŞLI CONATANIN ÖLÜMÜNƏ

Апр2

Atlantik okeanının uzaq bir adasında,
Müqəddəs Yelenada sakit, duymadan ağrı,
Öldü bağa Conatan yüz doxsan üç yaşında,
Gözlərini qapadı şəxsi veterinarı.

 

Müqəddəs Yelenada Conatandan çox əvvəl,
Qısa sürgün həyatı Napoleon yaşamışdı

Dünya imperatorun adını bilir əzbər,

Çoxlu şücaətisə hər insana tanışdı.

 

Conatansa yaşayıb həqir, başıaşağı,
Ölkələr fəth etməyib, ordular dağıdaraq.

.Ziyarətinə ancaq Britaniya monarxı,

Gedib şəxsən, Atlantik okeanını aşaraq.

 

Bonopart getməsəydi dünyadan vaxtsız əgər,
Görüşə bilərdi o, tısbağa Conatanla.

Salamlardı fransız onu görüb hər səhər,

Bəlkə də çıxardılar gəzintiyə birgə lap.

 

Həyatında ilk dəfə Napelon duyardı,
Tələsmədən getməyin dadı, ləzzəti nədir.

Gözlərini yumaraq keçmişə qayıdardı,
Nümunəsiylə ona  Conatandərs deyərdi…

 

Zenon haqlıdır tamam — mahiyyətcə ən azı —

Ötə bilməz heç zaman tısbağanı Axilles.

Geriyə atır hökmən tələsməyimiz bizi,

Nə qədər tələsirik, dönürük o qədər tez….

 

BMT qərar verib elan eləməyəcək yas,

Danışılsa da bütün dünyada Conatandan.

Bayraqlar endirilməz, matəm marşı çalınmaz,

Bombalar yenə partlar, yenə də tökülər qan…

 

02.04. 2026, Samara

«ELƏ BİL ÖLÜMƏ APARILIRIQ…»

Мар31

(poliklinika)

Elektron növbə çıxıb sıradan,
«Canlı» növbədədir adamlar indi.

Cavan gözə dəymir aralarında,

Burda “canlı” olan elə növbədir.

 

“Kömpüter vışiblo!” – ucadan deyib,

Qeydiyyatçı qadın saxlayır işi.

(Kompüter qəzaya yəni uğrayıb)

Dinməzcə hamı yer tapıb əyləşir.

 

Vaxt gedir, kəsilir tamam səs-səmir,
Bir nəfər deyinmir dodaqaltı da.

Gözəldir, əlbəttə, etika, səbr,

Müdhiş amma nəsə var bu sükutda.

 

Bir dava həvəsli yox niyə burda?

Tumu kəslibdir demaqoqların?

Şəhərdə nə qədər əsəbi vardı! –

Ağrıyan qol-qıçdır indi ya qarın…

 

Bəlkə susqunluğa ciddi səbəb var?

Şübhə, narahatlıq, düzü, doğurur.

Mədəni, sakitcə bu oturanlar,
Nəyəsə elə bil bir eyham vurur…

 

Ağzına elə bil hamı su alıb,
Növbə “canlı”, yoxdur hərəkət ancaq.

Elə bil ölümə aparılırıq,
Qazancdır, nə qədər yolda yubansaq….

 

31. 03. 2026, Samara

DEYİRLƏR Kİ ŞEİR BELƏ YARANIR..

Мар30

Deyirlər ki, şeir belə yaranır:

Qınını dəyişir elə bil ilan.

Daşa ya ağaca özünü heyvan

Sürtərək çıxarır köhnə dərini.

 

Şeir zərurət tək gəlirsə əgər,
Əlbəttə, yazıla o gərək hökmən.

İlan qını kimi çıxır bədəndən,
Dağa, daşa çırpsan özünü əvvəl.

 

Yazırsan… bir saat keçməmiş ancaq,

Birdən elə gəlir quru qabıqsan.

Ölmüsən elə bil yazdığında sən,
Atılıb qalmısan köhnə qın sayaq…

 

30.03. 2026, Samara

AZƏRBAYCAN FUTBOLU: İMİŞLİ, ZİRƏ…

Мар25

Ah, yenə səsləndi fiti hakimin,

Ah, yenə futbol savaşı başladı!

Üstələyər indi görək kim kimi.

Azəribaycanda oyun başqadı!

 

Çıxdı İmişliylə Zirə meydana,

Toz havaya qalxdı duman tək qatı.

Burda otu bəlkə gecə heyvana,

Kimsə yedirdib, salaraq xəlvətə

 

Xeyli azarkeş oyunu seyr edir,
Sayları bəlkə olar on beş nəfər.

Məncə, kişi xeylağıdır hər biri,

Yox, bacılardan, deyəsən, bir əsər.

 

Hər necə diqqətlə baxam, qanmıram,
Hansı İmişli və Zirə hansı bəs?

Bir-birinin eynidir onlar tamam,

Adları gəlmir dilə — yanlış və tərs.

 

Anlamadım, top nə qədər girsə də,

Hansı qapı kimdə və kimlər vurur.

Xaricidir hər biri, həm inturist,

Bizdən idi hakimi – duydum qürur…

 

Başladı birdən, çox heyf, gur yağış,
Oldu seçilməz daha ağdan qara.

Burdasa İnternet, oyun bitməmiş,
Söndü — Udan kimdi: İmişli? Zirə?…

 

25.03. 2026, Samara

«İSGƏNDƏR, TEYMURLƏNG, NAPOLEON OLMAQ…»

Мар18

Iskəndər, Teymurləng, Napoleon olmaq

Eşqinə uşaqkən düşənlər azmı?

Yoxdur, anlayırsan, gec ya tez ancaq,

Səndə dahilərin miqyası, əzmi.

 

Bilirsən elmlə, ya da sənətlə,

Dünyanın fəthinə səndə yox hünər.

Adını tanımaz öz ölkən belə,

Özünsə sıravi, adi bir nəfər.

 

Səni bu həqiqət sarsıda bilər,
Həyata ikrah da bəlkə yaradar.

Uğursuz sayaraq özünü əgər,

Ruh azarı tapsan, bir əlacı var:

 

Zəngini basmadan, döymədən ya da,
Aça biləcəyin varsa bir qapı,

Dəyiş paltarını, baxma saata,

Və get, yaddaşında ünvanı tapıb.

 

Mənzilə girəndə gəlib güllə tək,

Önündə çömbəlsə qoca it əgər,
Uşaqlar dəhlizə qaçıb sevincək,

İçəri, əlindən tutub, çəksələr,

 

Səni uşaqların alıb əlindən,

Böyüklər, nəhayət, qucaqlasalar,

Dünya fəth elədin elə bil ki, sən –

Sevgidən dəyərli dünyada nə var?…

 

18. 03. 2026, Samara

YƏQİN «POÇT QUTUSU» YADINIZDADIR…

Мар14

Ağalar, xanımlar! Soruşmaq əgər

Olarsa: Hardadır yalın əliylə,
Şuşanı düşməndən alan igidlər?

Görünmürlər, çıxmır səsləri belə…

 

Gözə görünən çox, səs çıxaran da,
Ancaq qəhrəmana bənzəmir onlar.

Hər biri narazı güzəranından,

Tələbsə xahiş və yalvarış sayaq.

 

Qartal tək ucalıb qarlı dağlara,

Yalın əllə yenən yağını budur?

Məmur qapısında igid ağlayar? –

Yox, beləcə istər haqqını muzdur…

 

Yəqin «Poçt qutusu» yadınızdadır:
Novruzəli ağa malına görə,

Canından keçməyə belə hazırdı —

Məgər alqış düşmür belə hünərə?

 

Düşür…Novruzəli nökərdi ancaq,

Xanın malı ona canından əziz.

Ağasından əmr, komanda alcaq,

Ölümə yollanar sorğu-sualsız.

 

Sədaqəti gözəl Novruzəlinin! —

O, rəğbət doğurur, həm empatiya.

Ancaq o, qəhrəman deyildir yəqin,

Əsgər yox, o, nökər gəlib dünyaya…

 

Əsgər axtarıram, görmürəm əsgər,
Hanı yalın əllə Şuşa alanlar?

Məmur qapısına getsə kim əgər,
Onun hünərinə məndə şübhə var.

 

Məmur qapısını kəsir səhərdən,
Tələbi xahiş və yalvarış sayaq.

Hədələyir, deyir çatıb son həddə,
Nədənsə özünü öldürür ancaq…

 

Yalın əllə Şuşa alanlar hanı?

Bəs indi kimsiniz, hardasınız siz?

Millətin şərəfi itir, tapdanır –

Piket keçirməyə yox hünəriniz…

 

 14. 03. 2026, Samara

QUYRUQ İTİ BULAYIR…

Мар6

Qocalıb əldən düşüb,
Gözlərindən su damır.

Gözü yuxudan şişib,

Hərdən-birdən ayılır,
O, quyruq da bulamır,
Quyruq onu bulayır.

 

Çoxdan oturub-durur,
Natanyahu deyənlə,
Haranı desə, vurur,

Ordan o yanı hələ,

Demir bizə nə xeyir –

Quyruq iti bulayır!

 

Natanyahu çalana
Qol qaldırıb oynayar,

Daha düşmür yadına,
Onun Qrenlandiya,
Ayaq üstə bayılır –

Quyruq iti bulayır.

 

Hara uzatsa barmaq,
Natanyahu Benyamin,

Donald bombalayacaq,
Dərhal oranı yəqin,

Vurur, qanla sulayır, —

Quyruq iti bulayır.

 

Benyamin deyir: Donald,

Verməsinlər qoy Nobel.
Alacaqsan mükafat

İsraildən – Şnobel!

Bambılını tovlayır, —

Quyruq iti bulayır…

 

06. 03. 2026, Samara

«TAĞIYEV DƏ, ƏSLİNƏ QALSA, İMPERİALDI…»

Мар4

Bizdən olsa da, bizə bənzəməyən bu insan,

Nə ilə fərqlənirdi bu günün adamından?

Kiçildir, cırlaşdırır bizi elə bil zaman,

Və əksinə, böyüyür Tağıyev Zeynalabdin.

 

Böyük imperiyanın o kişi sakiniydi,

Elə imperiyaya uyğun miqyası vardı.

Nə ölkə bağlı idi, təbəələri nə də,

Tağıyev də, əslinə qalsa, imperialdı…

 

 

Tağıyev keçməmişdi Prokrust yatağından,
Boyuna, sanbalına yoxdu məhdudiyyəti.

İmperiya sayaqdı imperiyalı insan,

Genişlənmək, böyümək, ucalmaqdı niyyəti.

 

Tək o yox. Üzeyir də, elə Mirzə Cəlil də —

Böyük imperiyanın övladı idi onlar.

Prokrust kimdir, nədir – bilmədən böyüdülər,

Miqyasda və dəyərdə hər biri imperial.

 

Prokrust əsiridir millətim bir əsrdir,
Kəsilir, düzəldilir eyni ölçüdə hamı.

Prokrust yatağına ölkə çevrilib indi,

Yaddaşlarda yaşayır imperiya adamı.

04.03. 2026, Samara