Архивы

İSLAM

Фев10

İşıq var —  mənbəyi zəka, ağıldır,
Var iti tiyədən yarananı da.

Gur işıq parlayıb zülməti yardı,
Bir zaman ilğımlı yarımadada.

 +

Neçə minlər idi qılınc tiyəsi,

Oynayır, şimşək tək çaxır hər biri.

Tiyə işığını tiyə yiyəsi,
Tutaraq durmadan gedir irəli…

 +

Zəka işığı da, şübhəsiz, yanıb,
Sübutlar az deyil – səhih, tarixi.

Bəs bu qaranlığın mənbəyi hanı? –

Niyə büdrəyirik kor kimi axı?

 +

Bir zaman Çernobl stansiyası,
Məgər deyilmiydi işıq mənbəyi?

Elə ki, baş verdi nüvə qəzası,
Külə çevirdi o, canlı hər şeyi…

 +

Biz haçan qəzaya uğradıq belə? —
Yada təhlükəyik, özümüzə həm.

Çalma əsarəti, vətəndaş – kölə,

Ölkə türmə kimi – qıfılı möhkəm.

 +

Kimlər cəhənnəmə çevirib belə

Möhtəşəm  İranı, əvəzindısə,
Ərəb cənnətini vəd edir hələ? —

İransa qan qusan vərəmli xəstə…

 

 

10. 02. 2026, Samara

FƏZAİL AĞAMALININ ÖLÜMÜNƏ

Фев10

Bakı özündən gedib,
Neftçala, Salyan zəlil.

Bu dünyanı tərk edib,
Ağamalı Fəzail.

 +

Tükü biz-biz duran da,
Tükü ağaran da var,
Ağ kürü tökür indi,
Kürdəki ağbalıqlar.

 +

Yerazdı xalisindən,
Deyildi adi bir şəxs,

Yerini yerazınsa,
Başqası verə bilməz.

 +

Burun tutub küləyə,
Cəbhə, partiya seçdi.

Quruculuqda bəlkə,
Məmmədəmini keçdi.

+

Axıtdı qızıl qanı,

Şuşada, Xankəndidə.

Bağışladı Salyanı,
İlham da əvəzində.

 +

Keçdi cavanlıq, heyhat,

Yoruldu Ağamalı,

Qızına keçdi mandat,
Halaldır ata malı!


Yeri yuxarıdaydı,
Deputatdı çoxillik.

Millətim yaş axıdır,
Dünya dərdinə şərik.

 +

Necə çəkək bu dərdi,

Bu dərd dözməli deyil.

Fəzail yox, öləydi,
Kaş ki, Mustafa Fazil…

 

Mirzə TƏBİL

10. 02. 2026, Samara

 

XORUZ VƏ MİRVARİ DƏNƏSİ

Янв30

(Lafonten və Krılov)

Peyin qalağında eşələnəndə,
Mirvari dənəsi tapdı bir xoruz.

Dedi: mənim bəxtim gətirmir nədən,
Bu dənəni versən yeməz heç donuz.

 +

Dimdiyimə darı dənəsi əgər,
Keçsəydi, min dəfə yaxşı olardı.

Udardım, o da tez mədəmə gedər,
Dilimdə dənənin dadı qalardı.

 +

Bunun qiyməti nə, niyə sevilir?”

Cahil də belədir elə həyatda:

Elə ki, bir şeyi anlaya bilmir,

Deyir ki, boş şeydir, cəfəngiyatdır.

 

30. 01. 2026, Samara

DİOGEN VƏ BÖYÜK ALEKSANDR

Янв29

Böyük Aleksandr gözlədi yəqin

Onun görüşünə gələr Diogen. 

Amma Diogensə kefində idi,

Uzanıb özünü günə verirdi.
Təəccüb edərək xeyli bu işə,
Aleksandr özü getdi görüşə.

Yaxın gəlib dedi: Böyük çaram mən.

Filosof: Mən isə it Diogenəm.

— Niyə it deyirlər adamlar sənə?

— Quyruq bulayıram yemək verənə.

Hürürəm, kim heç nə verməsə əgər,

Dişlərəm, pis haçan rastıma gələr.

— Diogen, bəs məndən qorxursanmı sən?

— De əvvəl: xeyrirsən sən ya da şərsən?

-Əlbəttə, xeyirəm, buna şübhə var?

— Eləsə, xeyirdən kim axı qorxar?

— Mən Aleksandram, mən cahangirəm,
Nə istəyin var, de, icra edərəm.

— Bircə istəyim var: yana çəkil sən,
Günün qabağını çünki kəsmisən.

 

29. 01. 2026, Samara

DİOGEN VƏ ARİSTİP

Янв28

Aristip tirana yaltaqlığıyla,

Zəngin yaşayırdı, dəbdəbəli həm.

Diogen də adam içində elə,

“Çar iti” deyirdi onu görən dəm.

 +

Bir də Aristip gördü Diogen

Mərci təmizləyir. Və ona dedi:
“Öyrənsəydin çara tərif deməyi,
Mərcidən yaxşı şey yeyərdin indi”.

 +

Aristip tərəfə baxıb Diogen,

Söylədi: “Sən isə özünü əgər

Öyrədə bilsəydin mərci yeməyə

Yaltaqlıq etməzdin çara bu qədər”.

 

 28. 01. 2026, Samara

XƏSİS

Янв27

                               (Ezopdan)

Bir kişi qiymətli nəyi var idi,

Satıb qızıl külçə aldı puluna.

Basdırdı külçəni divar dibində,

Hər gün çıxararaq baxırdı ona.

 +

Bir dəfə qızılı çıxaran zaman,
Gördü təsadüfən onu bir nəfər.

Güddü xəsis evdən gedəcək haçan,
Çıxarsın qızılı gələnə qədər.

 +

Külçəni apardı oğru beləcə,
Qayıdıb tapmadı xəsis sərvəti.

Boş deşiyə baxıb ağladı qoca,

Yoxdu həyatının daha ləzzəti.

 +

Onun bu halınıı görüb bir insan,
Dedi: bir daş basdır deşiyə yaxşı,

Fərqi yox, külçəyə  ya daşa baxsan,

Sən ki, xərcləmirdin qızılı  axı…

 

27. 01. 2026, Samara

KƏNDLİ VƏ İLAN

Янв26

          (EZOPDAN)

Vurdu bir kişinin oğlunu ilan,
Öldü yerindəcə zəhərdən oğlan.

Qəmindən başını itirdi ata,
Qisas niyyətiylə götürdü balta,

Gəzib həndəvəri tapdı  yuvanı,
Səbrlə oturub güddü ilanı.

Çıxdı yuvasından, nəhayət, ilan,
Çaldı dərdli ata baltanı o an.

Sıçrayıb zərvədən ilan yayındı,
Baltanın zərbəsi daşa dirəndi.

Kişi qorxaraq öz hərəkətindən,
Barış təklif etdi ilana birdən.

“Barışa bilərdik, —  söylədi ilan,

Arada olsaydı etibar, inam.

Sənə oğul qəbri, daşdakı çapıq

Mənə xatırladar qanlıbıçağıq”.

 

26. 01. 2026, Samara

QOCA VƏ ÖLÜM

Янв25

(Ezop — Lev Tolstoy)

 

Qoca odun yığaraq,

Evinə qayıdırdı.

Yükünü buraxaraq,
Birdən o  belə dedi:

 +

“Necə ağırmış şələ,

Gücüm çatmır aparam!

Kaş indi ölüm gələ,

Əziyyətdən qurtaram.”

 +

Sözünü qurtarınca
Durdu önündə ölüm.

Dedi: “Nə işdir, qoca?
İstəyini de, bilim”.

 +

Qocanı qorxu aldı,

Ölümü görən kimi .

Dedi: “səni çağırdım,

Qaldırasan şələmi.”

 

25. 01. 2026, Samara

ƏVƏZ ZEYNALLI

Янв24

Çernobl miqyaslı bir nüvə partlayışından,
Möcüzəylə sağ çıxan insandır o elə bil.

O əvvəlki özünün heç oxşarı da deyil,
Nazilən səsi ancaq tanıdır danışanda.

 +

Oxşamır bu dünyanın adamına qətiyyən,
Yoxdur tanış milli ya irqi əlamətləri.

Çətin deyə bilərsən hansı rəngdədir dəri,
Arsızlar ancaq deyər  “saçlarına düşüb dən”…

 +

Çernobl qəzasıdır bu, ya Xirosimadır,
Baş verib, davam edir evimizin içində.

Külə dönür deyənlər, düşünənlər haçandır,
Çıxan varsa da, çıxır, baxın, belə simada…

 

 24. 01. 2026, Samara

İKİ YOLDAŞ

Янв24

(Lev Tolstoydan)

 

İki yoldaş bir dəfə
Meşədə yol gedərkən,

Üstəlrinə çox yekə,
Ayı sıçradı birdən.

 +

Tez götürüldü biri,
Qaçıb çıxdı ağaca.

Yolda qaldı digəri,

Ayı ona çatınca

 +

Tez yerə yıxılaraq
Özünü ölülüyə

Vurdu beləcə qoçaq,
Ayı aldansın deyə.

 +

Yaxınlaıaraq bu an,
Ayı onu iylədi.

Nəfəs dərmədi oğlan,

Ayı da ölü bildi.
+

Çəkildi getdi qəmgin,
Düşdü ağacdakı da.

Soruşdu: “ayı sənin,

Nə dedi qulağına.”

 +

“Ayı dedi kim əgər,

Təhlükə yarananda,

Dostu atıb əkilər —

Demək, o, pis adamdır.

23. 01. 2026, Samara