İşıq var —  mənbəyi zəka, ağıldır,
Var iti tiyədən yarananı da.

Gur işıq parlayıb zülməti yardı,
Bir zaman ilğımlı yarımadada.

 +

Neçə minlər idi qılınc tiyəsi,

Oynayır, şimşək tək çaxır hər biri.

Tiyə işığını tiyə yiyəsi,
Tutaraq durmadan gedir irəli…

 +

Zəka işığı da, şübhəsiz, yanıb,
Sübutlar az deyil – səhih, tarixi.

Bəs bu qaranlığın mənbəyi hanı? –

Niyə büdrəyirik kor kimi axı?

 +

Bir zaman Çernobl stansiyası,
Məgər deyilmiydi işıq mənbəyi?

Elə ki, baş verdi nüvə qəzası,
Külə çevirdi o, canlı hər şeyi…

 +

Biz haçan qəzaya uğradıq belə? —
Yada təhlükəyik, özümüzə həm.

Çalma əsarəti, vətəndaş – kölə,

Ölkə türmə kimi – qıfılı möhkəm.

 +

Kimlər cəhənnəmə çevirib belə

Möhtəşəm  İranı, əvəzindısə,
Ərəb cənnətini vəd edir hələ? —

İransa qan qusan vərəmli xəstə…

 

 

10. 02. 2026, Samara