Архивы

«TAĞIYEV DƏ, ƏSLİNƏ QALSA, İMPERİALDI…»

Мар4

Bizdən olsa da, bizə bənzəməyən bu insan,

Nə ilə fərqlənirdi bu günün adamından?

Kiçildir, cırlaşdırır bizi elə bil zaman,

Və əksinə, böyüyür Tağıyev Zeynalabdin.

 

Böyük imperiyanın o kişi sakiniydi,

Elə imperiyaya uyğun miqyası vardı.

Nə ölkə bağlı idi, təbəələri nə də,

Tağıyev də, əslinə qalsa, imperialdı…

 

 

Tağıyev keçməmişdi Prokrust yatağından,
Boyuna, sanbalına yoxdu məhdudiyyəti.

İmperiya sayaqdı imperiyalı insan,

Genişlənmək, böyümək, ucalmaqdı niyyəti.

 

Tək o yox. Üzeyir də, elə Mirzə Cəlil də —

Böyük imperiyanın övladı idi onlar.

Prokrust kimdir, nədir – bilmədən böyüdülər,

Miqyasda və dəyərdə hər biri imperial.

 

Prokrust əsiridir millətim bir əsrdir,
Kəsilir, düzəldilir eyni ölçüdə hamı.

Prokrust yatağına ölkə çevrilib indi,

Yaddaşlarda yaşayır imperiya adamı.

04.03. 2026, Samara

«ARZULA, SOYDAŞIM, ARZUNU BƏSLƏ…»

Фев27

Doğrusa Darvinin nəzəriyyəsi,

Təkamülsə bizi yaradan əgər,
Azərbaycanlılar, əgər beləsə,
Yaxın zamanlarda uça bilərlər.

 

Yaxın deyəndə ki, bir neçə əsr,
Keçəcək, nə qədər tələssək də biz..

Sərhəd bağlı qala gərək o qədər,
Qanad arzusuna düşə ellimiz.

 

Danışmaq arzusu yaradıb dili,
Yemək arzusuyla yaranıb ağız.

Burun yaranıb ki, iyləyək gülü,

Yaranıb oğlanın arzusuyla qız…

 

Türmədən, qəfəsdən, yuvadan çıxıb
Getmək arzusundan möhtəşəm nə var?

Hər şey də arzudan başlanır axı,

Kimin arzusu var – o, qanadlanar.

 

Arzula, soydaşım, arzunu bəslə,

Bir də görəcəksən qanadların var.

Yoxsa tay olarsan sürünənlərə,
Var bunu da sənə arzulayanlar…

 27. 02. 2026, Samara

DOQQUZ QIZ

Фев17

Qazamat isti də, soyuq da olar,
Səbəbi bir deyil yuxusuzluğun,

Türmədə gündüz də, gecə də uzun,
Nədəsə fərqləri deməzsən ki, var.

 

Kiliddə açarın səsi eynidir,
Qapı açılanda çıxan səs eyni.

Sorğuda-sualda yox heç nə yeni,
Və eyni qaydada gün gəlib-gedir.

 

Nə koroğlular var, nəbilər nə də,

Türmə divarına kim yaxın gələr?

Meydan boşalıbdır yəqin, yox xəbər,

Yeddi min yeddi yüz yetmiş yeddidən.

 


Başıaşağıdır kütlə və susqun,

Dəyənəklidəndir onun qorxusu.

Dəyənəklinin də  qaçıb yuxusu,

Bu doqquz qızdandır qorxusu onun.

 

Hər biri dik başlı, hər biri tərsdir,
Gedəcək yolunu axıra qədər.

Azad, həm də yeni fikirlidirlər,
Hər biri millətə nümunə, dərsdir.

 

Haçansa hər biri bu doqquz qızın,

Şahzadə gözləyib ağ atlı bəlkə

Yoluna ümidlə indi göz dikər,

Doqquz min doqquz yüz doxsan doqquzun.

 17. 02. 2026, Samara

«ON MİLYONU KEÇİB SAYI MİLLƏTİN…»

Фев14

On milyonu keçib sayı millətin,
Vardır bu sahədə hələlik artım,

Yeni milyonlara atılan addım,

Bir az ləngisə də, büdrəməz yəqin.

 

Sayı əhalinin milli qürurdur,
Guya rəqəmlərlə şərəflənirik…
Güneyi sayan da çoxdur üstəlik
Sayır, saydığını ikiyə vurur…

 

Bəli, bizə xasdır cüvəllağılıq,
Qədimlik axtaran gör nə qədərdir…

Çoxundan biz çoxuq, çoxundan qədim,

Günsə itin günü, danışsaq açıq…

 

On milyon üstəgəl dörddə biri də…

Güneysiz, yalansız —  az deyil bu da.

Və bu qədər insan dəyənək altda,

Başını qaldırmır – bu, qəribədir…

 

14. 02. 2026, Samara

İSLAM

Фев10

İşıq var —  mənbəyi zəka, ağıldır,
Var iti tiyədən yarananı da.

Gur işıq parlayıb zülməti yardı,
Bir zaman ilğımlı yarımadada.

 +

Neçə minlər idi qılınc tiyəsi,

Oynayır, şimşək tək çaxır hər biri.

Tiyə işığını tiyə yiyəsi,
Tutaraq durmadan gedir irəli…

 +

Zəka işığı da, şübhəsiz, yanıb,
Sübutlar az deyil – səhih, tarixi.

Bəs bu qaranlığın mənbəyi hanı? –

Niyə büdrəyirik kor kimi axı?

 +

Bir zaman Çernobl stansiyası,
Məgər deyilmiydi işıq mənbəyi?

Elə ki, baş verdi nüvə qəzası,
Külə çevirdi o, canlı hər şeyi…

 +

Biz haçan qəzaya uğradıq belə? —
Yada təhlükəyik, özümüzə həm.

Çalma əsarəti, vətəndaş – kölə,

Ölkə türmə kimi – qıfılı möhkəm.

 +

Kimlər cəhənnəmə çevirib belə

Möhtəşəm  İranı, əvəzindısə,
Ərəb cənnətini vəd edir hələ? —

İransa qan qusan vərəmli xəstə…

 

 

10. 02. 2026, Samara

FƏZAİL AĞAMALININ ÖLÜMÜNƏ

Фев10

Bakı özündən gedib,
Neftçala, Salyan zəlil.

Bu dünyanı tərk edib,
Ağamalı Fəzail.

 +

Tükü biz-biz duran da,
Tükü ağaran da var,
Ağ kürü tökür indi,
Kürdəki ağbalıqlar.

 +

Yerazdı xalisindən,
Deyildi adi bir şəxs,

Yerini yerazınsa,
Başqası verə bilməz.

 +

Burun tutub küləyə,
Cəbhə, partiya seçdi.

Quruculuqda bəlkə,
Məmmədəmini keçdi.

+

Axıtdı qızıl qanı,

Şuşada, Xankəndidə.

Bağışladı Salyanı,
İlham da əvəzində.

 +

Keçdi cavanlıq, heyhat,

Yoruldu Ağamalı,

Qızına keçdi mandat,
Halaldır ata malı!


Yeri yuxarıdaydı,
Deputatdı çoxillik.

Millətim yaş axıdır,
Dünya dərdinə şərik.

 +

Necə çəkək bu dərdi,

Bu dərd dözməli deyil.

Fəzail yox, öləydi,
Kaş ki, Mustafa Fazil…

 

Mirzə TƏBİL

10. 02. 2026, Samara

 

XORUZ VƏ MİRVARİ DƏNƏSİ

Янв30

(Lafonten və Krılov)

Peyin qalağında eşələnəndə,
Mirvari dənəsi tapdı bir xoruz.

Dedi: mənim bəxtim gətirmir nədən,
Bu dənəni versən yeməz heç donuz.

 +

Dimdiyimə darı dənəsi əgər,
Keçsəydi, min dəfə yaxşı olardı.

Udardım, o da tez mədəmə gedər,
Dilimdə dənənin dadı qalardı.

 +

Bunun qiyməti nə, niyə sevilir?”

Cahil də belədir elə həyatda:

Elə ki, bir şeyi anlaya bilmir,

Deyir ki, boş şeydir, cəfəngiyatdır.

 

30. 01. 2026, Samara

DİOGEN VƏ BÖYÜK ALEKSANDR

Янв29

Böyük Aleksandr gözlədi yəqin

Onun görüşünə gələr Diogen. 

Amma Diogensə kefində idi,

Uzanıb özünü günə verirdi.
Təəccüb edərək xeyli bu işə,
Aleksandr özü getdi görüşə.

Yaxın gəlib dedi: Böyük çaram mən.

Filosof: Mən isə it Diogenəm.

— Niyə it deyirlər adamlar sənə?

— Quyruq bulayıram yemək verənə.

Hürürəm, kim heç nə verməsə əgər,

Dişlərəm, pis haçan rastıma gələr.

— Diogen, bəs məndən qorxursanmı sən?

— De əvvəl: xeyrirsən sən ya da şərsən?

-Əlbəttə, xeyirəm, buna şübhə var?

— Eləsə, xeyirdən kim axı qorxar?

— Mən Aleksandram, mən cahangirəm,
Nə istəyin var, de, icra edərəm.

— Bircə istəyim var: yana çəkil sən,
Günün qabağını çünki kəsmisən.

 

29. 01. 2026, Samara

DİOGEN VƏ ARİSTİP

Янв28

Aristip tirana yaltaqlığıyla,

Zəngin yaşayırdı, dəbdəbəli həm.

Diogen də adam içində elə,

“Çar iti” deyirdi onu görən dəm.

 +

Bir də Aristip gördü Diogen

Mərci təmizləyir. Və ona dedi:
“Öyrənsəydin çara tərif deməyi,
Mərcidən yaxşı şey yeyərdin indi”.

 +

Aristip tərəfə baxıb Diogen,

Söylədi: “Sən isə özünü əgər

Öyrədə bilsəydin mərci yeməyə

Yaltaqlıq etməzdin çara bu qədər”.

 

 28. 01. 2026, Samara

XƏSİS

Янв27

                               (Ezopdan)

Bir kişi qiymətli nəyi var idi,

Satıb qızıl külçə aldı puluna.

Basdırdı külçəni divar dibində,

Hər gün çıxararaq baxırdı ona.

 +

Bir dəfə qızılı çıxaran zaman,
Gördü təsadüfən onu bir nəfər.

Güddü xəsis evdən gedəcək haçan,
Çıxarsın qızılı gələnə qədər.

 +

Külçəni apardı oğru beləcə,
Qayıdıb tapmadı xəsis sərvəti.

Boş deşiyə baxıb ağladı qoca,

Yoxdu həyatının daha ləzzəti.

 +

Onun bu halınıı görüb bir insan,
Dedi: bir daş basdır deşiyə yaxşı,

Fərqi yox, külçəyə  ya daşa baxsan,

Sən ki, xərcləmirdin qızılı  axı…

 

27. 01. 2026, Samara