Архивы

GƏDƏBİYYAT. TOFİQ BAYRAMIN «ƏN GÖZƏL» ŞEİRİ AZƏRBAYCANIN AYIBINA ALQIŞDIR

5-ci sinfin Ədəbiyyat dərsliyində Tofiq Bayrama məxsus “Ən gözəl” şeiri bugünkü Azərbaycan həyatının, hakimiyyəti həmişəlik zəbt etmiş rejimin formalaşdırdığı zehhniyyətin tərsavandlığını, kəlləmayaqlığının rəmzidir. Bu mətn azərbaycanlı mənəviyyatının hansı fəlakətə uğradığını açıq göstərir.

Şeir Tofiq Bayrama xas olan vay-şivənlə başlayır: şair könlünə əmr verir, elə bil ki, yarım vedrə araq içib gəlmiş kişi arvadı ilə danışır.

“Ey könül, ümmanlar coşsun səsində”.

Niyə? Ümmanlar könlün səsində niyə coşmalıdır?

“Şeirin qanad açan günüdür bu gün”.

Yenə aydın deyil. Şeir niyə qanad açır? Gün hansı gündür?

Şair yenə əmr verir:
“Bütün ölkələrə yer kürəsində
De ki, Azərbaycan günüdür bu gün!”

Yer kürəsindəki bütün ölkələrə! Burkino Fasoya da, Trinidad və Tabaqoya da.

 Ancaq şair hələ açıb demir ki, niyə bütün yer kürəsi Azərbaycana çəpik çalmalıdır.

“Dostları şad görüm, yadları dalğın”.

“Yadları dalğın…” Dalğın eşqə düşmüş oğlan ya qız olar, rəssam olar, bəstəkar olar… Düşmənə “dalğınlıq” qarğış eləyərlər?  Dalını oxusanız, görəcəksiniz ki, Tofiq Bayrama “dalğın” sözü qafiyə kimi lazımdır, çünki sonra “xalqın” gələcək…

“Şöhrətli vətənin, qeyrətli xalqın
Tarixə nur saçan günüdür bu gün”.

Deməli, bu gün nə gündürsə, Azərbaycanın şöhrətli, qeyrətli xalqı tarixə nur saçacaq…

Bəlkə peyk qyayırıb-düzəldib, Marsa bir naxçıvanlı uçurdacaq?

Yox!

Səbrimiz kəsildi!

Bu şeir sovet vaxtı yazılıb. Sovet vaxtı Azərbaycanın ən böyük bayramı 28 aprel idi – Sovet hakimiyyətinin qurulduğu gün.

“İyirmi səkkiz aprel, bir may günü,
Aşıq Əhməd şeirin düzməyə gəlsin”…

Bunu sazçı qızlar ansamblı oxuyardı…
“Payızdan xoş ətri gəldi baharın,
Elimin sevinci aşıb-daşıbdır…”

Aha! 28 aprel deyil, 28 aprel – yazdır, bu isə payızdan danışır. Payızda nə Azərbaycan günü?
“Sifəti nurlanıb ağsaqqalların,
Ağbirçək analar cavanlaşıbdır…”

Ağsaqqalların sifəti nurlanıb…” Bəs ağsaqqallar həmişə nurani olmurlar?

 “Dünyanı mat qoyub bu arzu, həvəs…”

Hansı arzu, hansı həvəs?

“Bütün ürəklərin həmrəy, həmnəfəs
Sevinclə döyünən günüdür bu gün”.

A kişi, bizi niyə üzürsən? De görək axı bu nə bayramdır payızın günü!

“Ən gözəl kəlmələr axtarın, seçin,
Dostlar, alqışlardan Azərbaycana…”

Tərif deməkdə azərbaycanlıların tayı yoxdur, bu, problem deyil.

“Hələ neçə-neçə bayraqlar biçin
Qızıl qumaşlardan Azərbaycana!”

Aha! Bayraqlar! Qırmzı bayraqlar! Keçici qırmızı bayraqlar. Azərbaycana bayraq veriblər!

SSRİ-də 15 respublika arasında sosializm yarışı keçirilirdi. Hər ilin payızında sənayedə, kənd təsərrüfatında guya yüksək nailiyyətlər qazanmış respublikalra Sov. İKP MK-nın, SSRİ Nazirlər Sovetinin, Ümumittifaq Həmkarlar İttifaqı Mərkəzi Şurasının və Ümumittifaq Kommunist Gənclər Təşkilatı (komsomol) Mərkəzi Komitəsinin keçici qırmızı bayrağı verilirdi. 15 respblikadan təxminən doqquzu-onu bu bayrağı alırdı. Heydər Əliyev Azərbaycan Kommunist Partiyası Mərkəzi Kommunist Partiyası MK-nin 1-ci katibi olandan sonra Azərbaycan hər il bayraqla təltif edilirdi. Əliyev Moskvaya gedənəcən Azərbaycan 10 ya 11 bayraq almışdı.  Hardasa noyabrda Moskvadan bir nazir ya MK katibi gəlib Lenin sarayında bayrağı Əliyevə verirdi. Əliyev bayrağı alıb rus qonağı basırdı bağrına və başlayırdılar marçamarç öpüşməyə.

Be`same Mucho…

Azərbaycan qırmızı bayrağı hansı nailiyyətlərinə görə alırdı?

Azərbaycana real nailiyyət lazım deyildi, real nailiyyəti şişirtmə rəqəmlər, yalançı rekordlar əvəz edirdi. Məsələn, pambıq istehsalı ildən ilə elə artırdı ki, ilin birində guya 1 milyon 300 min ton pambıq yığıldı, hərçənd bunun yarısı da yığılmamışdı. Eləcə də bütün başqa sahələr. Azərbaycan rəsmi olaraq hər il yarışda qalib çıxdıqca, respublikada güzəran pisləşirdi. Guya 1 milyn 300 min ton yığmış respublikada Əliyev apteklərə tibbi pambıq satmağı qadağan eləmişdi, pambığı ancaq ölü basdıranlara satırdılar. Mahlıc adıyla Rusiya şəhərlərinə boş vaqonların getdiyi, fırıldaqçı sxemlərlə milyonların mənimsənildiyi sonralar bilindi… Ət, yağ mağazalardan yoxa çıxmışdı, ərzaq tədarükü üçün adamlar Yerevana, Tiflisə gedirdilər. O “firavanlıq” illərində mağazalarda çay yox, çay zibili satılırdı, çünki plan üçün bütün zir-zibili fabriklərdə qablaşdırıb əhaliyə sırıyırdılar. Qadına, kişiyə abırlı paltarı ancaq əldən, alverçilərdən almaq olurdu. Bakıda Kubinka belə alverin mərkəzi idi. O illərdə ali məktəblərdə, texnikumlarda rüşvət ildən-ilə artırdı.

Gülməli bilirsiniz nədir? Əhalinin firavan yaşadğı, RAF avtomobillərinin, rəngli televizorların istehsal ounduğu, vaicib beynəlxalq dəniz limanlarının yerləşdiyi, əhalinin abırlı yaşaya bildyi Baltik respublikalarına bayraq verilmirdi. Hər şeyin qanuni olduğu Litva ya Estoniya qanuni heç nə oçmayan, Moskvanı, Kremli bahalı hədiyyələrlə basdıran Əliyev Azərbaycanı ilə necə yarışa bilərdi? Şulerlə, kartbasanla necə oynamaq olar?

Bayraq mərasimində Azrbaycanın bədnam incəsənət ustaları özlərini yırtır, sonra hamısı birlikdə Qara Qarayevin Səməd Vurğunun sözlərinə yazdğı “Partiyamızdır” kantatasını oxuyurduylar.

“Bəşəirn vicdanı, eşqi ürəyi,

Hər zövqü səfası partiyamızdır. Partiyamıdır Hey! Partiyamızır hey! Paaaaartiyamızdır…”

İndi bildiniz Tofiq Bayram nəyi Azərbaycanın ən gözəl günü adlandırır? Yalançı rekordlarla rüşvətlə, qiymətli hədiyyələrlə Moskvadan qırmızı bayrağın alnmağını!

“Bayramın mübarək, ey ana Vətən!”

Bu adamın sağlığına deyirəm: a kişi, utanıb yerə girmirdin? Sən nə həyat yaşamısan? Sən Bakının küçələrində dilənsəydin, yediyin çörək belə rüsvayçı şeirlərlə qazandığından min dəfə halal olardı.

“Şöhrətin ən uca zirvəsindəsən…”

Nə zirvə, a kişi? Dibdəydik, dibdə. Bizə gülürdülər. İndi də gülürlər…

Yaxşı, deyək ki, bu şeir sovet vaxtında dərsliyə salınıb. Bəs indiyə qədər niyə qalır? Təhsil nazirinin bir qram vicdanı var?

Müəllim bu şeiri necə izah edir? Sov. İKP MK-nın nə olduğunu necə başa salır?

Müəllim deyirmi ki, o vaxt 5-ci sinif şagirdləri az qala dərs olinin yarısını pambıqda, tütündə, baramada keçiridridlər? Milli öndər elan edilmiş şəxs Azərbaycan uşaqlarını amansızcasna istismar edir, sadə dildə desək, minib çapırdı…

Yeri gəlmişkən. Niyə Sov.İKP? Rus dilində abbreviatura dörd hərfdir, yəni baş hərflərdir: KPSS. Başqa dillərdə də Sovet İttifaqı Kommunist Partiyasının abbreviaturası dörd hərflədir. Niyə azərbaycanlılar S hərfi əvəzinə “Sov” yazırdılar?

Bilən var?

Bunun cavabını tapan adam onu da biləcək ki, bu partiya əvvəldən Azərbaycana, hətta onun dilinə uyğun gəlməyib… Kommunizm əvəzinə feodalizmin ən eybəcər formasını yaratmışıq.

Ən eybəcər və dəyişəcəyinə ümidimizi itirdiyimiz feodalizm…

X.X.

14. 05. 2024, Samara

GƏDƏBİYYAT. MƏMMƏD ARAZ NİYƏ GÖYGÖLƏ DAŞ ATIRDI? İÇKİLİ İMİŞ?

MƏMMƏD ARAZ GÖYGÖL

Azərbayan şagirdlərinə Məmməd Arazın «Göygöl» şeiri də keçilir. Baxaq.

«Çiskinli bir gündə gəldim bu yerə,
Dumanda görünməz, dumandı Göygöl».

Çiskində gəlib, ancaq gölü dumanda görür. Bu necə olur?

«Tənha qayalara, lal meşələrə,
Zülmət gecələrə hayandı Göygöl.»

“Qayalar” – yəni çox qaya. “Lar”-dırsa, tənhalıq hardandır?

“Lal meşələr” – şair meşədəki şaqqaşuqu eşitməyib? Niyə cəm halda? Göygölün ətrafında neçə meşə var?

Göl zülmət gecəyə necə hayan olur? Bu, metaforadır? Bəs açılışı nədir? Necə olur ki, xırda bir göl göyün, yəni sonsuzluğun müdafiəçisi olur, onun  keşiyini çəkir?

 «Bir səhər gördüm ki, durulub yatır»

Şair “bu yerə» uzun müddətə gəlibmiş – misradan bilinir.

“Durulub yatır?” Ondan əvvəl Göygölün suyu Kür suyu kimi, salyanlılar demişkən, lıqqa imiş?

«Kəpəzin dibində burulub yatır.”

Bilirdim ki, burulub”dan sonra “durulub” gələcək. Məmməd Araz Azərbaycanın birinci qafiyəbazı olub.

“Qovulan ceyrantək yorulub yatır”.

Göygöl indi də ceyrana döndü… Niyə yorulub? Kim qovurmuş? Göygöl dağ çayıdır ya xırda göl?

“Daş atdım, diksinib oyandı Göygöl.”

İndi şagird müəllimdən soruşa bilər: Şair müqəddəs Göygölə niyə daş atır? Arağı çox içibmiş?

Müəllim də Flora Kərimova kimi deyər: “Əcəb eləyir atır, əlinin içindən gəlib…Arağı dədən içir…»

 Gəlin bu sualı Az Tv ilə səsləndirib Azərbaycan xalqından soruşaq: niyə naxçıvanlı Məməd Araz gedib Gəncənin inci gölünə daş atır?

Yazıq Göygöl: Şair atan daşla vurulub yatır… (bu misra Mirzə Təbildəndir)

“Döşünü qayıqlar düymətək bəzər”.

Qayığın düyməyə bənzəri var? Yoxdur!

“Dedim, bu görkəmlə Xəzərə bənzər”.

Hansı görkəmlə? İki-üç gəzinti qayığı ilə? Yalançının…
“Qızını yaylağa köçürüb Xəzər;
Baxdı, cilvələndi, nazlandı Göygöl”.

Şair “baxdı” deyirsə, baxılan yer görünməlidir. Göygöl hara baxdı? Qayıqdakı harınlara?

 “Yel əsdi, yarpaqlar suya töküldü…”

“Yağış da yağmışdı, yerlərdə palçıq…” Bəlkə heç yel əsməyib, Məmməd Araz özü ağacları silkələyib yarpaqları töküb suya? Gölə daş atan ağacı da silkələyər. Yəqin bir vedrə içibmiş…

“Buludla ağladı, günəşlə güldü,
Deyəsən, bir kövrək insandı Göygöl…”

Siz bu son beytdə, eləcə də bütün şeirdə məhz Göygölə məxsus nəyisə görürsünüz? Bu cəfəngiyatı, DTX günahımdan keçsin, hətta Sevan haqqında da demək olar.

Yeri gəlmişkən, bəlkə Məmməd Arazın müqəddəs Göygölə içkili halda daş atıb ağacları silkələməsi barədə DTX-ya ərizə yazaq?

Qoy soğanbaş kürəkəni Aqil Abbas cavab versin…

X.X.

13. 05. 2024, Samara

ƏRƏSTUN ORUCLU: «DEYİRLƏR AY VAR — YALANDR, HEPATİT C- YALANDR, NOBEL MÜKAFATI — YALANDIR…»

Ərəstun_Oruclu

Ağlın çoxluğu da yaxşı şey deyil, ağlın çoxluğundan bəzi insanlarda xəstəlik yaranır ki, buna da “ağıldan bəla” deyirlər. Rus şairi və dramaturqu Aleksandr Qriboyedov hətta bu barədə bir pyes yazıb. Adı da “Ağıldan bəladır”.

Mənə elə gəlir ki, Ərəstun oruclu da ağıldan bəla azarına tutulub. Mən Ərəstun Oruxlunu son illər təlaş və həyəcanla izləyirim, bilirdim ki, gec-tez onun unikal və tükənməz ağlı başına bəla olacaq. İndi görürəm ki, olub.

Ərəstun Oruclunu sevən mnlərlərlə soydaşıma dərin hüznlə başsağlığı verirəm. Ərəstun Orucluya şəfa arzulayıram, ancaq dərin hüznlə başa düşürəm ki, ağıldan bəla xəstəliyinin müalicəsi yoxdur.

Ərəstun Oruclu may ayının 12-də Qurban Məmmədli ilə söhbətində elan elədi ki, Hepatit C adlı xəstəlik yoxdur, bu xəstəliyi lotular və fırıldaqçılar, mafioz qruplar  uydurublar ki, bahalı və əslində zərərli dərmanları satıb xəstələri soysunlar.

Ərəstun Oruclu deyir:

“Bir həkim tanışımdan soruşdum: “Sən hepatit C-dən neçə nəfərölən  görmüsən? Dedi görməmişəm”

“Amerikada kimə desən Hepatit C, gülərlər”

 Mən azərbaycanca, rusca vikipediyalara etibar etməyib, ingliscəsinn açıb Hepatit C xəstəliyinə həsr olunmuş məqaləni açdım. Mqalə çox böyükdür, tibbi savadım olmadığına görə mənim üçün mürəkkəbdir. Bir neçə informatif fraqmenti azərbaycancaya çevirdim.

 “2019-cu ildə bütün dünyada 58 milyon insanın HepatitC-yə yoluxduğu təxmin edilirdi. 290000-ə yaxın insan virusdan, əsasən virusa aid edilən ciyər xərçəngindən və sirrozdan ölüb”.

“Hepatit C-nin mövcudluğu 1970-ci illərdən güman edilib və 1989-cu ildə sübut olunub”.

“1970-ci illərin ortalarında Yoluxucu xəstəliklər bölməsinin rəhbəri Harvey J. Alter və onun araşdırmaçı komandası  nümayiş etdiriblər ki, post-transfusion hallarının çoxunu Hepatit A və Hepatit B-yə xas olan viruslar törətməyib”.

“Hepatit C-virusunun mövcudluğunu Alter 1988-ci ilin mayında Vaşinqtonda ətbuat konfransında təsdiq edib”.

Hepatit C nəhayət, 2005-ci ildə yapon komandası molekulyar klonu çoxalda biləndə, «açılmışdır.”

“5 oktyabr 2020-ci ildə Houghton and Alter, Charles M. Rice ilə birlikdə tibb sahəsində Nobel mükafatına layiq görülüblər”.

 Mən Ərəstun Oruclunun azarlı olduğuna şübhə eləmirəm. Ancaq bəlkə mən yanılıram? Bəlkə Ərəstun  xəstə-zad deyil, buğa kimi sağlamdır? Bəlkə Ərəstun bəy DTX-nın tapşırığını yerinə yetirir? Məqsəd? Məqsəd — Qurban Məmmədlini gözdən salmaq! Onun elmə, elmi nailiyyətlərə qarşı çıxdığına, ağır xəstəliyə tutulmuş insanları müalicədən çəkindirdiyinə Britaniya dövlət orqanlarını inandırıb verilişini bağlatdırmaq öüzmü də Azərbauycana ekstradisiya etdirmək!

Bilmirəm bu versiyalardan nahsı yaxşıdır: Ərəstunun xəstə olmağı da məni darıxdırır, oun xain və provakator çıxmağını da istəməzdim…

Bir xalq şairi yazmışdı ki, xəyanətdən ölüm yaxşıdır…

Hərçənd özü şərəfsizin biri idi…

Mirzə ƏLİL

13.05. 2024, Samara

HÜSEYN ARİFİN GÜLMƏLİ ŞEİRLƏRİ. «SULAR AYAĞININ EŞMİŞ ALTINI…»

Hüseyn Arif. Qız qalası

5-ci sinif şagirdlərinə Hüseyn Arifin “Qız qalası” şeiri tövsiyə edilir. Görək Hüseyn Arif Qız qalasını necə tərənnüm edib, vunderkind və dahi Cəfər Cabbarlını keçə bilib ya yox.

“Gərilmiş qabağa qaya sinəsi…”

Qalanın sinəsi qayadandır ya kərpicdən? Sinəsi necə gərilib?

“Qaralmış küləkdən, dumandan, sisdən”.

Qaralıb? Bəlkə bozarıb? Küləyi, dumanı başa düşdük, bəs “çis” nədir? Sis! Sis? Mən başa düşürəm ki, bu “sis” misranı doldurmaq üçündür. Bunu uşağa desən, fikirləşəcək ki, şair fırıldaqçı olub.

“Canında illərin ox nişanəsi,
Qərinələr keçib başının üstdən”.

Burda, əlbbəttə, şair “əsrlər” demək istəyib, ancaq misrada heca çatmayıb, ona görə şair tıxayıb “qərinələri.  Şair yüzilliklər” deyə bilərdi, heca sayı da uyğun gəlir, ancaq böyük şair gərək farsca, ərəbcə deyə.

Şeyx Əhməd Şeyx Nəsrullaha nə tövsiyə edirdi? “Ərəbcə de, ərəbcə…”

Qayıdaq şeirə: zaman başın üstündən keçir? Başın üstündən keçsəydi, nə vardı ki…

 Sonra gülməli bənd gəlir. Oxuyub çox gülmüşəm, Allah Hüsey Arifi də o dünyada güldürsün, elə güldürsün ki, şeytanları da gülmək tutsun. Baxın:

“Gah günəş alovdan biçmiş donunu,
Gah xəzan səyirdib çapmış atını”.

Şair “payız” demir,  “payız”ı bizim kimi sıravi insanlar deyirlər. Xəzan! Nəbi Xəzri rəhmətlik də yaman “xəzan” deyən idi, onun şeirlkərində xəzan yarpaq tökürdü. Hüseyn Arifdə isə “səyirdib çapmış atını”…

“Çapmış atını…:

Yaxşı, deyək ki, günəş qalaya don biçir. Bəs «xəzan atını səyirdib» qalanın harasında çapır? Divarlarında?

Sonrası daha gülməlidir, bunu eşitsələr, şeytanlar uğunub gedəcəklər, tiyanın altı sönəcək

“Tufanlar araya alanda onu
Sular ayağının eşmiş altını”.

Deməli tufanlar, yəni ən azı beş-altı tufan, Qız qalasını araya alır. Sular isə, yəni sular, ayağının altını eşir…

 Eşir…Sis!

“Qışın çilləsində, qışın qarında
Çevirmiş üzünü üfüqə sarı.”

Qalan vaxtlar Qız qalası üzünü qibbləyə çevirir?

“Nəğmə tək səslənmiş qulaqlarında
Xəzərin əsrlik pıçıltıları”.

Bayaq qərinə idi, indi əsr oldu, burda misra düzəlir. Əsrlik pıçıltını uşağa necə izah edəsən? Belə izah olunmaz şeyləri Daxili işlər nazirliyinin mətbuat xidmətinin rəisi izah edə bilir. O cənabın dünyada izah eləyə bilmədiyi heç nə yoxdur…

 “Dayanıb altında əzəmət, vüqar,
Sanki daşa dönmüş bir sərkərdədir.”

Altında vüqar? Alt, türkün məsəli,  ayıb olan yerdir, orda nə əzəmət… Fikirləşdim ki, bəlkə “alnında” olmalıdır. İki mənbədə baxdm, “altnda”dır…Yəqin Hüseyn  Arif Qalanın altı ilə tanış olub…

Yuxarıda demişdi ki, «altını sular eşib». Eşilən yerdə nə vüqar, nə əzəmət?

Sis!…

Vallah, elə bil ki, Sabir, Cəfər Cabbarlı, Müşfiq  kimi şairlər gedəndən sonra yurd xaraba qalıb…

X.X.

12. 05. 2024, Samara

ƏHMƏD CAVADIN GÜLMƏLİ ŞEİRLƏRİ. ŞAİR NİYƏ ÖZ BAŞINI ÖPMƏK İSTƏYİR?

Əhməd Cavadın məktəb proqramına salınmış şeirlərindən biri də “Azərbaycan bayrağına” şeiridir. Yaxşı ki, mən şagird olanda, müəllim işləyəndə də bu şeir keçilməyib. Çünki mətndən baş çıxarmaq mümkün deyil, xəsarət almaq ehtimalı isə böyükdür.

“Türküstan yelləri öpüb alnını”.

Bayrağın alnı olur? Yəni təpəsinə yaxın yer? Bayrağın orasından öpürlər? Onda gərək bayrağın önündə diz çökməyəsən, başına dırmaşasan…

“Söyləyir dərdini sana, bayrağım!”

Türküstan küləkləri dərdini Azərbaycan bayrağına söyləyir? Türküstan – yəni konkret hara? Müsəlman türklər yaşayan yerlər? Bəs şaman yakutlar, xristian çuvaşlar yaşayan yerlər?

“Üçrəngin əksini Quzğun dənizdən
Ərməğan yollasın yara, bayrağım!”

Bayrağın əksini kim yollasın?
Sonra:
“Gedərkən Turana çıxdın qarşıma”

Turan haradr? Şair hardan gəlib hara gedir? Belə çıxır ki, Azərbaycandan gəlmir, Azərbaycandan keçir və bu zaman bayraq qarşısına çıxır?
“Kölgən dövlət quşu, qondu başıma!”

Bunu yadda saxlayın, sonra lazım olacaq: bayrağın kölgəsi düşüb şairin başına.

“İzn ver gözümdə coşan yaşma”.

Şair bayraqdan icazə istəyir, özü üçün yox, gözündə coşan yaş üçün. Niyə?

“İzn ver gözümdə coşan yaşıma —
Dinlətsin dərdini aha, bayrağım!”

Azərbaycan bayrağının alnına üz tutub and içirəm ki, Nərgiz Paşayeva başda olmaqla Azərbaycanın bütün akademikləri yığıla, bu beyti izah edə bilməzlər.

“Dinlətsin dərdini aha…”

Vallah, Mirzə Səfərin şeiri bunun yanında ədəbiyyat incisi idi:

“Darvazamızı fələk vurubdu!”

Burda qaranlıq bir şey yoxdur ki? Özü də bu gün üçün aktualdır. Azərbaycan xalqının darvazası doğrudan da vurulub, bütün quru yolları bağlanıb…
Üçüncü bənddən heç nə başa düşə bilmədim. «Qucamış Elxanla” nədir? Elxan kimdir? “Dinin dirəgi” kimdir? Ya nədir? Bu gün bilirik ki, «dinin dirəgi» Allahşükürdür. O vaxt kim olub? Yoxsa şair bayrağımıza “dinin dirəgi” deyir?

Əstəğfurulla!

“Köksümdə tufanlar gəldim irəli”.

İndiyəcən harda durubmuş ki, indi irəli gəlir?

Ancaq ən maraqlısı burdadır:

“Öpüm kölgən düşən mübarək yeri!”

Qayıdaq ikinci bəndə: bayrağın kölgəsi hara düşmüşdü? Bəli, kölgə düşmüşdü şairin başına! Deməli, şair öz başını öpmək istəyir? Niyə? Bu, mümkündürmü?

Bu mənə Molla Nəsrəddin lətifəsini xatırladır, yəni insanın öz-özünə kəllə vura bilməyi kimidir. Molla məhkəmə eksperimenti aparıb sübut eləmişdi ki, bu, mümkün deyil. Eksperimenti öz üzərində apardığından başı yarılmışdı…

Şagirdlərə tövsiyə edirəm ki, öz başlarını öpməyə cəhd eləməsinlər. Ölümcül nömrədir…

Yazıq  Azərbaycan uşaqları…  Harda oxusunlar? Azərbaycan məktəbi yaman gündə, rus məktəbləri isə faşizmin bir növü olan putinizmlə yoluxub…

Azərbaycanda Çin məktəbləri var? … Bəlkə yapon məktəbləri?

Banzay!…

 X.X.

11. 05. 2024, Samara

GƏDƏBİYYAT. CƏHƏNNƏMƏ İNANMIRAM, ANCAQ SÜLEYMANRÜSTƏMLƏRİN ELƏ BİR YERDƏ YANMAĞI ƏDALƏTLİ OLARDI…

Без названия (3)

Fikrət Qocanın gəncliyində yazdığı bir şeiri yadımda qalıb, səhv etmirəmsə, adı “Babalarım” idi.

“Biri qaçaq olub, mərd olub,

Biri qoçaq olub, mərd olub.

Bəs bu namərdlər hardandır? –

Bax, bu mənə dərd olub”.

İllər keçdi, Fikrət Qoca özü də qocalıb “baba” oldu, özü də namərdin xalisindən. Namərd kimdir? Mərd olmayan adam. Pataloji məddaha, yaltağa çevrilmiş, rəhbərliyin dalını yalamağa sovet pionerinin andındakı kimi “həmişə hazıram” deyən adam mərddirmi? Yox, namərddir.

Babalar haqqında  şeir yazmış Fikrət Qoca namərdlərin hardan əmələ gəldiyini bilməliydi. Üzv olduğu və gəncliyindən ciddi mövqe tutduğu Yazıçılar İttifafaqı, məhdud istisnalar olmaqla, namərdlər, oğraşlar yuvası deyildimi? Yarandığı gündən bu İt Tifaqının üzvləri axur başında əlverişli yer tutmağa çalışaraq bir-birlərindən donos yazmayıblarmı, bir-birlərini sürgünə, ölümə göndərməyiblərmi? Hansı alçaqlıq, hansı rəzalət yoxdur ki, Azərbaycan sovet yazıçıları eləməsinlər?

Azərbaycan ədəbiyyatına toxunulmaz klassik, millətə isə mənəvi atalardan biri təyin edilmiş Rəsul Rza Stalinin sosializm inkişaf etdikcə sinfi mübarizə kəskinləşir” tezisinə cavab kimi “Bolşevik yazı” şeirini yazır

“Düşmənlik olmamaqçın, qızışmalı düşmənlik…”

Ay lotu!

Və rəsulrzalar, səmədvurğunlar düşmənçiliyi qızışdırır, qələm yoldaşlarını gedər-gəlməzə göndərirdilər.

“Mübarizə bu gün də var yarın da.

Mən də onun ən ön sıralarında…”

Belə atadan törəyən Anar Yazıçılar ittifaqının oğraşxanaya çevrilmə prosesini təkmilləşdirib başa çatdırıbsa, niyə təəccüblənməliyik?

Bütün sovet dövründə Azərbaycanda bütün mədəniyyət proyektləti, ideoloji fəalliyyəti insan mənəviyyatını pozmağa, onu prinsipsiz, əqidəsiz kütlə vahidinə çevirməyə yönəlmiş hakimiyyətə qarşı çıxan olubmu?

Susanlarla, başını aşağı salıb bir tiə çörəyini qazananlarla işimiz yoxdur. Ancaq fəal oğraşların, yalana doğru, pisə yaxşı deyən və buna xalqın uşağını-böyüyünü inandıranların cinayəti gərək ifşa oluna. Bizdə isə onlar yenə də klassikdirlər və xalqa mənəvi atadırlar.

V. Panovanın «Seryoja” hekayəsində Petya dayı 5 yaşlı Seryojanı çağırıb ona “konfet” verir. Uşq kağızı açıb görür ki, içi boşdur (pustışka). Və deyir:

— Petya dayı, sən axmaqsan?

Mən Süleyman Rüstəmlə görüşsəydim soruşardım:

— Sən niyə belə alçaqsan?

Keçən əsrin 70-ci illərində “Azərbaycana gəlsin” şeirini yazan adam fövqəladə alçaq olmalıydı.

“Vətənimin seyrinə çağırıram elləri,

“Cənnət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!”

70-ci illərdə Bakı avtovağzalı mərkəzdə, hardasa İnşaatçılar prospektində ya da ona yaxın yüksəklikdə, Spartak stadionunun və “Azərbaycan” mehmanxanasının yaxınlığında yerləşirdi. Vağzalın qabağında sıra ilə tualetlər var idi. Tualet deyəndə ki, yan divarlırı olan qapısız deşik. Və o tualetə gedənin gərək rezin çəkmələri olaydı ya da topuğunacan sidiyə batacağını nəzərə alaydı. Yaxındakı “Azərbaycan” mehmanxanasında isə pasportun arasına qırmzı sovet onluğu qoymadan yer almaq mümkün deyildi.

“Sərvət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!
Bəzənib başdan-başa şəhərləri, kəndləri…”

Süleyman Rüstəmin Bakıda yaxşı mənzili, üstəlik bağ evi vardı, deputat və xalq şairi kimi səfərləri zamanı bahalı mehmanxanalrda qalırdı. Yaxşı, cəhənnəmə qalıb, gora qalıb. Ancaq bu sidik iyi verən quldurxanını niyə tərifləyirdi? Ona Tərtər qurbanları kimi işgəncə verirdilər, bel sapı soxurdular ki, gərək bunu yazasan? Ya alçaqlığından, namərdliyindən, tamahından?
“Qanımızda dövr edən sədaqətdir, sədaqət…”

Baxın, diqqətlə oxuyun. Sədaqət (iki dəfə sədaqət) qanda necə dövr edər və bunu necə başa düşməli? Kimə sadaqət? Arvada, ərə sədaqət? Kim hakimiyyət başındadırsa, ona sədaqət?

“Günəşdən də parlaqdır gözümdən bu həqiqət.”

Hansı həqiqət? Hansı?! Ay kommunst lotu, günəşi də murdarlamısan…

“Dostuna, qardaşına təmənnasız məhəbbət…”

“Dosta, qardaşa təmənnasız məhəbbət” nədir? Başqa millətlərdə qardaşı təmənnalı sevirlər?


“Gözəlliklər Vətənə gözəllərindən gəlir,
Dostluğun-qardaşlığın təməllərindən gəlir…”

Gözəllik gözəllərdən gəlir…Bu ifadəni yazan dəlidir ya milləti dəli sayır?

“Dostluğun-qardaşın təməlləri” nədir? Bunu izah edə bilən var? Müəllim buna cəfəngiyyat demirsə, əksinə, tərifləyib uşaqların başına yerləşdirməyə çalışırsa, o müəllimin vicdan və əxlaqı yoxdur…

“Könüllərin nıüqəddəs əməllərindən gəlir…”

Könüldə duyğu, hiss olar. Könüldə — əməl? Yəni iş? Könüllərin hansı əməlləri vətənə gözəlliklər gətirir?

“Saysız qəhrəmanların
Qurub yaradanların,
Qocasında, gəncində, bu sadə insanların
Şöhrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!”

Deyək ki, fransız, ingilis 70-ci illərdə gəldi Azərbaycana. Qocasında-gəncində hansı şöhrəti görəcəkdi? İngilis ya fransız görəcəkdi ki, sentyabrın birindən uşaqları basırlar pambığa, bütün birinci rübü uşaqlar pambıq tarlalarında DDT uda-uda, zəhərlənə-zəhərlənə pambıq yığırlar. Yəni 1-ci katib Heydər Əliyev 11-12 yaşlı uşaqların əməyini amnsızcasına istismar edirdi…Mağazalar boş, yaxşı nə varsa, əl altından satılır, adamlar bazarlığa Tiflisə, Yerevana gedirlər…

Yox, bu Süleyman Rüstəm gərək cəhənnəmdə yana…

“Payızında, qışında, baharında, yazında
Dinir dostluq nəğməsi konüllərin sazında…”

Baxın. Bu lotu fəsilləri sayır. Yay yoxdur, yaz iki dəfədir. Çünki baharın yerində yay olsa, heca əskik olur. Bu abırsızlıq Azərbaycan şairlərinin əksəriyyətinə xasdır.
“Sabaha addımlayan mərd oğlunda, qızında
Qeyrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!”

Başqa xalqlar dünən ə addımlayır? Bu “mərd oğullar və qızlar” hər seçkidə 100 faiz partiyanın vahid namizədinə səs verirdilər!

“Zavalsızdır ömürlük qoynundakı bağça, bağ…”

Yalançının lap…Azərbaycanı qoynundakı bağların, məsələn, üzüm bağlarının, gecə-gündüz zəhmətini çəkirdilər, kükürd aparatı bellərini yara eləyirdi…

“Al bayraqlar altında alnıaçıq, üzüağ,
Millət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!”

Bilirsiniz bu al bayraqlar nədir? 1969-cu ildə Əliyev 1-ci katib təyin olunandan sonra Moskva Azərbaycana hər il sosializm yarışının qalibi kimi qırmızı bayraq verirdi. Mağazalar boş, yemək-içmək qıt, ancaq ilin axırında Heydər Əliyev bayrağı Moskvadan alır, Azərbaycanda vurçatlasın qururdu. Zeynəb, İslam, Arif, Lütfiyar İmanov, Rəşid Behbudov.. daha kimi deyim… hamısı… Xoruz buraxa-buraxa bayrağın şərəfinə oxuyur, Brejnevə Azərbaycana göstərdiyi atalıq ayyğısıa görə təşəkkür edirdilər…

Millətlərin, hətta böyük millətlərin tarixində rüsvayçılıq dövrləri olur. Ancaq bu rüsvayçılıq dövrü ilə qürurlanmaq millətin xəstə olduğunu göstərir. Səmədvurğunlar, rəsulrzalar, süleymanrüstəmlərin nəinki toxunulmaz qalmağı, onların indi də uşaqlarımız üçün müəllimlik, atalıq statuslarının qorunmağı millətimizin çox ciddi xəstəlik yaşadığına sübutdur.

X.X.

10. 05. 2024, Samara

MİRVARİD DİLBAZİNİN GÜLMƏLİ ŞEİRLƏRİ. SAÇIN ÜSTÜ OLUR?

Mirvarid Dilbazi Müəllimim

“O elə şəfqətli, elə gözəldi,
Yox idi gözümdə heç bərabəri.
O, bir arzu idi, xoş bir əməldi,
Yaşayır könlümdə illərdən bəri…” 

 Bu şeiri şair guya öz müəllliminə həsr edib. Ona görə mətndə konkret insan xarakterizə olunmalıdır. Ancaq şeirin əvvəlində müəllimin hətta, Məşədi İbad demişkən, kişi ya arvad olduğunu da müəyyən etmək mümkün deyil.

Hamımız da olmasa, çoxumuz məktəb müəllimlərini xatırlayır. Yəni onların şəkli yaddaşımızda canlanır, səslərini eşidirik. Səslər də cürbəcür olur.

“Necə məlahətli, qəşəngdi səsi
Axan saf suların təranəsitək;”

Bu bənzətmələr müəllimin səsi haqqında nə deyir? Heç nə! Müəllimin səsi necə olmalıdır ki, “saf suların təranəsinə” bənzəsin? Bəlkə Mrvarid Dilbazinin müəllimi Maria Kallas olub? Bəlkə Freddi Merkuri? Bəlkə Rəşid Behbudov?
“Necə də istiydi doğma nəfəsi,..”

Müəllimin ya müəllimənin nəfəsinin istiliyini Mirvarid xnım necə bilib? Ağız-ağıza durublar? Soyuq nəfəs də olur?

“Necə də böyükdü köksündə ürək!”

Bu misra da cəfəngdir. “Böyük ürək” – məcazidir, mənəvi, əxlaqi keyfiyyyətə aiddir, Mirvarid Dilbazinn misrası isə anatomik detala bənzəyir, elə bil ürəyin diametrini, çəkisini göstərir! “Necə də böyükdü” – necə böyükdü?

“Qarlı qış axşamı soyuq küləklər
Körpə ürəklərə gətirəndə qəm…”

Diqqət! Mirvarid Dilbazi körpə ürəklidir və evdədir, çünki qış axşamı məktəbdə ola bilməz. Soyuq külək onun ürəyinə qəm gətirir. Sonra nə olur?
“Onun bir sözüylə açar çiçəklər,
Nura qərq olardı elə bil aləm!”

Bu iki beytlə əlaqə görürsünüz? Uşaq evdədir, axşamdır, soyuq külək ürəyinə qəm gətirib, müəllim də evindədir, əgər gəzəyən deyilsə. Ancaq “onun “bir sözüylə çiçəklər açır, aləm nura qərq olur”.

Qış axşamı?

“Min nəğmə gələrdi qulağımıza
Daim çiçəklənən könül bağından”. 

Min nəğmə! Çiçəklənən bağ müəllimin könlündədir? Bu bağda filarmoniya var? Bu nəyə işarədir? Müəllimin hansı keyfiyyətini belə qəribə metafora ilə göstərir?

“Elə bil çıxırdıq təzə bir yaza
Soyuq, cansıxıcı qış otağından.”

Müəlim neylədi ki, qışda təzə yaz gəldi? Elə bir sözüylə? Hansı sözüylə? 

 “O bizim şəfqətlə sığallayanda
Hərdən başımızı bir ana kimi…”

Aha! Müəllim qadın imiş! Uşaqların başını öz anaları sığallamır, ona görə qış axşamı körpələrin ürəyinə “qəm gəlir”. Ah, kiçik ürəkli, soyuq Azərbaycan anaları…

Sonrasına baxın.

“Onun ətrafında biz də bu anda
“Olardıq nur görmüş pərvanə kimi.”

“Nur görmüş pərvanə…” Yəni müəllim uşaqların başını sığallayır, uşaqlar isə nur görmüş pərvanə kimi… Pərvanə neyləyir? Bəli, nur ətrafında gic kimi fırlanır və vaxtaşırı özünü çırpır işığa. İndi müəllimin ətrafında fırlanan, hərdən onun qarnına kəllə atan uşaqları təsəvvürünüzə gətirin…

“Heyif ki, əl çatmaz o gözəl günə,
Aradan keçmişdir neçə qış, bahar!
Səməd Vurğun məktəbidir! Qış keçən kimi bahar da keçməlidir. Əliağa Kürçaylı olsaydı, “yaz” da əlavə edərdi: “Bir əlimdə bahar, bir əllimdə yaz”…

Ancaq saçlarımın üstündə yenə,
Sanki o əllərin hərarəti var.”

“Saçların üstü” haradır? Azərbaycanlıların dilindən belə şey eşidən olubmu – “saçımın üstü”? Yenə “altında” desəydi, dərd yarı idi…

 “Ah, ey uşaqlığın gözəl günləri…”

Burda “ah” artıqdır. Ya da “ey” artıqdır. Belə demək olardı: “Siz ey uşaqlığın gözəl anları…”
“Əziz müəlliməm, hardasınız siz?”

Guya müəllimənin yerini öyrənmək çətindir? Azərbaycan kiçik ölkədir…
“O məktəb illərim dönsəydi geri,
Önündə hörmətlə indi çöküb diz — “

Burda müəllifin sözü bəndə sığımır, o biri bəndə keçirir

 “Deyərdim: — Bu şeirim, sənətim üçün
Həmişə, həmişə borcluyam sənə.”

Şeir bu gündədirsə, müəllim heç yaxşı olmayıb… Vallah, hünər lazımdır ki, bu cızma-qaraya «sənət» deyəsən. Rəhmətlik təvazökar adam olmayıb…

“Şərəflə keçirib ömrünü bütün,
Nəsillər böyütdün doğma vətənə…”

Nəsillər… Müəllim nəsilləri böyüdür ya nəsillərə dərs deyir, tərbiyə edir? Sovet müəllimi nəsilləri yaxşımı tərbiyə eirdi? Ay-vay! Sovet müəllimi deyirdi “Bəşərin vicdanı, eşqi ürəyi, Hər zövqü, səfası partiyamızdır”! “Mənim babam olmuş iyirmialtılar…” “Mən hansı bir insana bənzədm ki Lenini…”

 “Öyrətdin düşünüb cümlə qurmağı…”

Yaxşı öyrətməyib…

“Qələmi bir dayaq edib əlimə,
Çox usta çıxartdın uca bir dağı”.

Təsəvvür edək: müəllim “qələmi dayaq edib şagirdin əlinə”. Şagird də, yəni Mirvarid Dilbazi, bu dayaqla “uca dağa çıxıb”.

Uca dağa çıxıb – yəni xalq şairi adı alıb, ev alıb, yaxşı pul alıb, xaricə səfərlər edib. Ancaq yazdığı budur:

“Çox usta çıxartdın…”

Bu, şeir ifadəsi deyil. Bu heç azərbaycanca deyil. Qoqol demişkən, şeytan bilir ki, nədir..

“Coşqun bir çay kimi, bir bulaq kimi”

Burda dağıstanlıların diliylə deməik istəyirsən: ты, в конце концов определись,  coşqun çay ya bulaq? Axı bunlar ayrı-ayrı şeylərdir!

“Mümkün olsa idi açmaq qəlbimi
Görərdin orada həkk olub adın”

Biabırçılıq! Gözəll xalq dilində məcazi olanı, bədii olanı Mirvarid Dilbazi anatomik təfərrüata çevirir. Qəlbdə adın olmasını bilmək üçün açıq ürəkdə əməliyyat eləmək lazımdır?

“Açmaq qəlbimi” – bu, azərbaycancadır?

“Sən uşaq könlümün eşqi, ilqarı…”

Eşq nədir, ilqar nədir? Bunu müəllim şagirdə necə izah eləsin?

Hamısını deməyibmiş, ikinci misrada qalanı var:

“Andıydın, ustadım, dostum, yoldaşım”.

Yəni müəllim uşaq könlünün eşqi, ilqarı, andı imiş. Başa düşdünüz? Mən  başa düşmədim.

“Bununçün bu adı daşıyanların
Önündə hörmətlə əyilir başım.”

Hansı adı? Son bənddə iki ad çəkilir: dost, yoldaş. Bu adları daşıyanların? Onda cəm halda olmalıdır.  “Bu adları daşıyanların…”

Yazıq uşaqlar…

Yazıq Azərbaycan uşaqları…

X.X.

09. 05. 2024, Samara

GƏDƏBİYYAT. ZƏLİMXAN YAQUB YA ÖNDƏRƏ SATAŞIB YA MİLLƏTİ DOLAYIB…

Bir dahi doğulub gəldi dünyaya

Zəlimxan Yaqubun “Bir dahi doğulub gəldi dünyaya” şeirini 5-ci sinfin dərsyində oxuyub, Əliağa Kürçaylı demişkən, “heyran kəsildim”. Hətta, açığını desəm, mənə eə gəldi ki, bu, heç şeir deyil, adama sataşmaqdır. Yəni Zəlimxan Yaqub bu şeirlə ümummilli liderə sataşıb. Bəlkə zarfatları olub, bilmirəm. Baxın.

«Naxçıvanda doğuldu»

Bunu başa düşdük. Deməsəydi də, 5-ci sinif şagirdi biləcəkdi ki, öndər Naxçıvanda doğulub. Azərbaycanın ayrı yerlərində doğulanların rəhbərliyə ləyaqəti yoxdur. Ancaq elə ikinci misra uşaqğı çaşdırmalıdır.

“23-ün mayında”.

Belə şey olar? Dərs ili 15-in sentyabrında başlayır ya sentyabrın 15-də? Təzə il 1-in yanvarın  girir ya yanvarın birində? Necə yəni “23-ün mayında”? Bu, adama sataşmaq deyil? Deyirsiniz Zəlimxan Heydər Əliyevə sataşa bilməzdi? Yaxşı, razıyam. Onda belə çıxır ki, bu gürcüstanlı o qədər yeyib harınlayıb ki, dilin qanunlarına tüpürüb, Azərbaycan xalqını dolayıb, millətə vedrə bağlayıb, kəlləmayallaq yazıb…

Ay lotu…

Sonra “mayında”nın qafiyəsi gəlir:

«Güllü bahar fəslinin

ən işıqlı ayında.»

Gülsüz yaz olur? Yazda hətta Çukotka da çiçəklənir…

Yeri gəlmişkən, «Çukotka» türk sözüdür, “çox ot olan yer” deməkdir, Xəlil Rzanın Salyandakı abidəsinə and olsun…

Sonra gürcüstanlı karandaşının ucuna tüpürüb yazır:

“Anası İzzət xanım,

atası Əlirza

Şükürlər oxudular

onlara oğul verən

Tanrıya, İlahiyə”

Bəlkə “şükr”  dedilər? Tanrıya ya İlahiyə? Gürcüstanlı bilməyib ki, Allahdan başqa ilahi yoxdur…

“Ata-ana ad qoyub

adına Heydər dedi,

Bu, azərbaycancadır? “ad qoyub adına…”

«Bu həyatın barını

dərdikcə, hey dər, dedi…”

“Dərrdikcə, hey dər…”

Bu nə qaraçı dilidir? «DƏRDİKCƏ HEY DƏR…»  Adam öz başına ikiəlliqapaz salmaq istəyir…

Bəs neft, qaz barəsində bir şey demədilər? Heydər özü başa düşdü?

 «O boy atıb böyüdü

gündə bir darı boyda,

Ona layla çalanın

xoş arzuları boyda.

Yaxşı baxın: bir darı boyda Heydər böyüyür. Deməli, “ona layla çalanın arzuları” da darı boydadır – belə deyil? Blədirsə, bu, adama sataşmaq deyil? Yox? Onda milləti dolamaqdır?

“Damar-damar bərkidi,

pillə-pillə böyüdü”…

Bu proses sizə tanış gəlir? Siz özünüz necə böyümüsünüz? Pillə-pillə ya ayrı cür?

Əzələ bərkiyər, sümük bərkiyər. Damar necə bərkiyir?

Bu lotuluğu müəllim uşaqlara necə sırıyır?

Yazıq Azərbaycan uşaqları… Pillə-pillə böyü, sonra nəinki böyüməyinə, hətta doğulmağına da peşman ol…

X.X.

08. 05. 2024, Samara

ƏLİAĞA KÜRÇAYLININ GÜLMƏLİ ŞEİRLƏRİ. «QARANQUŞ GÖYDƏ SÜRƏTLİ UÇUR…»

  əliağa kürçaylı qaranquş

«Görürəm, yaz yağışı
Yağır hiddətlə yenə.
İldırımlar şaxıyır
Göydə dəhşətlə yenə.»

 “Hiddətlə” – yəni necə?  Yağış” haqqında “hiddətlə” demək – heçnə deməkdir. Tut ucundan, göyə çıx – xalqın dilində belə incilər var!

 “İldırım şaxımaz”, ildırım “çaxar”, gün – şaxıyar – məncə belədir.

Şair “pəncərəyə söykənərək” “hər yana” baxır. Yəqin demək istəyib ki, pəncərənin qabağında durub.Pəncərənin harasına söykənəcəksən? Şüşəsinə? Bəs baxmaq?

 Söykənib pəncərəyə
Baxıram hər yana mən.
Yenə yollar kəsilib,
Nə gələn var, nə gedən. 

Yollar yəni tamam kəsilib? Bu, yağışdır ya Nuh seli?

 Göydə karvan çəkərək
Sıx buludlar dolanır. 

Yaxşı, bunu candərdi qəbil edək. Sonrasına baxaq:

Hərə bir yer taparaq
Sığınıb daldalanır.

Bundan əvvəlki bənddə demişdi ki, “Nə gələn var, nə gedən”. Demişdi? İndi məlum olur ki, küçə adamla doludur, — “hərə bir yer tapırsa…”

 “Belə neysanda fəqət…”

Neysan? Yəni leysan? O ki qaldı “fəqət”ə… Salyanlıların “fəqət» demək şakəridir…

 Fəqət şair bir qaranquş görür.

“Yağış altında onu
Qanad açmış görürəm”.

Belə çıxır ki, yağışdan qabaq qaranquşun qanadları bükülü imiş…

 “Bədənindən su damır…”

Qaranquşun bədəni… Təsəvvür etdiniz?

 “İslanıbdır o, tamam…”

Əlbəttə, islanacaq, “neysan”ı nə bilmisən…

“Düzü, heyran kəsilir
Ona baxdıqca adam”…. 

 Adam (adamdırsa) heyran kəsilir ya heyran olur? Bədənindən su axan qaranquşun nəyinə heyran olursan? Adam (əgər adamdırsa) gözəl bir xanıma (adam kişidirsə) heyran olar…Bədənindən su axan qaranquşun halına acıyarsan, təəccüblənərsən, ürəyin yanar…

Nə əsən güclü külək,
Nə yağan güclü yağış
O zərif quşcuğazı
Bircə an saxlamamış. 

Oxudunuz? Qaranquşu külək, “neysan” saxlaya bilməyib, ancaq “quşcuğaz” gəlib durub şairin pəncərəsinin qabağında – bədənindən su axa-axa – deyir şair, mənə poema yaz, çörəyin şeirdən çıxır, sənin qadalarını alım…

 Elə bil lap bu saat
Gəlsə qış, yağsa da qar,
O dayanmaz yenə də,
Daha sürətlə uçar. 

Necə yəni dayanmaz? Dayanmasaydı, bir saniyənin içində pəncərənin qabağından ötüb keçsəydi şair bu dastanı necə danışardı?

İndi burda Səməd Vurğun kimi “Aha!” demək lazımdır.

Aha!

Alaraq dimdiyinə
Quşcuğaz yem aparır. 

Quşcuğaz yem aparırmış. Leysan, yollar kəsilib, olmayan adamların hərəsi bir yerə sığınıb, quşcuğaz isə dimdiyinə yem alıb durub şairin pəncərəsinin qabağında.

Yenə də AHA!
Bax bununçün havanı 
İldırımtək o yarır. 

Qaranquş ildırım tək havanı necə yarır ki, yarım saatdır pəncərənin qabağında sirinsəyib durub?

 “İndi, yəqin, yolunu 
Gözləyir ağ balalar”.

Qaranquşun balaları ağ olur?

Şair demişdi ki, «yollar kəsilib». Yəqin hava yolları açıqdır. Lap İlham Əliyevin xalqımızın başına gətirdiyi müsibəti xatırladır…

“Dözməyir qəlbi onun,
Körpələr ac qalalar”. 

İlahi, şair necə həqiqətlər açır! Bu şeir keçəndə yəqin şagirdlər müəllim qarışıq hönnkür-hönkür elə  ağlaşırlar ki, bayırda uçan quşlar qanad saxlayırlar…

 Şair pəncərəyə söykənib qalıb, quş da dimdiyində yem, yarım saatdır qanad saxlayıb gözləyir ki, şair dastanını nə vaxt bitirəcək…

Yağışın hiddəti azalmır.

Baxıram, yaz yağışı
Yağır hiddətlə yenə. 

Son beyt Azərbaycan poeziyasının incilərindən sayıla bilər.
O qaranquşsa uçur 
Göydə sürətlə yenə…

“Qaranquşa göydə sürətlə uçur…”

Belə “bədii dillə” estetik tərbiyə alan uşaqdan nə gözləyəsən?

Yazıq qaranquş…

Yazıq onun yuvada yem gözləyən balaları…

Yazıq Azərbaycan uşaqları…

X.X.

07. 05. 2024, Samara

HİKMƏT ZİYANNIN «QARABAĞDA» ŞEİRİNƏ AĞIR CİNAYƏTLƏR MƏHKƏMƏSİNDƏ BAXILMALIDIR…

Hikmət Ziya Qarabağda

Mən uşaq vaxtı Hikmət Ziyanı təmsilçi kimi tanıyırdım, 1-ci ya 2-ci sinfin dərsliyinə tülkünü aldadan inkubator cücəsi haqqında təsili salınmışdı, o vaxtlar , yənii 50-70 il qabaq Azərbaycanda inkubatorlar texnoloji yenilik idi, bunun şeiri yazılıb dərsliyə salınmalıydı.

Demə Hikmət Ziya dağa-daşa da dırmanırmış. 6-cı sinfin dərsliyində “Qarabağda” adlı mətni var. Qırx misradır. Yəqin elə birincii dəfə qəzetdə ya jurnalda çıxanda 80 sovet manatı alıb, bir müəllimin aylıq maaşı…

“Hüsnü yaşıl bağları, vüqarı dağlarıdır…”

Ərəbcədən çevirsək, gözəlliyi yaşıl bağlardır, vüqarı dağlar.

Bağlar il uzunu yaşıl olur? Bəs yarpaqlar saralanda? Töküləndə?

“Başqa ətirlə açır qönçələr Qarabağda…”

Uşaq müəllimdən soruşa bilər: başqa  — yəni hansı ətirlə? O ətrin adı olmalıdır ya yox? Mən də deyərəm Salyanda qönçələr başqa ətirlə açılır. Bununla “Salyan ətri” barədə hansısa təsəvvür yarana bilər?
Dağlarının başında Şuşa zümrüd tacıdır,
Bərdə, Ağdam, Füzuli daim qardaş-bacıdır.

Bunların hansı qardaş, hansı bacıdır? Rus dilində, məsələn, cins kateqoriyası var, Azərbaycan dilində yoxdur. Deyək ki, Füzuli qardaşdır. Ona bacı Ağdamdır ya Bərdə?

“Hər daşını görənlər dirçələr Qarabağda”

Elə hər daşı görən kimi dirçəlir? Kim dirçəlir? Xəstə? Ölü?

Bilirsiniz müəllif niyə bu cəfəng ifadələri işlədir? Çünki bəndlərəin sonuna  5-ci misra  — “Min ilin yorğunu da dincələr Qarabağda” əlavə olunur, ona görə hər bənddə “şair” “dincələr” sözünə qafiyə tapmalıdır. Hər cür hoqqaya əl atır, əlbəttə, oxucunu avam bilir, nə varsa, soxuşdurur – buna başqa ad qoymaq mümkün deyil…

 

“Köksündə hər qayası tarixləşib tunc olan”

Qarabağın köksünü təsəvvür etdiniz? Hər qaya bu köksdə tarixləşib. Daş şəklində də yox, tuncdan! Qaya tunc olub…

Yenilməz abidəmdir yerdən göyə ucalan”.

Qarabağ – yenilməz abidədir. Yerdən göyə ucalır? Tərsə, başıaşağı ucalan abidələr var?

Sonrakı iki misraya baxın. Bu beytin müəllifinin cinayəti milyon manatlarla maliyyə fırıldağı eləyən məmurun cinayətindən ağırdır. Çünki bu şair uşağın da, böyüyün də tərbiyəsini, yəni estetik tərbiyəsini pozur, yəni pozğun edir.

“Yaşı yüzü ötsə də, yoxdur burda qocalan”.

Bu cinayətkar deyir ki, Qarabağda yüz yaşı ötən də qocalmır.Və davam edib deyir:

“İnsan ömrü çətin ki, köç eylər Qarabağda…”
Bir şey başa düşdünüz? Ömür köç eləyir ya bitir? Deyək ki, canımızı dişimizə tutub ömrün köç eədiyini qəbul etdik. Ancaq bu allahsız deyir “çətin ki, köç elər”. Yəni adamlar Qarabağda ölmürlər…

Bəs buna nə deyirsiniz:

 “Bülbül tək ötür, hətta sərçələr Qarabağda…”

Bu lotu bilir ki, sərçələr bülbül  kimi ötə bilməz, ancaq buna “dincəlir” sözünə qafiyə lazımdır…

Sərçələr… hətta!

«Ulu babalarımın min-min illik oylağı!
Doğmalardan doğmadır hər aranı, yaylağı…»

«Min-min illik» — bu nədir və ya nə qədərdir?

Qarabağın neçə aranı var?

“Burda hər kəs qonağa hörmətini bol eylər..”

İlahi, bu nə dildir! “Hörmətini bol eylər…”

“Dünya gözəllərini qamətilə lal eylər…”
Hansı dünya gözələrini? Sofi Loreni? Kətrin Denövü? Klaudiya Şifferi? Julia Robertsi? Görmüşük Qarabağ gözəllərini… Ağdamın, Bərdənin, Füzulinin pambıqçı gözəllərini… Ağır iş, qıt, keyfiyyətsiz qida…

Sonra şair elə qızışır ki, gözü ayağının altını görmür, hətta qafiyə olanla qafiyə olanı ayıra bilmir
“Bu yerdə Vaqifimin müqəddəs türbəsi var,
Natəvanın, Zakirin pozulmayan izi var,
Üzeyirin nəfəsi, Bülbülümün səsi var…
Cabbar, Xan, Rəşid, Səid, Zülfü zənguləsi var…”

“Var” rədifinin əvvəlində gələn sözlər qafiyələnməlidir, ancaq qafiyələnmir: “türbə”, “iz”, “səs”, “zəngulə”…

Cəfər Cabbarlını personajı nə deyirdi? “Şəriət avam adamlar üçündür, sənə-mənə nə şəriət”. İndi şeirlərini dərsliklərdə gördüyümüz sovet şairlərinin hamısı sovet vaxtı nəşiyyatlarda, dövrü  mətbuatda, Yazıçılar ittifaqında, hətta Mərkəzi Komitədə yüksək vəzifə tutublar, onlara nə qayda? Özləri yazan, özləri redaktor, özləri naşir.

Birdən 6-cı sinif şagirdi soruşsa ki, müəllim, bu şeirdə məhz Qarabağa aid nə var? Şair Qarabağın adi insanın görə bilmədiyi nəyini və hansı bədii vasitəərlə göstərib? Müəllim nə cavab verəcək? Deyəcək başından yekə söz danışma? Deyəcək şeirdə Natəvanın, Üzeyirin, Bülbülün adı çəkilir? Şagird deməzmi ki, bu məlumatları Vikipediyadan oxumaq daha yaxşı olar? Mən niyə heç qafiyəsi də düz olmayan bu cəfəngiyatı əzbərləməliyəm?

Hə? Azərbaycanlı oğlan, qız niyə bu cəfəngiyatı əzbərləməlidir?

Bu mətnin şeiriyyəti cəhənnəm, şeiriyyət yoxdur. İnformativliyi də şübhəlidir.

“Yolunda qurban verər hər bir övladı canın”.

Verdi? Hər bir övladı? Ya fəhlə-kəndli övladları?

“Döyünən ürəyidir doğma Azərbaycanın”.

Qarabağın mədəniyyət mərkəzi, paytaxtı olmağı mifdir. Azərbaycan əjdahalarından kim qarabağlıdır? Füzuli? Mirzə Fətəli Axundov? Cəlil Məmədquluzadə? Sabir? Heç biri! Üzeyiri bəstəkat kimi Qarabağ yetirməyib, rus imperiyası, Qori seminariyası, rus konservatoriyası yetirib…. Qarabağa yazılan şeirlərin hamısında adı çəkilən Vaqif qazaxlıdır. Natəvanı isə şeiri qanmayan adam böyük şair sayar, Natəvan da Azərbaycan miflərindən biridir…

Mənim sualım təhsil nazirliyinədir: 6-cı sinif şagirdləri bu mətndən nə öyrənə bilərlər? Heç nə! Əlli ilin şairinin mətnində hətta qafiyələr də düz deyil.  Dağı, bağı, bulağı sadalamaqla Qarabağ mənzərəsi yaranır? Bunlardan, məsələn, Lerikdə yoxdurmu?

Mən 6-cı siniflə işləyən müəllimlərə məsləhət görərdim ki, bu şeirə çatanda barmaqlarına tüpürsünlər. Bəli, barmaqlarına tüpürüb vərəqi çevirərək bu cəfəng mətni arxada qoysunlar. Əgər vicdanları və az-çox savadları varsa…

X.X.

06.05. 2024, Samara