Gözəllik, qoparıldın təzə çiçəkləyərkən,
Ağır qəbir daşıyla basılmayacaq sinən,

Qızılgüllər boy atar, əksinə, torpağında,
Erkən yaz yaşıllanar onların yarpağında,

Cavan sərv də tutrəyər zərif toran enərkən.

 

Və tez-tez  şırıltılı çeşmənin qırağında,
Başını endirərək dayanıb durar Kədər.

Arzular neçə dərin fikri qidalandırır

Düşüncələr ləngidər, sonra astaca gedər,

Qorxur o, ölüləri sanki narahat edər.

 

Yeri get! Əbəs yerə yaş axıdırsan nədən?
Ölüm nə dərd eşidən, nə də məhəl qoyandır.

Çəkindirər bu bizi şikayət eləməkdən?

Ya da ki, ağlamaqdan dərdlini yayındırar?

Unut getsin deyirsən mən sən özün indi,
Baxışlarınsa solğun, gözlərinsə nəmlidir.

ingiliscədən tərcümə

24. 02. 2025, Samara

+++++++++++++++++++

Elegy

by Lord Byron

O snatch’d away in beauty’s bloom!
On thee shall press no ponderous tomb;
But on thy turf shall roses rear
Their leaves, the earliest of the year,
And the wild cypress wave in tender gloom:

And oft by yon blue gushing stream
Shall Sorrow lean her drooping head,
And feed deep thought with many a dream,
And lingering pause and lightly tread;
Fond wretch! as if her step disturb’d the dead!

Away! we know that tears are vain,
That Death nor heeds nor hears distress:
Will this unteach us to complain?
Or make one mourner weep the less?
And thou, who tell’st me to forget,
Thy looks are wan, thine eyes are wet.