Zaman! Sənin ötkəm qanadlarında

Saatlar ləngiyir ya uçub gedir.

Yazın tez ötüşəndir, qış yubanandır,

Qəbrə qovur bizi ancaq hər biri.

 +

Salam! Bu dünyaya gəldiyim andan,
Nemətlər vermisən hər kəsə bəlli.

Yaxşıdır tablaşam yükünə hərçənd,
Təkcə daşıyıram onu mən elə.

 +

Bircə sevən qəlb də, istəmərəm mən,

Sən törədən acı anlara dözə.

Bağışlaram səni, qıymadınsa sən,

Sevdiyim, əzizim olan hər kəsə.

 +

Əbəsdir sıxasan sonra nə qədər,

Sevinc ver onlara, mənə rahatlıq.

Mənim sənə borcum – yaşanan illər,
Borcum ağrılarla ödənib artıq.

+

Hərçənd rahatlıq da vardı ağrıda,

Unutdururdu o, əsarətin yəqin.

Əzab saatları yavaşıdırdı,

Ancaq hesablamır sayını yəqin.

 +

Ümid oyanırdı içimdə hərdən,

Get-gedə azala bəlkə sürətin,

Buludun işığı örtə bilsə də,

Qatar qara günə zülməti çətin.

 +

Müdhiş və qaranlıq olsa da necə,

Ruhumun məskəni göylərin idi.

Təkcə bir ulduzdan yandı qığılcım,
Əbədiyyət deyil ordakı, səndin.

 +

Və o şölə söndü. İndi günlərin
Hər an lənətlənən sayısan ancaq.
Hərə öz rolunu oynayıb gedir,

Nə qədər bezdirə, təkrarlanacaq.

 +

Dəyişə bilməzsən bir səhnə sən –

Sənin sürətinin axı həddi var,

Sonrakılar biz tək incidilərkən,
Eşitmərik, dərin yuxu aparar.

 +

Sənin səylərinə yəüin baxaraq,
Gülərəm onların zəifliyinə.

Adsız baş daşına dəyəcək ancaq

Qisas zərbələrin nə qədər enə.

ingiliscədən tərcümə

01.03. 2025, Samara

+++++++++++++++++++++

GEORGE BYRON

To Time

Time! on whose arbitrary wing

The varying hours must flag or fly,

Whose tardy winter, fleeting spring,

But drag or drive us on to die—

Hail thou! who on my birth bestowed

Those boons to all that know thee known;

Yet better I sustain thy load,

For now I bear the weight alone.

I would not one fond heart should share

The bitter moments thou hast given;

And pardon thee—since thou couldst spare

All that I loved, to peace or Heaven.

To them be joy or rest—on me

Thy future ills shall press in vain;

I nothing owe but years to thee,

A debt already paid in pain.

Yet even that pain was some relief;

It felt, but still forgot thy power:

The active agony of grief

Retards, but never counts the hour.

In joy I’ve sighed to think thy flight

Would soon subside from swift to slow;

Thy cloud could overcast the light,

But could not add a night to Woe;

For then, however drear and dark,

My soul was suited to thy sky;

One star alone shot forth a spark

To prove thee—not Eternity.

That beam hath sunk—and now thou art

A blank—a thing to count and curse

Through each dull tedious trifling part,

Which all regret, yet all rehearse.

One scene even thou canst not deform—

The limit of thy sloth or speed

When future wanderers bear the storm

Which we shall sleep too sound to heed.

And I can smile to think how weak

Thine efforts shortly shall be shown,

When all the vengeance thou canst wreak

Must fall upon—a nameless stone.