(Ezopdan)

Bir kişi qiymətli nəyi var idi,

Satıb qızıl külçə aldı puluna.

Basdırdı külçəni divar dibində,

Hər gün çıxararaq baxırdı ona.

 +

Bir dəfə qızılı çıxaran zaman,
Gördü təsadüfən onu bir nəfər.

Güddü xəsis evdən gedəcək haçan,
Çıxarsın qızılı gələnə qədər.

 +

Külçəni apardı oğru beləcə,
Qayıdıb tapmadı xəsis sərvəti.

Boş deşiyə baxıb ağladı qoca,

Yoxdu həyatının daha ləzzəti.

 +

Onun bu halınıı görüb bir insan,
Dedi: bir daş basdır deşiyə yaxşı,

Fərqi yox, külçəyə  ya daşa baxsan,

Sən ki, xərcləmirdin qızılı  axı…

27. 01. 2026, Samara