“Biz” deyib öyünən bir ya beş deyil,

Seyrəlmir sıralar keçsə də illər.

Qara a yanvardakı hüznlü hünər,

Çoxdan yağmalanır, mənimsənilir.

+

“Rusu qarşıladıq biz yalın əllə,

Qorxmadıq, qaçmadıq tank qabağından”.

Bunu qürrə ilə söyləyən insan,

Qoşunu görməyib uzaqdan belə.

+

Meydan kürsüsündən saatlar öncə,
Nitq söyləyənlər, şeir deyənlər,
Döyüşə hazırlar, kəfən geyənlər,
Qaçıb soxuldular hara o gecə?

+

Öldülər sadələr və sadəlövhlər,
İnanıb getdilər “biz” deyənlərə,

Evində yatmağa gedən rəhbərə.

Öldülər…Kİm deyir bu qətlə hünər?

+

Öldülər adsızlar, tanınmamışlar,

Az ölən olmadı təsadüfən də,

Onların hüznlü siyahısında,
Alovlu nitqlər demiş kimsə var?

+

Kim boş əllə gedib ölür güllədən,
Qurbandır, əlbəttə, şəhiddən artıq.

Onlar getməmişdi getməmişdi ölümə axı!

Göndərilmişdilər ölümə hərçənd.
+

“Tankı qarşıladıq biz yalın əllə”, —
Bu gün də öyünən var utanmadan.

O gecə gizləndi, bu gün qəhrəman,
Qanı qurbanınsa yerdədir hələ…

21. 01. 2026, Samara