Farsla azərbaycanlının dialoquna qulaq asanda ya oxuyanda məndə soydaşıma qarşı yox, farsa qarşı empatiya yaranır.

Bizim ədəbiyyat tarixçilərimiz təxəllüsü Təbrizi olanların hamısına Azərbaycan pasportu verib daxil ediblər Azərbaycan ədəbiyyatına. (Mərhum professor Xalıq Koroğlu deyirdi ki, bircə partbiletlər çatmır. İndi Qətran Təbriziyə və başqa təbrizilərə”ölümlərindən sonra” YAP bileti verilsə, tııccüblənmərəm. Ramiz Mehdiyev işindən sonra bizi təəccübləndirən heç nə ola bilməz…)

Beləliklə, bu Təbriziləri Nizami Gəncəvi kimi dəhmərləyib salıblar Azərbaycan ədəbiyyatına. Pardon, Qədim Azərbaycan ədəbiyyatına. Bir məsələ var ki, Nizami kimi bu Təbrizilərin də heç biri azərbaycanca yazmayıb və yəqin ki, bizim dilimizi heç bilməiblər. Ancaq dallarında cahil və aqressiv  kütlə duran akademiklərimiz deyirlər ki,”onlar bizimdir”.

Fars özünü yırtır ki, hardan sizin oldular. Bunlar farsca yazıblar. Bizim yeraz ya naxçıvanlı alademik deyir ki, nə olsun farsca yazıblar, onlar təbrizlidirlər, Təbriz isə bizim şəhərdir.

Farsı ağlamaq tutur, ağlaya-ağlaya deyir: Təbriz hardan sizin şəhər oldu? Yeraz akademik deyir: Bəli, Təbriz bizim qədim şəhərdir, İran hamısı bizimdir, siz sonradan gəlmisiniz. Biz qədimik, çox qədimik.

Fars şokda olsa da hələ dili tutulmayıb. Deyir: Yaxşı siz qədimsiniz, biz gəlməyik, Təbriz də sizin qədim şəhərinizdir. Bəs niyə sizin şairləriniz öz qədim dillərində yox, gəlmə farsların dilində yazıblar, hə?

Naxçıvanlı alim aciz qalmır, deyir: Onlar sizin tərzinizi çıxarıblar, onlar sizə acıq-ucuq vermək üçün farsca yazıblar…

Farsı yenə ağlamaq tutur, istəyir baş götürüb getsin, ancaq bilmir ki, hara getsin, çünki hər yer türklərindir…

Mirzə ƏLİL

14. 01. 2026, Samara