Архивы

«ÖMRÜN SONUNDA ÖLÜM SADƏCƏ AYRILIQSA…»

Сен13

“Ömrün sonunda ölüm sadəcə ayrılıqsa
Ömrün başlanğıcında ayrılıqsa ölümdür” –

Fransız Hüqo yazır, yadımda düz qalıbsa,
Oxuduğum zamandan artıq əlli il ötür…

 

Fikir dərindir, həm də gözəldir ifadəsi,

Amma mübahisəli məqam, məncə, burda var.

Ölüm ömrün sonunda, əvvəlində də gəlsə,

İnsan öyrəşdiyindən, sevdiyindən ayrılar.

 

Ölmək, bitib-tükənmək – bilən varmı bu nədir?

Anlamaq mümkün deyil bunu, nə qəqər varıq.

Ayrılıq acısını ancaq hər insan dadır,

Ölümdən əslində yox, ayrılıqdan qorxarıq.

 

Dünyada hər kəsin var öyrəşdiyi, sevdiyi,
Sevərək öyrəşirik, sevirik öyrəşərək.
Doğru olsa da hətta Kitabların dediyi,
Faciə tək yaşanır ayrılıqlar həmişə.

 

Yox, ölümdən qorxmuruq, qorxuruq ayrılıqdan.

Bəzən qayğılandırır edam günü dustağı,

Hər gün pəncərəsinə qonub şüşəni didən,

Mehr salıb sevdiyi quşdan ayrılacağı…

 

13. 09. 2026, Samara

«GÖRÜRƏM HƏDDİ YOX, DOST, SEVİNCİNİN…»

Сен10

Görürəm həddi yox, dost, sevincinin,
Görürəm yer görmür ayağın hətta.

Tanımayan deyər arzuna yəqin

Taleyin çatdırıb səni bu yaşda.

 

Arzuna çatmısan doğrudan da sən,
Xoşbəxtsən – üzündən oxumaq olar.

Elə yerli-yersiz gülümsəyirsən,
Buna, şübhəsiz ki, ciddi səbəb var.

 

İllərlə uğurlu soydaşına sən,
Həsədlə yaşadın, qaraydı hər gün,
Zəhrmar olurdu nə yeyib-içsən,
Sonu görünməyən yas idi ömrün.

 

Qəzaya uğrayıb soydaşın indi,

Dəyir nahaq zərbə yaxşıya bəzən.

Onun çətinliyi müvəqqətidir,

Sənin sevincin tək – deyim, biləsən…

 

Gələr öhdəsindən çətinliklərin,
Qayıdar geriyə itirilənlər.

Dönər iztirabın sənin də yəqin,

Qırışın açılmaz son günə qədər.

 

Özgə enməyilə ucalmaz heç kim,
Səni aşağılar öz paxıllığın.

Ömrün vurnuxmada keçər, necə ki,

Qıvrılar tavada ilanbalığı…

 

 10. 09. 2026, Samara

ALTI BALALI PİŞİYİN NƏĞMƏSİ

Сен10

Kainat Bədəlovun pişiklərinə həsr olunur

Dünyada analoqu,

Tapılmaz bu pişiyin.

Altıca bala doğub,
Doldurub ev-eşiyi.

 

AzTv yubanmadan,
Çəkib, işıqlandırıb.

Milli Məclis bu zaman,

İşini dayandırıb.

 

Məhəllədən qonşular,

Gəlir gözaydınlığa.

Uzaqdan da gələn var,

Millət qalxıb ayağa.

 

İcra başçısı hətta,
Baş çəkdi dünən bizə.

Dedi: “Prezidentə,
Yazın yaxşı ərizə.

 

Prezident, şübhəsiz,
Bu işi bəyənəcək.

Uşaq pulu hər ay siz,

Alarsnız bir ətək”.

 

Mirzə TƏBİL

10. 09. 2026, Samara

ƏKBƏROV CAMALIN BALIĞA GETMƏKLİYİ

Сен6

Baş qarışıqdır yaman,
Macal yox qaşımağa,
Tapa bilmirik imkan,
Gedək bir gün balığa.

 

Altı-yeddi ay olar,
Hazırlıq gedir ancaq.

Bu iş, məndə inam var,

Haçansa baş tutacaq.

 

Altı-yeddi bankəyə,

Yığılıbdır soxulcan.

Qarmaqlara keçməyə,
Çoxdan onlar atır can.

 

Vayldberridə tilov,
Sifariş etdik gələ.

Vayldberrini alov,
Heyf, çevirdi külə.

 

Ağır olsa da bu hal,

Özümü ələ aldım.

Sifarişimi dərhal,
Ozona ünvanladım.

 

Çox çəkməz iki aydan,
Tilovlar yəqin gələr.

Xoxollar Ozonu da,
Bombalamasa əgər.

 

Molla  dron duası,

Yazıb, deyir xeyri var.

Qoy Ozon vurulmasın,
Gəlib çıxsın tilovlar.

 

Qarmağıma bəlkə də,
Qızıl balıq düşəcək.

Üç arzumu indidən,

Hazır eləyəm gərək…

 

06. 09. 2026, Samara

SENTYABRIN BİRİ GÜN İDİ ADİ…

Сен1

 

İyirminci əsr. Altmışıncı il  —

Mən birinci sinfə getmişəm o vaxt.

Hər uşağa asan məsələ deyil,
Hesablaya ötən illəri rahat…

 

O vaxtlar birini sentyabrın,
Kimdi bayram sayan? Gün idi adi,

Çörək tapılmırdı heç doyum qarın,
Müharibə yatan on beş il idi…

 

Heç nə sentyabrın biri günündən,

Yadımda qalmayıb, təəssüf, indi.

Çantam tikilmişdi yorğanüzündən,
Mənə gülürdülər – bu, yadımdadır.

 

Timsah dərisindən bəlkə də çanta,

Tikdirərdi — əgər istəsə lələm.
Çalışdı ki, yığa, dal günə ata —

Dağıldı. Dağıtdıq. Böyüklər, mən həm…

 

Yox, o gün bayramdı, sayılmasa da,
Bütün bayramlar tək çoxdu qəmi də,
Seçilirdi hökmən varlı kasıbdan,
Mən də seçilirdim – çantam əlimdə…

 

01. 09. 2026, Samara

EŞİTDİM BAĞLANIR MƏKTƏBİ KƏNDİN…

Авг25

Kitabı bağlanır kiminsə gündə,
Gün nədir? Hər saat, saninə hətta.

Başına iş gəlir gözlənilmədən,

Gəlir səhər, axşam, gecə, günorta.

 

Gözünün içinə qızıl-qırmızı
Söyləyir həkimi sanki sevincək:

Kitabın bağlandı sənin, əzizim,

Belədir dünyanın işi, neyləyək.

 

Kimisə işindən qova bilərlər,
Borc bataqlığının kimsə əsiri.

Kimin bağlanıbsa kitabı əgər,
Onu açmayacaq bir daha Tanrı.

 

Kitabı bağlanan təkcə fərd deyil,

Xalqın bağlanırsa üzünə qapı,
Vurursa sərhədə hampazor qıfıl –

Bağlanır millətin, demək, kitabı.

 

Eşitdim bağlanır məktəbi kəndin.
(Bu misra üç dəfə gərək oxuna,
Şübhə kim eləsə bağlanır yəqin,
Özüm çətinliklə inandım buna….)

 

Bir vaxt o məktəbdə yaxşı şagirddim,

Sonra pisi oldum müəllimlərin.

Əgər bağlanırsa kitabı indi,

Bağlanar kəndin də kitabı yəqin…

 

Uşaq tapılmırsa indi məktəbə,
Boşalar evlər də yəqin get-gedə.

Kitablar atılar küllüyə bəlkə,
Vərəqlər çevrilər külək əsəndə…

 

25.08. 2026, Samara

 

 

ELMİRANIN XATİRƏSİNƏ

Авг24

Ən yaxını belə məsafələrin,
Uzaq planetə yol tək uzaqdı.

Uzaqdan gedəni, yaxın gələni

Tanıdın – xəstəlik ciddi sınaqdı…

 

Bütün ağrıların çəkilib yəqin,
Quş kimisən, çəkin ölçüyə gəlməz.

Ən uzağı belə məsafələrin,

Səni indən belə qorxuda bilməz.

 

Uçub otağndan nəfəsin gedər,
Yatdığın divan da təzələnəcək.

Pəncərən yuyulub silinsə əgər,
Görünər keçirsən bulud, duman tək…

 

 24. 08. 2026, Samara

«ÜRƏK VAR QAPALI OTAĞA BƏNZƏR…»

Авг14

Bu yaxınlarda gəncəli soydaşımız Elçin Məhərrəmov ürək əməliyyatını keçirib. Xoşbəxtikdən, əməlliyyat uğurlu olub və Elçin indi yaxşıdır. Mən bu şeiri Elçinin mənə illər ərzində göstərdiyi qayğı və mehribanlığa cavab kimi ona həsr edirəm. 

+++++++++++++++++++++++++++++++

Elçin MƏHƏRRƏMOVA

Ürək var qapalı otağa bənzər
Açılmaz qıfılı bəlkə də illə.
Durub qapısında səslə nə qədər,

Eşidilməz zəif döyüntü belə.

 

Qapalı otaqdır ürək: arabir

Qapı-pəncərəni açasan gərək

Kif atıb incidir içini söz-sirr,

Boşaltsan, nəhayət, dincələr ürək.

 

Yaxşıdır pəhriz və yuxu rejimi,
İdman oyunları və gimnastika.

Ancaq dərdə şərik yaxın dost kimi,
Yaxşı şəfa yoxdur ürəyə başqa.

 

Adi ürək deyil qərib ürəyi,

Qala hər havada açılı gərək.

Təmizlər içini vətən küləyi,

Doğma uzaqlardan əsib gələrək.

 

Danış, ürəyini aç çəkinmədən,
Yığ yol ayrıcında başına kütlə.

Özün ürəyini açmasan, hökmən,

Gəlib cərrah açar onu kəsərlə.

 

 14. 08. 2026, Samara

«UNUTDUQ OTURAQ, DİNC ÖMÜR NƏDİR…»

Авг11

Unutduq oturaq, dinc ömür nədir,

Elə bil yoldayıq gecə və gündüz,
Ölkə bir nəqliyyat vasitəsidir,

Təpilib gedirik nə vaxtdır ki, biz.

 

Atılıb-tutulur, silkələnirik,
Əsir, gicəllənir başlar anbaan.

Aşıb yıxılanlar çox, ancaq bu sirk,
Güldürmür salonda heç kimi çoxdan.

 

Haradır son mənzil – bizə demirlər,

Ağzından vurulur, əgər soruşsan.

Bürüyüb hər yeri qusuntu, qan, tər,

Vəhşiyik, adımız olsa da insan.

 

Qalın dəmir divar vardır arada.
Kimdir sürücümüz – yox bilən, görən.

Içib xirtdəyəcən, dəlidir ya da,

Harda dirək varsa, vurur o hökmən.

 

Sükansız nəqliyyat vasitəsi tək,
Çıxıb yola böyük bir ölkə gedir.

Bizi uçuruma bəlkə tökəcək,

Yan-yörəsinə də təhlükə gedir…

 

11. 08. 2026, Samar

NURMƏHƏMMƏDLƏ ELXANIN MƏNİ İŞIĞA ÇAXARMAQLARI

Авг6

  dastan

Bu əhvalat şeirə çəkilə gərək,
Yarı qoşma ola, yarı da qəzəl.

Xanəndələr onu əzbərləyərək,
Toyda oxuyalar şirin və gözəl.

 

Günlərin bir günü gecə keçəndə,
Söndü mənzilimin işığı birdən.

Kor kimi dolaşdım zülmət içində,

Xəsarət də aldım bir neçə yerdən.

 

İlan vuran yatı, yatammadım mən,
Fikir yordusa da səhərə qədər.

Nəhayət ki, günəş pəncərələrdən,

Yaydı mənzilimə qızıl zırrələr.

 

Qapım da döyüldü elə bu zaman,
Açıb kimi gördüm? – Nurməhəmmədi!

Soruşdum ki, xəbər tutmusan hardan,
“Mirzə, kəşfiyyatım işləyir,” – dedi.

 

O bu işin üstə gəlməmişdi tək
Yanında diplomlu mühəndis də  var.

Elxan Quliyevi çox insan gərək,
Tanısın, ya indən belə tanıyar.

 

Stulu stolun qoyub üstünə,
Məhəmməd girişdi işə dinmədən.

Hər xətti yoxladı o, dönə-dönə,

İslandı əynində köynəyi tərdən.

 

Yalan olmasın, iş çəkdi dörd saat,
Əlbəyaxa döyüş sanki gedirdi,

Cərəyan üç dəfə azı vursa da,

Qorxuda bilmədi o, Məhəmmədi.

 

Elxansa Rüstəm-Zal kimi dayanıb,
Yapışıb stoldan, ciddi dayaqdır.

Pompey əsgərini yəqin o anıb,

Postda etibarlı, həm də sayıqdır.

 

Nəhayət, mənzilin yandı işığı,
Məhəmməd alnının sildi tərini.

Müzəffər əsgər tək düşdü aşağı,
Mən də yaxın gəlib sıxdım əlini.

 

Sonra yanımızı yerə basaraq,
Sevincdən göz yaşı axıtdıq da biz.

Əllərin var olsun, usta, üzün ağ,

Qalmasın dünyada heç kim işıqsız!

 

06. 08. 2026, Samara