(fraqment)

1 «İtiuc quyruqlu vəhşiyə bir bax,
Dağ aşır, silah və divar məhv edir,
Bütün dünyanı o yoluxduracaq”.

 +

4 Mənə bu sözləri Ustadım dedi,

Və ona əl edib çağırdı gəlsin,

Yanına mərmərdən tikili bəndin.

 +

7 Və yalanın çirkin bu təcəssümü,
Gəlib sərdi yerə başı, gövdəni
Çəkə bilmədisə quyruq hissəni.

 +

10 Üzdən ədil insan ona deyərdin,

Baxana xeyirxaj, nəcib görünər,

Ancaq ilan idi qalan yerində.

 +

13 Pəncələr qıllıdır, qoltuğa qədər,

Sinəsi və döşü hər iki yandan,
Təkərə bənzəyə naxışlar bəzər.

 +

16 Bacarmaz tatar da, türk də heç zaman,
Belə bir tikişi, naxışı nə də.
Toxumamış belə Araqna kətan.

 +

19 Sahildə qalan tək kolazlar hərdən,
Yarı sudadırlar, yarı quruda;

Ya acgöz almanın olduğu yerdə,

 +

22 Qunduz ki, oturur başlasın dava,

Monstr eləcə oturdu indi,
Qumluq ərazinin daş qırağında.

 +

25 Boşluqda quyruğu onun əsirdi,

Yuxarı millənib zəhərli çəngəl.

Əqrəb neştəridir elə bil,, iti.

 +

28 “Məcburuq indi biz, — söylədi Rəhbər,
Yoldan bir az çıxaq, bax orda hələ,

O vəhşi uzanıb daş üstdə gözlər”.

 +

31 Sağ tərəfə endik biz beləliklə,

Boşluq qırağına on addım atdıq,

İnciməyək qumla, alov diliylə.

 +

34 Elə ki, biz onun yanına çatdıq,
Gördüm ki, boşluğun yaxınlığında,
Adamlar oturub qum üstündə sıx…

italyancadan tərcümə

iyun, 2023, Samara

+++++++++++++++++++

«Ecco la fiera con la coda aguzza,
che passa i monti e rompe i muri e l’armi!
Ecco colei che tutto ’l mondo appuzza!».

Sì cominciò lo mio duca a parlarmi;
e accennolle che venisse a proda,
vicino al fin d’i passeggiati marmi.

E quella sozza imagine di froda
sen venne, e arrivò la testa e ’l busto,
ma ’n su la riva non trasse la coda.

La faccia sua era faccia d’uom giusto,
tanto benigna avea di fuor la pelle,
e d’un serpente tutto l’altro fusto;

due branche avea pilose insin l’ascelle;
lo dosso e ’l petto e ambedue le coste
dipinti avea di nodi e di rotelle.

Con più color, sommesse e sovraposte
non fer mai drappi Tartari né Turchi,
né fuor tai tele per Aragne imposte.

Come talvolta stanno a riva i burchi,
che parte sono in acqua e parte in terra,
e come là tra li Tedeschi lurchi

lo bivero s’assetta a far sua guerra,
così la fiera pessima si stava
su l’orlo ch’è di pietra e ’l sabbion serra.

Nel vano tutta sua coda guizzava,
torcendo in sù la venenosa forca
ch’a guisa di scorpion la punta armava.

Lo duca disse: «Or convien che si torca
la nostra via un poco insino a quella
bestia malvagia che colà si corca».

Però scendemmo a la destra mammella,
e diece passi femmo in su lo stremo,
per ben cessar la rena e la fiammella.

E quando noi a lei venuti semo,
poco più oltre veggio in su la rena
gente seder propinqua al loco scemo.