(Lafonten və Krılov)

Peyin qalağında eşələnəndə,
Mirvari dənəsi tapdı bir xoruz.

Dedi: mənim bəxtim gətirmir nədən,
Bu dənəni versən yeməz heç donuz.

 +

Dimdiyimə darı dənəsi əgər,
Keçsəydi, min dəfə yaxşı olardı.

Udardım, o da tez mədəmə gedər,
Dilimdə dənənin dadı qalardı.

 +

Bunun qiyməti nə, niyə sevilir?”

Cahil də belədir elə həyatda:

Elə ki, bir şeyi anlaya bilmir,

Deyir ki, boş şeydir, cəfəngiyatdır.

30. 01. 2026, Samara