13 fevral 2013-cü ildə Azərbaycanda bir nazir oğlu tərəfindən qudurğanlıq hadisəsi baş vermişdir. Qudurğan prezident sarayına gətirilmiş, burda ona möhtərəm prezident İlham Əliyev bir təpik, bir şillə vurmuşdur.
Архивы
АЙЛИСЛИ НАПИСАЛ ИСТИННУЮ ИСТОРИЮ»ДЕВИЧЬЕЙ БАШНИ»
В февральском номере журнала «Дружба народов» опубликован второй том романа Акрама Айлисли «Каменные сны». В нем писатель разворачивает историю «Девичьей башни». Романист пишет, что башня была построена армянами как церковь и в течение веков она была церковью. Но однажды азербайджанские боевики захватили церковь, отняли ее у попов и превратили в крепость. Так как боевиками командовала молодая девушка, крепость получила название «Девичья башня»…
Айлисли пишет: «Мне стыдно за ту девушку. Я приношу армянам тысячи извинений».
«QIZ QALASI»NIN TARİXİ ƏYLİSLİNİN YENİ ROMANINDA
“Drujba narodov” jurnalının fevral sayında Əkrəm Əylislinin “Daş yuxular” romanının ikinci cildi çap olunub. Burda Qız qalasının tarixindən bəhs olunur. Romançı yazır ki, bu qalanı ermənilər kilsə kimi tikiblər və tikili əsrlər boyu kilsə olub. Sonra azərbaycanlı yaraqlılar kilsəni ermənilərdən alıb qalaya çeviriblər. Yaraqlılara bir qız başçılıq etdiyinə görə qalanın adı olub “Qız Qalası”…
Əkrəm Əylisli yazır: “Mən o qızın yerinə çox xəcalət çəkirəm və ermənilərdən dönə-dönə üzr istəyirəm”.
QAÇQINLARLA KEÇƏN GÜNLƏR
İlham Əliyev bu gün məmurları təvazölü, həqir həyat keçirməyə çağırıb və özünü nümunə göstərib, deyib ki, “mən əlli yaşımı qaçqınlarla keçirdim”.
Yaxşı, sadə, təvazölü həyatı başa düşdük, bəs ağ yalan danışmaq necə? İlham Əliyevin onun əlli yaşına Sumqayıtda bişirilmiş 50 metr uzunluqda tortdan zəbəri yoxdur? Bu tortun xəbəri ya qoxusu qaçqın düşərgəsinə gedib çatmayıb? Bəs sonuncu 51 metrlik Sumqayıt tortu?
Arvadıyla qızı bir neçə milyardlıq fonda yiyəlik edən adam necə başıaşağılıqdan, həqirlikdən, təvazödən danışa bilər?
O ki qaldı qaçqınlarla keçirilən doğum günlərinə, burda kədərli bir həqiqət var: Əliyev yetmiş illiyini də qaçqınlarla keçirə bilər. Çünki, belə getsə, iyirmi ildən sonra da o, bu faciə yaşayan xalqa yiyəlik edəcək və iyirmi ildən sonra da qaçqınlar elə qaçqın olacaqlar…
Təki sayları artmasın…
ИЗМЕНА НАЗЛО
В одном из семи сюжетов фильма «Семь раз женщина» (итал. Sette volte donna, англ. Woman Times Seven) с Ширли Маклейн жена, неожиданно вернувшаяся домой, застает своего мужа с любовницей. Скандал, битье посуды… Жена в истерике выбегает на улицу, клятвенно пообещав мужу, что она сейчас же отдастся первому попавшемуся мужчине…
Мне Акрам Айлисли и его защитники напоминают эту киногероиню: и Айлисли, и активно защищающие его право на свободу слова люди, конечно, недовольны и даже обижены. Айлисли не избран депутатом, семидесятилетие его не было отмечен как всенародный праздник, президент лично не позвонил ему… А «правозащитники», которым предоставлена прекрасная возможность заработать западный грант, недовольны Алиевым, Мехтиевым, Гейдаровым, Пашаевыми… Вполне возможно, что совершенно справедливо. Но вместо того, чтобы попытаться изменить положение вещей, они бросаются в объятия тех, кто даже их право называться народом никогда не признавал и претендует практически на всю территорию страны. Одним словом, сотни людей оказались в горячих армянских объятиях, чтобы досадить деспотическому режиму…
«BU» MİLLƏT? HANSI MİLLƏT?
Əkrəm Əylisliyə qoşulub ermənilərə olan sevgilərini ifadə edən “liberal” bakılı cavanlar (20-35 yaşlılar) məxsus olduqları milləti “bu millət” adlandırırlar. Və əslində “Bu” əvəzliyi ilə özləri ilə millət arasında məsafə yaradırlar. Yəni millət zibildir, onlar isə bu zibilin içində qızılgül kimi boy atıb böyüyüblər və xarıci kömək axtarırlar ki, onları bu zibilidən qoparıb nəcib bir yerə əksin…
“Bu millət üçün heç yazmaq lazım deyil!” –Bunu deyən xanım sanki “Hərb və sülh romanını yazmağa hazırlaşırmış, millətinin vəhşiliyini görüb qələmi qoyub yerə…
Və dediyimiz yaşda olan bakılı gənclər nə müasir dövrün azdalıq hərakatında iştirak ediblər, nə Qarabağda vuruşublar. Qız qalaasını, Şirvanşahlar sarayını onlar tikməyiblər. “Koroğlu”nu da onlar yazmayıblar – nə dastanı, nə operanı… Və dastanı da, operanı da yaradanlar “bu millət” deməyiblər. Ancaq onların haqqı olub ki, Andrey Platonov kimi “Без меня народ неполный» desinlər…
РОМАН АЙЛИСЛИ КАК ВАЛЮТА ДЛЯ АЗЕРБАЙДЖАНСКИХ СЕПАРАТИСТОВ
У сепаратистов Азербайджана праздник. Как известно, у них самые главные учителя и самые надежные адвокаты – армяне. Теперь словно романом Акрама Айлисли они расплатились с армянами за их услуги…
Фахраддин Аббасзода в своих российских интервью и статьях еще до вчерашнего дня заявлял, что азербайджанская нация – это выдумка большевиков, что нет азербайджанской нации, нет азербайджанского языка, нет азербайджанской культуры и при фрагментации страны, которая неизбежно наступит, азербайджанским тюркам вообще не должно быть места в Азербайджане. Теперь он, вступив в защиту Акрама Айлисли, возносит его писательский талант до небес – так, оказывается, есть азербайджанский язык и есть азербайджанская литература? Конечно, тут есть нестыковка и противоречие. Но сепаратисту наплевать на нестыковку и противоречие. Им все равно чем платить за услугу своих армянских учителей и адвокатов. Если можно предательством известного писателя и его романом, почему хоть на время не признавать его писателем, а его язык – настоящим языком?
Наверное, братья Ариф и Вагиф Керимовы тоже на какое-то время признали нас нацией, а язык азербайджанский – языком. Они теперь тоже услуги армянских своих адвокатов могут оплатить романом Айлисли.
«Каменные сны» — это уже не литературное произведение и им вообще не были. Это банковская карта, банковский счет, денежная единица, валюта для сепаратистов…
CORAB
vodevil
Yeri: dükan
İştirakçılar: dükançı və alıcı, hər ikisi ahıl
Alıcı.(içəri girib öskürür) Sakaməleykim!
Dükançı. Ay salaməkeykim! Xoş görmüşük səni, qağa, qulluğunda olum!
Alıcı. Qulluq sahibi olasan. Corabın var?
Dükançı. Bu nə sözdür, ə? Necə yəni corabın var? Bu ayaqqabıları görürsən?
Alıcı. Görürəm, ay qağa, niyə görmürəm, kor deyiləm ha. Mən corab soruşdum.
Dükançı. Ə, corab nə sovxadır ki, o məndə tapılmaya?
Alıcı. Ə, sovxa niyə deyirsən coraba mən almamış…
Dükançı. Qağa, sənin şübhə etməyin məni yandırır ey! Başın haqqı, əgər bir gün eşidəsən ki, bazara qılça çəxıb, bil ki, mənim dükanımdadır. Gələrsən, peşkəş elərəm.
Alıcı. Ə, qılçanı neynirəm? Allaha şükür, özümünkülərə nə gəlib?
Dükançı. Allah qılçalarına qüvvət versin, qağa! Mən demədim ki, elə indi gəl al. Şeydir də, bilmirsən haçan gərək olur.
Alıcı. Qağa, sən məni lap dolaşdırdın. Mən səndən corab istədim…
Dükançı. Ə, corab nə matahdır ki, sən onu məndən istəyəsən. Götür ürəyin nə qədər istəyir. Qızırqanan kişi deyil.
Alıcı. Qağa, sənin bir çöpün də mənə lazım deyil.
Dükançı. Nə çöp, ə? Dükan sənə peşkəşdir, başın haqqı!
Alıcı. Ə, mənim alacağım bir cüt corabdır. Bu şoğərib üçün başa and içərlər?
Dükançı. Ə, istədiyimdən içirəm dana! Millətimsən, can-ciyərimsən. Səni görəndən ürəyim şan-şan olub ey!
Alıcı. Hörmətin artıq olsun!
Dükançı. Ə, bə nə bilmisən? İndi olmazdan bura bir erməni dığası gəlib çıxa, heç mən onun başına and içərəmmi?
Alıcı. Ə, ermənini niyə gətirib bura soxursan?
Dükançı. Ə, məsəl üçün deyirəm dana! Erməni burda nə qələt eləyir? İndi qəzadır, gəlib dükanıma baş soxsa, bilirsən mən ona neynərəm?
Alıcı. Neynərsən?
Dükançı. Ə, ecə neynərəm? O burdan sağ çıxmaz ki!
Alıcı. Yəni öldürərsən ermənini?
Dükançı. Necə öldürərsən, ə? Canını alaram!
Alıcı. Ağ eləmə, qağa, erməni öldürmək qoz qırmaq deyil.
Dükançı. Qağa, öldürməsəm də, cıraram. Buna yüz faiz arxayın ol.
Alıcı. Necə cırarsan, ey?
Dükançı. Kağız kimi, qağa. Gətirib qoyaram qulağının dibində.
Alıcı. Qağa, cırmağına bəlkə cırarsan, ey, ancaq sənə məlum olsun ki, Əlyof belə şeylərə protifdi.
Dükançı. Əlyof kimdi, ə? Mən Əlyof-zad tanımıram!
Alıcı. Necə Əlyofu tanımıram, ə? Heydər Əlyofu tanımırsan?
Dükançı. A kişi, əvvəldən adıynan deyəydin də. Əlyof nə çox. Neynək, qoy gəlsin o erməni bura. Başın haqqı, sağ çıxsa da, umsuq gedəcək mənim mağazamdan.
Alıcı. Qanmadım, qağa.
Dükançı. Yəni ki, mən mal satmayacam erməniyə. Çöpün özünü də.
Alıcı. Ə, pulunu verəcək dana. Niyə satmırsan?
Dükançı. Belə satmıram da, qağa! Bə qeyrətim yoxdu? Bə mən oğraşam? Bəlkə mən başıma şal bağlamışam? Başın haqqı, gətirib bütün erməni banglərinin pulunu, qızılını tökə bu dükana, bir ispiçkə də satmaram dığaya. Ə, nə şübhəli-şübhəli baxırsan? Bə inanmırsan?
Alıcı. Ə, niyə inanmıram, ə, kafir deyiləm ha.
Dükançı. Vallah, bu dükanın bi qara qəpik qiyməti yoxdu gözümdə. Həzrət Abbas haqqı, od vurub yandıram, ürəyim “uf” deməz.
Alıcı. Dükanı niyə yandırırsan, ə?
Dükançı. Ə, dükan mənimki deyil? İstərəm, yandıraram. İndi day Əliyof buna da protif çıxmayacaq ha!
Alıcı. Ə, Əlyofluq deyil ey. Hayıfdır dana. Min adamın bu dükandan ehtiyacı keçir. Biri elə mən. Bir cüt corabın məəttəliyəm.
Dükançı. Məəttəl niyə olursan, ə? Məttəl düşmənin olsun. Gör nə deyir ey…
Alıcı. Qağa, iş elə gətirib ki, bu gün ayaqqabıları yalın geymişəm. Ayaqlarım yaman narahatdır.
Dükançı. Ə, narahat niyə olursan? Otur dana! Otur bax burda. Otur ə, səndən artığı oturmayacaq ha.
Alıcı. Qağa, bir cüt corab…
Dükançı. Ə, corab nə zibildir onunçun qan qaraldasan. Dükan sənə peşkəşdir.
Alıcı. Qağa…
Dükançı. Ə, canım sənə qurbandı ey! Başın haqqı!
17. 09. 2001 Samara
xeyrulla xayal 