Архивы

AŞIQ PƏNAH KAZUSU. «İNQİLAB OĞLU İNQİLABAM MƏN…»

aşıq pənah

You Tybe-da Aşıq Pənahla Aşıq Bəylərin “De gəlsin” adlı deyişməsi var. Bu deyişmə çox gülməlidir. Salyanlılar əslində, tərif olmasın, yer üzünün ən gülməli tayfasıdır. Çox təəssüf ki, indi Salyanda əsl salyanlı tapmaq təmiz araq, təmiz yağ tapmaq kimi bir şeydir, əsl salyanlılar çoxdan köçüb gediblər Bakıya və daha uzaq yerlərə, ancaq bu ayrı söhbətdir, həm də qəmli söhbətdir. Biz gülməli şeylərdən danışmalıyıq. Keçək deyişməyə. Təzədən dönə-dönə qulaq asıb sözlərini yazdım. Kim mənim kimi bu işi görərsə, biləcək ki, du deyişməni bir adam, yəni eyni adam yazıb. Yox, yox, nahaq düşünürsünüz ki, bunu ya Bəylər, ya Pənah yazıb. Heç biri yazmayıb. Çünki heç biri yazan olmayıb. Bu deyişməni, çox güman ki, Ağacavad Əlizadə yazıb. Ya da ayrı adam.

Deyişməni Bəylər başlayır:

“Aşıq Pənah, sən də köklə sazını”.

Bu misra çox informativdir. Burdan biz başa düşürük ki, Bəylər artıq özü  sazını kökləyib. Bəylər doğrudan da sazı nəinki kökləyirdi, Aşıq Bəylər gözəl saz çalırdı. Onun çalğısını 1976-cı ldə Salyanda gənc aşıqların Respublika festivalı keçiriləndə mədəniyyət evinin həyətində eşitmişəm. Azərbaycanın hər yerindən gəlmiş gənc sazçılar ustadın başına yığılıb xahiş etdilər ki, saz çalsın. Aşıq Bəylər də sazı alıb çox gözəl “gəzişdi”. Aşıq Pənah isə sazı yalnız kökləyə və akkord tuta bilirdi. Çalmağı bimlirdi. Lent yazılarına qulaq asın – melodiyanı balaban çalır, saz isə ancaq dınqıldayır. Mənə elə gəlir ki, Salyan aşıqları içində Aşıq Bəylərdən başqa saz çalan olmayıb. Qalanları ancaq dınqıldadırdı.

Aşıq Bəylər sonra deyir:

“Tərif elə bu ölkənin yazıını,
Göy çəməndən, göy bağlardan de gəlsin”.

Deyəcəksiniz ki, yenə yaz! Yazıq Aşıq Bəylər neyləsin (Əslində onun yerinə bu şeiri yazan). “Yaz” sözü “saz” sözünə qafiyədir, bu hələ akademik şair Səməd Vurğunun vaxtında məlumdur.

İnвi görün aşıq Pənah nə deyir:

“Kəmənd atıb Kür çaylara, sellərə,

Alqış onu cilovlayan əllərə”.

Bu şeiri Pənah üçün yazan, şübhə yoxdur ki, “gur çaylara” yazıbmış, Pənah ya səhv oxuyub, ya da fikirləşib ki, bir salyanlı kimi “Kür” desə daha yaxşı olar, savadı olmadığından bilməyib ki, bu halda Azərbaycan dilinin qanunları pozulur və cəfəngiyat alınır…

Sonra Bəylər deyir:

“Köç edəndə dağa ellər, obalar,

Səsli-küylü yaylaqlardan de gəlsin”.

Salyanın ətrafında dağ yoxdur, əhalinin “dağ” adlandırdığı təpəliklər var ki, yayda cəhənnəm kimi yanır…

Sonra Pənah (yəni Pənahın yerinə bu şeiri yazan, deyək ki, Ağacavad Əlizadə) söhbətin səviyyəsini kosmosa qaldırır:

“Biz birinci fəth elədik fəzanı,

Ölkəmizə bu dünyada tay hanı.

Xalqımızın qorxu bilməz tərlanı,
Qaqarin tək qoçaqalardan de gəlsin”.

Doğrudan da kosmosa uçmuş ilk insan rus Qaqarindir, ancaq Ameruka ilə kosmos yarışı aparan SSRi-də əhali çox kaslb yaşayırda, Salyan kəndlərinin xeyli hissəsində işıq yox idi, qaz yalnız şəhərə çəkilmişdi, yamaqlı paltar geymək ayıb sayılmırdı, bəzi ailələr üçün qənd, çay özü dəbdəbə idi, üstəlik 1961-ci ildə çörək qıtlığı başladı, Salyanın özündə un, çörək növbəsində baş yarırdılar…

 Pənah (bu şeiri kim yazıbsa, o) sonra öz sevimli inqilab mövzusuna keçir. Süleyman Rüstəm deyirdi: “İnqilab oğlu inqilabam mən”. Pənah da inqilab oğlu inqilab idi. Yəni Süyelman Rüstəin salyanlı qardaşı.

Vuruşlarda qanımızdan rəng alan

İnqilabdan bizə yadigar qalan….

Burda aşıq Pənah şikəsteyi-fars üstündə haşiyə çıxır:

“Ay sənə nənəm qurban,   ay sənə nənəm qurban, ey…”

Bilmək olmur ki, Pənah nənəsini kimə qurban eləyir: Aşıq Bəylərə, yoldaş Leninə, yoldaş Stalinə, yoldaş Şaumyana və ya o vaxt Azərbaycana rəhbərlik eləyən Vəli Axundova.

İnqilabçı aşıq deyişməni belə bitirir:

Pənah deyər aya, günə ucalan,

Yenilməyən bayraqlardan de gəlsin”.

Mən yuxarıda aşıq Pənahın adından Lenin haqqında bir kirtablıq şeir yazıldığını, aşığın bu şerləri aşıq mahnısı kimi nəinki Azərbaycanda, hətta Moskva və SSRİ-nin başqa şəhərlərində də oxuduğunu demişdim. Azərbaycan televiziyasında Aşıq Pənah  Şövkət Ələkbərovadan da çox görünürdü, mən hələ Tükəzban İsmayılovanı, Fatma Mehralıyevanı demirəm. Onlara aylarla növbə çatrmırdı…

Və, nəhayət, Leninin yüzillik yubileyi gəlib çatır. Bakıda böyük şənliklər keçirilir Hydər Əliyevə qədər Lenin azərbaycanlıların babası idi. Heydər Əliyev gələndən sonra Lenin oldu həm babamız, həm atamız…Elə o vaxtlar müxtəlif yerlərdə müxtəlif cür danışılan bir lətifə yaranmışdı. Bir uşaq atasından soruşur: Ata, niyə görə Lenin bizim babamızdır? Atası deyir: Bala, çünki o bizim hamımızın nənəsini zad eləyib…

Yekun yubiley tədbirləri Leninin vətəni Ulyaniovsk  (keçmiş Simbirsk) şəhərində və Moskvada oldu. Ulyanovska Azərbaycandan böyük bir mümayəndə heyəti getdi, əlbəttə, aşıq Pənah da daxil olmaqla. Tədbirin rəsmi hissəsində Ulyanovskun rəhbəri, yəni oranın birinci katibi elan edir ki, dünya proletariatının rəhbəri Leninin yez illik yubileyində  Azərbaycandan gəlmiş böyük sənətkar aşıq Pənah iştirak edir. Və deyir ki, bu sənətkar “Leniniana” yaradıb, yəni Leninə bir kitablıq şeir həsr edib. Və sözü aşıq Pənaha verir…

Aşıq Pənah rusca azdan-çoxdan bilməliydi, çünki tez-tez  Şimali Qafqaz kurortlarına gedirdi. Orda, əlbəttə, rus xanımları ilə ünsiyyətdə olurdu. Yəni mədəni ünsiyyətdə. Yəqin ki, aşıq Pənah rus xanımlarına Heydər Əliyevin Azərbaycanda korrupsiyaya qarşı necə amansız mübarizə apardığından danışırmış. Bəlkə  ayrı şeylərdən də. Ulyanosk rəhbəri isə düşünür ki, bu xalq sənətkarı rusca bilməz, elə öz tatarski dilində danışacaq.  Aşıq Pənah qalxır tribunaya…

  1. 08. 2013, Samara

«GEDİR KOMMUNİZMƏ AZƏRBAYCANIM». AŞIQ PƏNAH KAZUSU

aşıq pənah

«Səadət eşqiylə qaynayır qanım,
Çalır, nəğmə deyir, gülür dörd yanım,

Gedir kommunizmə Azərbaycanım,

Gələcək yolunun düzü məndədir».

Bunu salyanı aşıq Pənah oxuyub. Videosu da qalıb. Yəqin ki, 60-cı illərin əvvəllərində studiyada çəkilib. Üçüncü misranı oxuyanda aşıq sağ əlini sazdan çəkib göyə qaldırır, yəni əslində deyir ki, Azərbaycan göyə necə çıxa bilirsə, kommunizmə də elə gedib çıxacaq…

Bu mahnının son bəndi lap maraqlıdır.

“Məndədir azadlıq, məndədir əmək”

Yəni azadlıq, əmək aşıq Pənahdadır.

“Dostluq, bərabərlik, halal duz-çörək”.

Bu lap fransız burjua inqilabının şüarlarına bənzəyir.  “Liberté, égalité, fraternité” – azadlıq, bərabərlik, qardaşlıq. Halal duz-çörək Azərbaycan əlavəsidir. Bizim millət ancaq halal yeyər, halal olmasa, acından ölər, yeməz…. Aşıq Pənah həmişə halal çörək yeyib. Təkcə “Leniniana”dan bəlkə tonlarla “halal” çörək qazanıb. Toylara da müqavilə ilə gedib. Qonorarının vergisini qəpiyinəcən ödəyib.

İnandınız?

Sonra:

“Pənaham, məndədir alovlu ürək”.

Bu heç, bu, anatomiya məsələsidir.

İllərin pozulmaz yazı məndədir”.

İllərin pozulmaz yazı ancaq Azərbaycanda olur, bunu ilk dəfə ədəbiyyata akademik şair Səməd Vurğun gətirib. Bizdə adamların günü qara olsa da, payızda dizəcən palçığa batsalar da, qışda ayaqları qaz pəncələri kimi qızarsa da, “illərin yazı” pozulmur”. Səməd Vurğundan sonra onun şagirdləri “illərin pozulmaz yazını” öz ölməz əsərlərində yaşadrlar.

Deyilənlər aşıq Pənaha aid deyil, çünki Pənah öz adıyla oxuduğu qoşmaların, gəraylıların heç birini yazmayıb. Aşıq Pənah ümuiyyətlə şeir yazmayıb. Bunu köhnə salyanlılar yaxşı bilirdilər…

Şirvan və Salyan aşıqları – bu, əslində sovet Azərbaycanında yaranmış fenomendir. Köhnə videolarda, köhnə şəkillərdə aşıqların paltarlarına fikir verin – bu, musiqiçi, xüsusən xalq musiqiçisi paltarı deyil. Bu, bolşevik inqilabından sonra komissarların, orqan işçilərinin geydiyi kostyum və uzunboğaz çəkmədir. Elə Stalin də belə geyinirdi. Niyə Şura hökuməti gələndən sonra aşıqlara bu paltarı geydiriblər – bilmirəm.  Ancaq Aşıq Pənahın, aşıq Şakirin, Aşıq Bəylərin paltarı qırmızı zabitlərin, komissarların paltarıdır. Aşıq Pənahın bir mauzeri çatışmırdı. Bəlkə də pistoleti olub, anca belində yox, cibində, ya sazının futlyarında gəzdirirmiş…

Aşıqların paltarı cəhənnəm, elə özləri də bir bolşevik proyekti kimi ortaya çıxıb. Aşıq – Qurbanidir, Ələsgərdir, bunlar söz yazıblar, yəni xalq şairi olublar. Ancaq sovet vaxtı populyarlıq qazanmış aşıqların heç biri şeir yazmırdı, onların adına şeir yazırdılar. Hər aşığın müəllifləri olub, pul verib şeir yazdırıblar. Aşıq Pənahın öz adına oxuduğu şeirlərin əsas müəlliflərindən biri uzun illər “Azərbaycan” jurnalında məsul katib işləmiş salyanlı Ağacavad Əlizadədir.  Əliağa Kürçaylı da Aşıq Pənah üçün şeirlər yazıb. Mənim mərhum dayım Arbatanlı Sabir də Salyan aşıqları üçün şeirlər yazıb, ancaq əlyazmaları qalmadığı üçün hansı şeirlərin ona məxsus olduğunu deyə bilmərəm.

Lenin deyib ki, incəsənətlərdən xalqa ən yaxını kinodur. Və düz deyib. Min adamı yığ bir yerə, heç klub da lazım deyil, mal damının divarından ağ mələfə as və kolxozu, bolşevikləri, sovet quruluşunu mədh edən bir film göstər – bir saatın içində gör nə qədər adamda yoldaş Leninə, yoldaş Stalinə, yoldaş Şaumyana, Kirova məhəbbət yaranırdı! Gör nə qədər adam beş-altı ilə kommunizmin qurululacağına, doyunca yeyib-içə biləcəklərinə inanırdı!

Aşıqlıqda da, xüsusən sovetin uydurduğu aşıqlıqda, belə bir təbliğat və təşviqat resursu var idi. Bəzi toylara minəcən adam yığılırdı. Və xalqın sevilmlisi Aşıq Pənah onlara Azərbaycanın kommunizmə getdiyini elan edirdi. Pənahdan fərqli olaraq doyunca nə halal, nə haram çörək yeyə bilən kənd adamlarında ruh yüksəkliyi yaranırdı, onlarda hətta kolxoz sədrinə, raykom katibinə də məhəbbət yaranırdı. Hərçənd əksəriyyəti bilirdi ki, kolxoz sədri də, raykom katibi də oğrudur, rüşvətxordur, bir sözlə hər ikisi oğraşın yekəsidir…

Mən 60-cı illərin əvvəllərindən xanəndələri aşıqları tanımışam. O vaxt Aşıq Pənahın plyus-minus qırx yaşı vardı və radiodan lent yazıları səslənirdi: “Gedir kommunizmə Azərbaycanım”. Onun necə populyarlaşdığını, sontra niyə və necə  əsl siyasi aşığa çevrildiyini bilmirəm. Artıq 60-cı illərin axırına yaxın Aşıq Pənah  Leninə “həsr etdiyi” qoşmaları lentə yazdırmağa başladı. Leninin yüz illik yubileyinə hazırlıq bir neçə il qabaqcadan başlanmışdı. Yubiley ərəfəsində Pənah Leninə bir kitablıq şeiur həsr etmişdi və bu məcmuə rəsmi şəkildə “Aşıq Pənah Lninianası “ adlanırdı. Şübhəsiz ki, bu şeirləri də yuxarıda adlarını çəkdiyim müəlliflər yazmışdılar. Leninçi şeirlərin böyük hissəsi, yəqin ki, Ağacavad Əlizaədə tərəfindən yazılıb, bunu Ağacavadla yaxın ünsyyətdə olmuş adamdan da eşitmişəm.

28.08. 2023, Samara

BİZİ BİRLƏŞDİRİRLƏR! MÜŞFİQ ÖZBƏKCƏ:»OLDİMDA NOZ-KARAŞMA QİLİB, YANA KULASİZ…»

ümumi türk dili 1.psd

Şavkat Mirziyoyev bir il əvvəl İlham Əliyevin Özbəkistana səfəri zamanı deidiyi sözləri təkrar edərək deyib ki, guya “qardaşı İlham Əliyevlə bir dildə danışıblar”.

“Ümumi dildə”? Mən bu “ümumi dili” Samarada özbək qastarbaytelərlə azərbaycanlılar danışanda eşitmişəm – danışanlar sözdən çox göz-qaş, əl-ayaq hərəkətləri edirlər ki, fikirlərini – fikir çox böyük söz oldu – nə demək istədiklərini bir-birlərinə çatdırsınlar.

İlham Əliyevlə Şavkar Mirziyoyev “ümumi dil”də ancaq bir-birlərinin kefini soruşa bilərdilər. “Sən ayda nə qədər qazanırsan?! “Allah bərəkət versin, azdan-çoxdan qazanıram. Arvad da işləyir”. “Harda işləyir, soruşmaq ayıb olmasın?” “Elə öz yanımda, birinci müavinimdir…” və s.

Dilləri çox yaxın olan şimali Avropa xalqları, məsələn, norveçlilər, isveçlilər heç vaxt “ümumi dil” söhbəti eləmirlər, görüşəndə rahatca ingiliscə danışırlar, çünki bu ölkələrin əhalisi ingilisi də yaxşı bilir, çünki təhsil səviyyəsi yüksəkdir, həyat səbiyyəsi yükəskir, insanlar istədikləri yerə gedirlər, istədkləri yerdə işləyirlər. Bizim sərhədlərimiz bağlıdırsa, bizə heç dil lazım deyil, evin içində dilsiz-ağızsız da oturmaq olar.. Necə ki, mal kimi oturmuşuq…

Finlərlə estonlar da dillərini birləşdirməkdən danışmırlar, hərçənd yaxın qohumdurlar. Roman xalqıları da elə.

Azərbaycanlıları isə daim bu “ümumi dil”, türkçülük, qondarma “turançılıq” söhbətinə çəkirlər. BMT-də özbəkcə çıxış edən Mirziyoyev heç vaxt dilini başqa dillə birləşdirməz, diktator üçün dil monarxların taxt-tacı kimi vacib atributdur. Ümumi dil söhbəti “qara caamaat” üçündür. Öz dilində inturist kimi danışan İıham Əliyev özbək dilinin Azərbaycan dilinə çox oxşadığını necə bildi. Bunu oxusa başa düşərmi; “Mamlakatimiz yetakchisi Fuzuliyda hayot barqaror holatga qaytayotganidan mamnunligini bildirdi, Prezident Ilhom Aliyev rahbarligida Qorabog‘ni qayta tiklash va rivojlantirish, aholining farovon turmushi uchun qulay sharoitlar yaratish bo‘yicha olib borilayotgan bunyodkorlik ishlarini yuksak baholadi. Ozarbayjon xalqiga tinchlik, osoyishtalik va ravnaq tilaklari bildirildi”

Diktatorların məramı aydındır. Bəs niyə siyasətçilər, xüsusən özünü demokrat elan edənlər “ümumi türk dili” arzusundadırlar?

Dil – millətin marksist tərifini qəbul etsək, ərazi büyövlüyü ilə bərabər millətin ən vacib atributudur, yəni vahid dil – xalqın miillət olması üçün zəruri atributdur. “Ümumi dil” söhbəti onu göstərmirmi ki, biz millət deyilik? 20-ci əsrn əvvəllərində də biz millət deyildik. Ona görə Türkiyəyə ziyalıların gediş-gəlişi, ünsiyyəti başlanan kimi Hüseyn Cavid başına osmanlı papağı qoyub başladı osmanlıca yazmağa: “evət, anne, yavrum, iyi, kötü” və s. bu cür hoqqalar.

Bizim millət olduğumuza erməni, gürcü şübhə edəndə inciyirik. Niyə inciyirik? Erməni dilini kimin diliyləsə birləşdirir? Gürcü öz dilini calamağa dil axtarır? Gürcünün qarmonu səslənən kimi bilirsən bu, gürcü musiqisidir. Bizimkilər qarmon çalanda ərəb, balkan, osmanlı qarışığından bir həftəbecər eşidirik. İndi kim millətdir, kim yox?

Böyük türkoloq və şərşünas Xalıq Koroğlu özbəkləri astadan, pıçıltı ilə “отуреченные монголы» adlandırırdı. Yəni “türkləşmiş monqollar”. Yəni “kökümüz birdir” deyənlər gərək danışmamışdan qabaq yaxşı filirləşsinlər. Bizim kökümüz tıvalılarla, çuvaşlarla birdirsə, Albaniya, ümumiran irsinə iddiamız tamamilə əsassıs və gülünc olur. Biz kimik – qədim albanlar ya “türkləşmiş monqollar” ya tərəkəmə tayfaları?

Mirziyoyevin bütün bu qardaşlıq, dostluq ritorikasının qiyməti eə də böyük deyil. Azərbaycan ərazisi işğalda olanda Özbəkistan Ermənistanla bir hərbi və siyasi blokun üzvü idi. Özbəkistan indiyəcən mehseti türklərinə qarşı 1989-cu ildə törədilən soyqırıma görə üzr istəməyib. Sıravi özbəklərlə bu haqda danışın, deyəcəklər ki, yaxşı eləmiişik. Mən danışmışam, mənə beə deyiblər…Qırğızlar özbəklərə nifrət edirlər, özbəklər qırğızlara, hər biri özünü daha yüksək statuslu millət sayır. Rusiya şəhərlərində daim bir-birlərinin ənginə qoyurlar, hətta bıçaqlaşırlar da. Taciklər isə heç birini sevmirlər, onlar qondarma xalq sayırlar…

Turan – daha çox mifdir, həm də türklərə aid olmayan mif. Turan – şərqi İran xalqlarının tarixi və mifologiyasıdır, haqqında Avestada danışılan şeyin türklərə nə aidliyi ola bilər?

Ukraynanın Rusiya ilə müharibəsi mühüm dərəcədə dil müharibəsidir, Ukraynalıları Rusiyanın onların danışdığı dili “yoxdil”, «qeyridil” adlandırması, onlara zorla rus dilini sırıması souqırım siyasəti və planıdır. Və buna görə dilləri rus dilinə çox yaxın olan ukraynalılar on minlərlə qurban verərək ölüm-dilim mübarizəsi aparırlar.

Bizə isə dilimiz ağırlıq edir. İyirminci əsrin əvvəllərində Əli bəy Hüseynzadə və Hüseyn Cavid kimi xadimlər dilimizin ölüm aktını yazıb imzalamışdılar. Qismən bolşeviklərin sayəsində Molla Pənahın, Cəlil Məmmədquluzadənin dili yaşadı və yaşayır.

Maraqlıdır, görəsən “ümumi dil” deyənlər  onu necə görürlər? Onu necə qayıracaqlar? Hər dildən o dildə danışanların sayına görə söz götürüləcək? Yəni kvotla?  Vallah, az qalmışdı deyəm ki, bizim millət dəlidir, yadıma düşdü ki, biz millət deyilik… Rəhbərlərimiz isə  birləşəndə ancaq “diktatorlar klubu” yarada bilərlər.

Mən dilimizdə incilər yaratmış tat oğlu Mikayıl Müşfiqin bir misrasını Quqlla çevirdim.

Orijinal:

Qarşımda nazlanıb yenə gülürsən…

Özbəkcə:

Oldimda noz-karashma qilib, yana kulasiz..

Oxuyub o qədər güldüm ki, gözlərimdən yaş gəldi… Rəhmətlik nənəm deyərdi ki, gülməyin axırı ağlamaq olur…

27. 08. 2023, Samara

SOS! BİZİ ƏKƏLƏRLƏ BİRLƏŞDİRİRLƏR!..

ümumi türk dili 1.psd

Uşaq vaxtı qonşunun televizorunda musiqili komediya teatrının tamaşalarına çox baxmışam. 60-cı illərdə televiziya verilişləri canlı idi və tamaşalar da birbaşa teatrdan transliysia edlirdi. Bu tamaşalardan çoxunun musiqisini Süleyman Ələsgərov yazmışdı. Süleyman Ələsgərovun musiqisi, açığını desəm, fəlakət idi. Operettalardan başqa, o, mahnəlar da yazırdı. Bir əmək qəhrəmanı çıxan kimi Süleyman Ələsgərov mahnısını yazırdı. Bir mahnı Tubuya həsr olunmuşdu. Yadımda deyil ki, Tubu hansı əməyin qəhrəmanı idi. Ancaq qəhrəman adı vermişdilər. Və o mahnı iki gündən bir (br həftə tək günlər, sonra cüt günlər…) bu mahnı radioda səslənirdi. Diktor səsinə güc verib elan edirdi: Süleyman Ələsgərov. “Ay Tubu!” Mahnının sözləri (yadımda deyil). İfa edir Naxçıvan MSSR-inin əməkdar artisti Yaşar Səfərov.

Yaşar Səfər oxuyanda, gizlətmirəm, adam istəyirdi ki, başını divarın tininə vursun ya bədəninə ayrı xəsarət yetirsin. Çünki bu naxçıvanılnın səsi elə bil Heydər Əliyev qiyamətinin şeypuru idi və yada salırdı ki, biz hansı cəhənnəmdəyik…

Hə, Naxçıvan MSSR-nin əməkdar artisti Yaşar Səfərov başlayırdı:

“Sənə yazdım bu məktubu, ay Tubu, oxusun hamı!”

“Qönçələnsin  yaşıl  pambıq kolları…”

Aha! Tubu pambıqçı imiş…

İndi keçək musiqili komediyaya. Musiqili komediyada musiqi mətnlə eyni dərəcədə vacibdir. Musiqi ön plana çıxanda əsər olur operetta. “Arşın mal alan” kimi. Süleyman Ələsgərov  Şıxəli Qurbanovun komediyalarına da misiqi yazmışdı və kənddə cəmi bir neçə evdə olan televizorun başına  Süleyman Ələsgərova görə yox, Şıxəli Qurbanovun yumoruna görə yığılırdılar. Uvertura səsləndə və komediya personajları oxumağa başlayanda çox adam televizorun səsini alırdı. Onu deyim ki, Musiqili komediya teatrının orkestri elə çalırdı ki, elə biil ki, çalınan incə Avropa alətləri yox, pərdi çırpılan ləyəndir, ya da çömçəylə, qaşıqla döyəclənən tavadır, qazandır. Hay-küy götürürdü televizoru başına. “Məmmədhüseyn, sən dədənin goru, onun səsini al, qulağımız getdi”, — deyib ev sahibinə yalvarardılar.

Ancaq komediyaların mətnində gülməli yerlər var idi və Şıxali Qurbanovun talantlı komedioqraf olduğuna şübhə yoxdur. Təəssüf ki, partiya və hökumətin təklif etdiyi mövzularda yazırdı, məsələn, bürokratları tənqid edirdi. Bu komediyalardan birinidə iki zavodu birləşdirirdilər. Təəssüf ki, yüzlərlə ermənidən, hətta Kardaşyandan məqaləsi olan Azərbaycan Vikipediyasında Şıxəli Qurbanov haqqında cəmi bir neçə sətir qoyulub. Şərəfsiz soydaşlarıma ar olsun…

Hə, o komediyada  yaxın profilli iki zavodu birləşdirirdilər. Zavodun birinin, pis işləyənin, direktoru (onu, deyəsən, Lütvəli Abdullayev oynayırdı) LAF TV-nin diliylə desək, şoka düşmüşdü, “Bizi birləşdirirlər”, deyə qışqıraraq ora-bura qaçır, özünü xəstəliyə vururdu və çoxlu komik səhnələr yaradırdı. Ağıldan yüngül arvadına elə gəlirdi ki, ər sayıqlayır, deyirdi ki, əzizm, biz məgər ayrılmışıq ki, bizi birləşdirsinlər və s…

İndi özbək diktatorunun Bakıya səfəri zamanı “ümumi dil” barədə dediyi sözləri, yəni sayıqlamasını eşidəndə bu komediya  yadıma düşdü və  yenə LAF-çı xanmların dediyi kimi, şok keçirdim…

26. 08. 2023, Samara

(ardı var)

«NƏSİMİ» KİNOKOMEDİYASI. QURBANOVUN YUMRUQ-QAPAZ İDARƏÇİLİYİ… YAZIQ MİRANŞAH…

Без имени-1

Neftçala indi yəqin xeyli böyüyər, o vaxt elə adı şəhər idi, ərazisi baş yaylığı boyda… O vaxtlar Neftçalada xeyli rus yaşayırdı, bunların bir hissəsi bir vaxt Rusiyadan köçürülmüş molokanlardan törəyənlər idi. Rus kontingentinin olmağı Neftçalanı Salyandan fərqləndirirdi, Salyandan fərqli olaraq burda rusların qorxusundan mağazalarda pulun qalığını qaytarırdılar, 14 qəpiklik limonadı və ya 14 qəpilkik “Avrora” siqaretini Salyanda olduğu kimi 20 qəpiyə yox, uzağı 15 qəpityə satırdılar. Satıcılar cızığından çıxanda ruslar qorxudurdular: “Yazarıq Moskvaya”…

İbrahim Qurbanov Neftçalaya gələn kimi şəhərin yeganə küçəsinin ortasında beş-altı ağacı və kolu qırdırıb oranı “park” adlandırdı və dairəsi “park”da geniş olan yekə bir şeytan çar  qurdurdu. Elə açılış günü bir cavan oğlan həlak oldu. Çarx elə birinci dövrəsini vuranda cərəyan kəsilmiş, həmin oğlan qalmışdı göyün üzündə. Cərayanın bərpasını gözləməkdən  bezib özü çarxdan enmək istəyəndə kəllə-mayalaq yerə gəlmiş və keçinmişdi…

İbraim Qurbanov, əsl feodal kimi, töycü, biyar, açıq kötəkləmə institutlarını bərpa elədi.  Kolxoz, sovxoz, zavod, neft-kəşfiyyat idarəsi, tikinti trüsti, ticarət, maarif, səhiyyə — bunların hər birinin boynuna maliyyə öhdəliyi qoyulurdu. Büdcə pulları, o cümlədən sosial proqramlara ayrılan pullar Bakı ilə birlikdə mənimsənilir, bunun yeri qismən dövlət müəssilərindən oğurluqluqla və əhalini, xüsusən büdcə işçilərini soymaqla doldurulurdu. Töycünü vaxtında və artıqlaması ilə ödəyə bilməyən məmurları İbrahim Qurbanov döyürdü… Döyülmə idarənin içində ya qabağında, iclas zalında, tarlada arvad-uşağın gözü qabağında oluru.

Arvad-uşaq da döyülürdü. Arvad-uşağı koşxoz sədrləri, təhkimçilər, briqadirlər döyürdülər…

Yazıq Miranşah… Miranşah neyləmişdi ki… İndi Azərbaycanda biri durub başlaya hürufilik kimi bir cəfəngiyat yaymağa və deyə ki, Allah da mənəm, prezident də… Onun dərisini İlham Əliyev soydurmazmı? Polis onun cibindən bir neçə kilo ağ və qara çıxarmazmı? O adam  Azərbaycan türməsindən sağ çıxarmı? Çıxmaz…

Yazıq Miranşah…

Mən təsadüfən 1976-cı ya 78ci ildə Salyanda və Neftçalada keçirilən Sabir poeziya günlərində iştirak elədim. Neftçala mədəniyyət evində keçirilən tədbirin rəyasət heyətində Qurbanovla yanaşı oturmuş fəxri qonaq Əliağa Kürçaylı mənə də söz verdi. Mən də “Gəl, ey kədər” şeirini oxudum. Fasilə elan edilən kimi bir neçə zirpı kişi başımın üstünü aldı və  çəkə-çəkə apardı ikinci katib Nəsibə Abbasovanın yanına. Nəsibə xanımın bilmirəm qəzəbdən ya ayrı şeydən çal saçları elə pərişan omuşdu ki, gümüşü tellərinin bir hissəsi dik durmuşdu. Mən o vaxtacan nəinki ikinci, heç üçüncü katibin qabağında dayanmamışdım və çaşdığımdan yaxşı başa düşmürdüm ki, bu arvad niyə qəzəblənib. Çətinliklə anladım ki, arvad İbrahim Qurbanov qəzəbləndiyinə görə qəzəblənib, İbrahim Qurbanov isə ona görə qəzəblənib ki, o, Neftçalada kommunizm qurduğu halda, mən kədər arzulayıram…

Düşünürəm ki, kimsə məni Qurbanova çuğullamışdı. Qurbanov özü azırbaycanca yaxşı başa düşmürdü, adamlarla elə yumruq, qapaz vasitəsiylə ünsiyyət saxlaıyrdı…

Yazıq Miranşah…

İkinci katibin əlindən qurtarıb mədəniyyət evinndən güclə çıxa bildim, çünki qapını zırpı-zırpı cavanlar bloklamışdılar ki, heç kim tədbiri yarımçıq qoyub getməsin…

“Mən bu rayona sığmazam…”

Bir müddət sonra Heydər Əliyev İbrahim Qurbanovu üzümçülüyün avanqardına  çevrilməkdə olan Cəlilabada birinci katib təyin elədilər. Bir az “işləyəndən” sonra ona Sosialist Əməyi Qəhrəmanı adı verildi…

Bəzi qoyunbaşlar iddia edirlər ki, SSRİ-ni Qorbaçov dağıtdı. Yox, SSRİ-ni Qurbanovlar dağıtdılar. Əlbəttə, Əliyevin müdrik rəhbərliyi ilə…

Stalinə aid edilən ifadə var: “Sosializm Polşaya, inəyə yəhər yaraşan kimi yaraşır”.

Polşanı bilimirəm, ancaq Azərbaycanda sosializm inək üstündə yəhər kimiydi. Hərə bir yandan daraşıb “ictimai” mülkiyyəti yeyir, yumruq-qapaz idarəçiliyi hökm sürür, yalan ayaq tutub yeriyir, əxlaqlı adam dəli sayılır…

 

26.08. 2023, Samara

«NƏSİMİ» KİNOKOMEDİYASI. SALYANIIN SOYULMAĞI VƏ ŞAQQALANMAĞI

Без имени-1

Nəsiminin 600 illik yubileyinin keçirildiyi 1973-cü ildə Salyan rayonunun başına əsl Nəsimi müsibəti gətirdilər: Salyanı nəinki soydular, Salyanı şaqqaladılar da…

1973-cü ildə Salyan ərazisinn bir hissəsində Neftçala rayonu yaradıldı. Əgər Nəsimi yubileyinə hazırlıq bir neçə il ərtzində aparılmışdısa, Neftçala rayonunu yaradılması barədə qabaqcadan əhaliyə heç bir məlumat verilməmişdi. Günlərin bir günü on minərlə insan xəbər tutdu ki, onları çar  Rusiyasının təhkimli kəndliləri kimi yeni yaranmış rayona veriblər. Polyaklar üçün 1939-cu il sentyabrın 1-də Hitlerin Polşaya girməyi necə şok idisə, Salyan əhalisinin yarısı üçün bu gözlənilməz qərar da elə bir şok idi.

Məsələ burasındadır ki, yeni yaranan rayona Kürün sol sahilində yaşayan bütün yaşayış məntəqələri verilmişdi. İndi  Salyan şəhəri ilə arasında yalın ensiz Kür çayı olan Şorkənd ya Şirvan Qaraqaşlı kəndinin adamları bir arayış üçün əvvəl Kürdən kolazla ya körpüdən keçib Salyana gəlməli, burda avtobusa minib Neftçalaya getməliydilər. Xalq arasında “alabaş” adlanan avtobuslar bu yolu bir saat yarıma gedirdilər. Neftçalada idarəyə gedib qəbula düşməliydin, məlum deyildi ki, arayışı ala biləcəksən ya yox, məmur yerində olmaya da bilərdi ya da pul üçün get-gedə salardı, beləliklə, bir arayış üçün adam bir həftə və xeyli pul itirirdi.

Mən felləri keşmiş zamanda işlədirəm. İndi də elədir. Şorkənd, eləcə də Xəlil Rzanın vətəni Pürəbbəyə qədər – Pürəbbə də daxil olmaqla – Neftçalaya “baxır”.

Xəlil Rza 1973-cü ildən salyanlı deyil, neftçalalıdır!

Kürün sol sahilini qoyaq bir yana. Salyan-Astara yolunda, cənub istiqamətində olan kəndlər də Neftçalaya verildi. O kəndlərin əhalisi Neftçalaya getmək üçün 30-40 kilometrlik yol gedib Salyana gəlirdi, sonra saat yarıma 45 kilometr yol gedib Neftçalaya çatırdı ki, bir arayış alsın və ya, məsələn, rentgendən keçsin…

Məsələ burasındadır ki, Neftçala rayonu 1940-cı ildıən 1959-cu ilə qədər də mövcud olmuşdu, ancaq haqqında danışdığım yaşayış məntəqələri həmişə Salyanın tərkibində olub.

Lap Afrikada da əhalinin başına belə müsibət gətirsəydilər, hökmən etiraz aksiyaları olardı. Bəlkə də beş-on nəfər ölərdi, 30-qırx adam yaralanardı, ancaq yəqin nəticə əldə edərdilər. Zorlanan, şaqqalanan, alçaldılan, incidilən sovet azərbaycanlısı elə sızıldaya-sızıldaya Heydər Əliyevin onların başına gətirdiyi bu müsibətə dözdü və dözür. Əslində 1992-ci ildə yaranan demokratik hökumət ilk novbədə bu rüsvayçılığa son qoymalıydı. Ancaq o vaxt kim idi adamları fikirləşən? Bilirəm ki, 1992-1993-cü illərdə Miranşah əsirləri kimi uzaq Neftçalaya verilmiş kəndləri hərbi polislər gəzir, caynaqlarına  keçən yeniyetmələri maşına basıb aparır, az vaxtdan sonra basırdılar cəbhəyə. Əbülfəz vaxtında da elə idi, sonra da…

Yeni rayonun niyə yaradıldığı, onun ərazisinin və əhali kontingentinin necə formalaşdığı barədə əhaliyə heç vaxt izahat verillmədi. Xalq arasında şayiələr gəzirdi. Deyirilər ki, yeni rayonu Hydər Əliyev yerlisi və hətta qohumu olan İbrahim Qurbanov üçün yaradıb. İbrahim Qurbanov əvvəllər salyanda ən böyük təsərrüfatlardan olan 1 nömrəli sovxozun direktoru idi. Onun qəddarlığından çox danışırdılar. Yenə deyilənlərə görə, bir gün pambıq tarlasının qırağından ot biçib eşşəklə evinə aparan kəndlini saxlamış, eşşəyə ot qarışıq od vurdurub yandırmışdı… Sonra Heydər Əliyev onu rayon icraiyyə komitəsinin sədri qoydu (rayispolkom)… Onun Salyandakı fəaliyyətini, xüsusən nitqini təsvir edən çoxlu lətifələr yaranmışdı ki, onları gərək ikilikdə danışasan… “Çexoslavakiya, Yuqoslavakiya…”- bunu da onun nitqindən eşitmişdilər.

Təzə rayon yarandı, ancaq rayona ermənistanlı İbrahim Qurbanov yox, yerli Təvəkkül Sultanov təyin olundu. Deyirdilər ki, Mərkəzi Komitədə Qurbanovun namizədliyini Moskvanı təmsil edən ikinci katib Kozlov bəyənməyib. Kozlov onunla rusca danışıb, məlum olub ki, müştəri rusca bilmir. Kozlov tərcüməçinin köməyi ilə keçib azərbaycancaya, məlum olub ki, Qurbanov azərbaycanca da düz-əməlli qanmır, gərək onun yanında savadlı bir “yeraz” ola, tərcümə edə…

İki il keçməmiş Qurbanov axır ki, Neftçalaya brinci katib təyini olundu. İki səbəb vardı: həm Kozlovun yerinə başqa rus gəlmişdi, həm də Neftçalanın birinci katibi Təvəkkül Sultanov indiyəcən məlum olmayan səbəblərdən özünü ov tüfəngi ilə güllələmişdi…

(ardı var)

25. 08. 2023, Samara

 

«NƏSİMİ» KİNOKOMEDİYASI. «Ə, BİR DƏNƏ «YANIQ KƏRƏMİ ÇAL»! ÖZÜ DƏ İTİ!..»

Без имени-1

“Nəsimi” filmini görəndən sonra Azərbaycan xalqı üç il əvvəl “Yeddi oğul istərəm” filmindən sonra “Yanıq kərəmi”ni necə sevmişdisə, Nəsimi yaradıcılığını da elə başa düşüb sevdi. Bir vaxt Səməd Vurğun Azərbaycan kəndlilrinin başına müsiibət gətirmiş gənc bolşevikləri xalq qəhrəmanlarına çevirən “Komsomol poeması”nı yazmışdı. Oğlu Yusif bu yeddi “bolşvik samurayı”n tərifini daha da artıran ssenari yazmış, Tofiq Tağızadə film çəkmişdi. Babaları, bəzilərininsə lap ataları bolşevik irticasının qurbanı olmuş insanlar ekran qarşısında xalq xeyirxahları cildinə girmiş bolşeviklərin hər sözünü, hər hərəkətini nəfəs dərmədən izləyir, gah gülür, gah göz yaşı tökürdülər. Deyən yox idi ki, Həsən Məmmədovun, Şahmar Ələkbərovun oynadığı “qırmızılar” on minlərlə Azərbaycan kəndlisinin həyatını məhv ediblər: güllələnənlər, Sibirə, Qazaxstana sürgünə göndərilənlər… Bir parça torpağı, iki atı olanlar qolçomaq, xalq düşməni elan edilir, Dostoyevskinin ddiyi kimi, bir cüt yarımdan ibarət məhkəmə  hökm çıxarırdı. Minlərlə uşağı valideyinlərindən ayırıb yetim qoyublar… Səməd Vuurğun da, oğlu Yusif də bunları gözəl bilirdilər. Pul isə şirin şeydir. Yusif Səmədoğlu gözəl həyatı sevirdi, deyilənlərə görə, Bakı sexçilərilə əlaqəliydi, vaxtının çoxunu Moskvada Mərkəzi Ədəbiyyatçılar evinin restoranında keçirirdi…

Ancaq o film müəlliflərindən çox “Yanıq kərəmi”yə şöhrət qazandırdı. Ruslar buna “durnaya slava” deyirlər. Filmdən sonra kənd toylarında dalbadal bu saz havasını sifariş verir, tempi dəyişdirilmiş, Mersedes sürəti almış “Yanıq Kərəmi” çalınan kimi toyxanada zəncirini qırmış dəli kimi götürülür, toyxanada tozanaq qoparırdılar…

Maraqlıdır ki, Aşıq Ədalət o havanı yazdıranda xaric çalmışdı. Aşıq ortada keçid eləyəndə barmağı xaric pərdəyə düşmüşdü. Studiyada səhlənkarlıqdan ya ayrı səbəbdən elə də yazmışdılar. Bəlkə 20 il ya daha çox “Yanıq kərəmi” radioda elə xaric yeriylə də səslənirdi. Bu da bir komediya idi…

“Nəsimi” kinokomediyası xalqın həyatına bir qədər ayrı cür və həm də geniş və dərin nüfuz elədi. “Nəsimi” sözü ölkədə bir növ korrupsiya vahidi kimi səslənirdi və həm də respublika həyatının bütün sahələrindəki total və daim artan korrupsiyanı bütövlükdə xarakterizə edirdi. “Əməlli-başlı Nəsimi kimi soyuluruq!” – bu ümumxalq şikayətini arşın hərflərlə yazıb ən uca yerlərdən asmaq olardı. Ancaq 70-ci illərdə Azərbaycanın ən uca və ən görkəmli yerlərinə Brejnevin, çənəsini marçıldada-marçıldada dediyi sözlər yazlmışdı:”Широко шагает Азербайджан!». Yəni Azərbaycan geniş addımlarla irəliləyir. Deyilənlərə görə, bir xuliqan Bakıda belə bannerlərin birinin altında əlavə eləmişdi: «По магазинам Грузии». Yəni Azərbaycan geniş addımlayır, ancaq Gürcüstanın mağazalarında. Məsələ burasındadır ki, Heydər Əliyevin müdrik siyasəti nəticəsində Azərbaycanda hər şey qıt olmuşdu, corabdan tutmuş çaya, yağa qədər hər şey üçün soydaşlarımız Gürcüstana gedirdilər. Gürcülər geniş addımlamırdılar, Azərbaycan kimi hər il Moskvadan Qırmızı bayraq almırdılar, ancaq mağazalarında hər şey tapılırdı…

(ardı var)

24. 08. 2023, Samara

NƏSİMİ TEYMURA TƏRİF YAZIB QIZIL ALSAYDI, XALQ ONU SEVƏRDİMİ? YOX? BƏS NİYƏ SƏMƏDİ, RƏSULU, BƏXTİYARI SEVİR?

Без имени-1

Nəsiminin kinematoqrafiq surəti əslində  Miloş Formanın “Amadeus”filmindəki Mozart vüsətində və səviyyəsində olmalı idi. Həsən Seyidbəyli ilə İsa Hüseynovun kinosu isə, özünəməxsus Azərbaycan bolşevizmi estetikasına uyğun olaraq Mozart kimi işıqlı şairi siyasi proqramı hürufilik cəfəngiyyatıından ibarət olan bir partiyanın fəalına çevrilir və  Teymurlənglə, Şirvanşahla uydurma demaqogik mükalimələri ilə yadda qalır. Kino Nəsimi poeziyasını azərbaycanlılara bir santimetr də yaxınlaşdırmadı, bunun üçün gərək Səməd Vurğunun, Zəlimxan Yaqubun, Bəxtiyar Vahabzadənin, Əlqayıbın  azərbaycanlıların qəlblərində və kəllələrində tutduqları yer boşaldıla. Adları çəkilən bütlər isə, görünür ki, tutduqları yeri yaxın onilliklərdə tərk etmək fikrində deyillər. Nəsimi ilə Səməd Vurğunlar bir məkana, yəni bir estetik məkana sığışa bilməzlər, çünki estetika və antiestetika kimi antipoddurlar.

Daha çox psixiatriya predmeti ola biləcək məsələlər var. Deyək ki, “Nəsimi” kinokomediyasında Nəsimi Teymurləngə həsr etdiyi mədhiyyəni oxuyur və əmir ona bir kisə qızıl verir. Qeryrətli və yüksək əxlaqlı azərabyacanlı tamaşaçı bunu şairə bağışlamazdı və ondan üz döndərərdi. Və, əlbəttə, heç bir kişi onun adını (təxəllüsünü) öz oğluna qoymazdı.

Rəsul Rza ilk müstəqil Azərbaycan dövlətinin hakimiyyətini devirib ölkəni yenidən Rusiyaya tabe edən Leninə poema həsr edib, onu Allaha bərabər tutub və bu işə görə Stalin mükafatı alıb. Niyə xalq Rəsul Rzanı sevir (ən azı onun adını)?

26 Bakı komissarının Bakıda on minlərlə müsəlmanın qırğınında iştirakı olduğu sübut edilib. Bəs niyə xalq 26-ları “babalarım” adlandırmış, onları poemasında vəsf etmiş Səməd Vurğuna pərəstişindən qalmır?

İndi gələk Bəxtiyar Vahabzadəyə. Bəxtiyar Vahabzadə “Leninlə söhbət” poemasını yazıb və SSRİ Dövlət mükafatını alıb (Heydər Əliyev təşkil edib). Yəni bir ətək qızıl. Niyə bu biabırçılıq Azəribaycan xalqının Bəxtiyar Vahabzadəyə olan eşqinə xələl gətirmir?

Xəlil Rza Heydər Əliyevi mədh edən şeir yazıb və bu şeirdən bir parça onun Salyandakı heykəlinə həkk edilib. Bu, Xəlil Rzaya olan pərəstişi azaldırmı? Yox!

Bu onu göstərir ki, xalqın nə zövqü var, nə də təhsillə, tərbiyə ilə, nümunələrlə yaranmış mənəvi oriyentirləri və əxlaq standartları.

Sabah İlham Əlyev bir çıxışında Səməd Vurğunu “antimilli ünsür” adlandırsa, milyonlarla azərbaycanlı yubanmadan Səməd Vurğundan üz döndərəcək. İlham Əliyevin bir-iki çıxışı, AZTV-də bir neçə “fildibesser””in “ləbbeyk”i kifayədir ki, sovetdənqalma bütlərin virtual düşümü və dağılımı başlasın. Burda hipnoz mexanizmi var. Ancaq hipnoza ilk növbədə psixi cəhətdən zəiflər uyarlıdırlar.

Kaşpirovskini mən yaşda olanlar yaxşı xatırlayarlar. Stadionda elan edirdi: “Dayu ustanovku!” Yəni istiqamət, komanda verirəm. Bir neçə saniyədən sonra “ekstrasensin” komandası ilə minlərlə insan eşşək kimi anqırırdı, ağnayırdı və mayallaq aşırdı… 

(ARDI VAR)

22. 08. 2023, Samara

«NƏSİMİ» KİNOKOMEDİYASI. ƏRƏB ƏLİFBASINDA NEÇƏ HƏRF VAR? İNDİKİ AZƏRBAYCAN ÜÇÜN NƏSİMİ «ANTİMİLLİ ÜNSÜR»DÜR…

Без имени-1

“Nəsiminin qadınını tutublar. Miranşah öz əliylə ağ saçlı qadını lüt-üryan edib. Paslı mismarla bədəninə 32 hərfi bir-bir yazdırıb”.

Sual: Bu 32 hərf hansı əlifbanın hərfləridir? Kirilin? Məgər ərəb əlifbasında hərflərin sayı 28 deyil? Bunun özü “Nəsimi” filminin komediya olduğuna sübut deyilmi?

“Gedirəm qəbrimi qazdırmağa”. Bu cəfəng sözləri Rasim Balayev elə üzücü və biganə halda tələffüz edir ki, tamaşaçı başqa bir ifadə eşidir: “Mənim başım dünənkndən sonra çatlayır, evdə yarım araq qalıb, gedib onu vurum, bəlkə düzələ…”

Nəimi isə bir çox səhnələrdə filosofdan çox sovet vaxtı bir gündə beş-altı yolka şənliyini “yola verən” şaxta (saxta…) babaları xatırladır. Artistlər yeni il şənliklərində xeyli pul qazanırdılar.

“Şəhərlərimizə minlərlə köçəri gətirilir, Nizaminin, Xaqaninin yurdu cahil köçərilərlə məskunlaşır” bi ifadə fars dilli ədib Nəiminin dilində ikibaşlı səslənir: fars dilli şairlər olan Xaqannin, Nizaminin yurduna gətirilən “köçərilər” kimdir?

Edam səhnəsi maraqlıdır. Nəsiminin fanatları dar ağacının ətrafında onun şeirlərini deyirlər. Hamı şeir deyir. Belə nəticə çıxarmaq olar ki, on beşinci əsrdə Hələb Azərbaycan dilli şəhər olub.

Dərinin soyulmağı. Bu tip edam orta əsrlərdə Avropada da olub. Ancaq, tarixçilərin dediyinə görə, edamdan qabaq bir parça dəri soyulurmuş, ya da məhkunun dərisini  öldürüləndən sonra soyurlarmış. Bu əslində aydındır. Diri-diri insanın dərisini soymaq olmaz. Elə bir parça soyulandan sonra insan şokdan ölər…

Nəsiminin ədəni-bədii irsinin populyarlaşmasında bu filmin rolu oldumu? Yəqin ki, yox. Rasim Balayevin ifasında səslənən bir neçə beyt, lağlağıya çevrilmiş “Məndə sığar iki cahan…”, Zeynəbin hələ xarab olmamış səsiylə yazılmış erotik mahnı… Biz  inadla öz şairimiz saydığımız Nizamini oxuya bilmirik, çünki fars dilini bilmirik. Nəsiminin, Füzulinin əsərlərini də oxumaq çətindir, çünki buna da dil hazırlığı lazımdır, bunun üçün məktəblərdə ən azı farsla. ərəblə tanış edən humanitar siniflər olmalıdır.

+++

Hürufilik, nəsimilik həm də onu göstərir ki, orta əsrlərin bütün qanlı müharibələrinə, qırğınlarına baxmayaqraq, o vaxt totalitar rejimlər olmayıb və bu, mümkün deyildi. İndiki Azərbaycanda bu gün bir bakılı, şəkili, şamaxılı YouTube-la özünü imam, yeni məzhəbin peyğəmbəri elan etsə, bir neçə saatın içində polis başının üstünü alar, ciblərindən beş-altı kilo narkotik çıxar, sonra İran ya Ermənistan casusu elan edilər, evinin axtarışı zamanı on minlərlə saxta dollar tapılar, kompüterindən uşaq pornioqrafiyası çıxar… Şirvanşahın və Teymurun nəinki geniş xalq kütlələrini, hətta öz əyanlarıı, komandirlərini izləmək və nəzarətdə saxlamaq üçün texniki vasitələri olmayıb. Ona görə daim yeni dini-fəlsəfi cərəyanlar yaranır, cəmiyyətlərdə azadfikirlilərin arasında yenifikirlilər yetişirdi. İndiki Azərbaycanda hətta ucqar bir kənddə arxayın danışmaq risklidir, insanlar öz yataq otaqlarında belə özlərini arxayın hiss etmirlər, çünki izləmə qurğularlnın yerləşdirilə biləcəyi ehtimalı yüz faizə yaxındır. Nəsimiyə heykəl qoyan, onun rolunu oynayan artistin boynundan xalta… pardon, orden asan dövlət şəxsiyyəti əzir, insanları onlara doğuluşdan məxsus olan azadlıqdan mərhum edir və ölkə əhalisini müstəqil düşüncə qabiliyyəini itirmiş, mənəviyyatı yağmalanmış, əslində xəstə sayıla biləcək adamlardan ibarət kütləyə çevirir. İndiki Azərbaycanda Nəsiminin heykəli dar ağacından asılmış halda yaradılmalıdır ki, hər bir azadfikirliliyə cürət edənə nümunə olsun. Nəsimiyə rəsmilərin hörməti əslində özü bir komediyadır. Hər səhnəsi göz yaşlarıyla islanmış, qanla boyanmş tragikomediya…

20. 08. 2023, Samara

«NƏSİMİ» KİNOKOMEDİYASI. GÜNƏŞ BATANDA SARALIR YA QIZARIR?

Без имени-1

Vikinqlər haqqında xeyli lətifə var, Nəsimi komediyasındakı Şəms onlardan birini xatrlarıır.

Vikinqlərin növbəti basqını. Üç-dörd vikinq bir evə girir. Evdə bir nənədir, bir də onun gənc nəvəsi. Vikinqlər deyirlər ki, bu, vikinq basqınıdır, biz qarət edirik, zorlayırıq. Və nəvədən yapışırlar. Nənə özünü atır vikinqlərin qabağına ki, nəvəmə dəymyin, məni zorlayın…

Bir il sonra. Yenə vikinq basqını. Üç-dörd vikinq yenə həmin evə girir. Nəvəni zorlamaq istəyəndə yenə nənə özünü atır onların ayağı altına ki, nəvəmə dəyməyin, məni…

Bir il də keçir. Üçüncü dəfə vikinqlər o evə girirlər. Nəvədən yapışanda yenə nənə özünü  verir qabağa. Bu dəfə nəvə nənəsinin qolundan yapışıb kənara itələyir: “Nənə, indi ki, bu vikinq basqınıdır, qoy əməlli başlı-vikinq basqını olsun, çəkil qırağa, bu iş mənlikdir…”

Filmdə, əvvəldə dediyim ki, qadın cinsi yox kmidir, bu Şəms isə Hollivud vesternlərindəki gözəlçələr kimi bəzənib vurunuxur, elə bil ki, özü psixopat və zorçu Miranşahla görüş axtarır. Filmin bu yeri o qədər primitiv işlənib ki, heç gülməyin də gəlmir… Gülməli  Miranşahın (guya) sözləridir: “Bütün dünyanın gözəlləri bircə xoş baxışımçın ayağımdan öpməyə hazırdırlar…”

Filmdə komik səhnələrdən biri Nəsiminin guya taxta qılınc paylamağıdır. Ancaq məlum deyil ki, bunu niyə eləyir. Sonrakı sözlərindən belə çıxır ki, Nəsiminin fikri kommunizm qurmaqdır və öz “əşarı” ilə kommunizm qurucuları hazırlayır.

“Onlar (yəni raxta qılıncla silahlananlar – X.X.) özləri kimi yüksək ruhlu, elmli insanlar yetirəcəklər, bu gün üçün yox, sənin, nəvələrin, nəticələrin üçün döyüşməlidirlər, əbədiyyət üçün döyüşməlidirlər…”

Sovet adamları da daim əbədiyyət üçün döyüşürdülər, əbədiyyət isə get-gedə sovet adamından uzaqlaşırdı. Amerikalı, qərbi Avropa sakini, yapon  döyüşmürdü, elə ömür-gün keçirirdi, işləyirdi, yaradırdı, yaxşı qazanır və ya yaxşı maaş alırdı, özü də sovet adamının ağzından su axıdaraq arzuladığı kommunizmdə yaşayırdı…

Nəsimi Nəimiyə:

“Sən olmasan, qəzəllərim qan ağlayar, qan ağlayan əşardan xalq nə fayda götürər? Qiyamımız sənin adınla bağlıdır”.

Nəsimini siyasi mübariz edən İsa Hüseynovla Həsən Seyidbəylidir, Nəsimi mistikdir, sektantdır, ancaq Stepan Razin ya Yemelyan Puqaçov deyil. Onun “əşarı”, yəni qəzəlləri gülür də, ağlayır da, bu, dövrün poeziyasının və janrın təbiətindədir. Onun insanları qiyama, hürufi cənnəti qurmağa, mifik Azərbaycanı birləşdirməyə çağıran bir misrası da yoxdur. Və Azərbaycan sözü də yoxdur və ola bilməzdi. Nəsiminin şeirlərinin, indiki Bakı jarqonu ilə desəm, hədəfi xalq, kütlə deyil, indinin özündə hətta filoloji təhsili (Bakı dövlət) görmüş azərbaycanlılar belə Nəsimnin yalnız bir neçə populyar beytini bilirlər, o da filmdən. 14-cü əsrdə, 15-ci əsrin əvvəllərində sadə adamlar nə dərəcədə maariflənmiş olmalıydıar ki, Nəsimin şeirini başa düşsünlər? Hüruflik sekta olub. Hakimləri narahat edən hürufiliyin “geniş xalq kütlələrini əhatə etməsi” yox, yazıb-oxuya bilənlərin, yəni o vaxtkı elitanın İslamdan yayınma təhlükəsi idi. 650 il keçəndən sonra, dönə-dönə yubiley tədbirlərindən, şairin irsinin geniş təbliğındən sonra Nəsimi Azərbaycan xalqının oxuduğu ya oxuya bildiyi müəllifə çevrilibmi? Yox! Azərbaycan xalqının Nəsimidən xəbəri yoxdur, çünki azərbaycanlıların əksəriyyətində olan ətalət onlarlı Nəsimiyə yaxınlaşmağa qoymur. Bizim xalq Rasim Balayevi sevir, bizim xalq Səməd Vurğun kimi bəsit, fəsəli kimi səthi şairləri sevir. Bizim xalqa Ramiz Rövşəni ver ya da o mərhum gürcüstanlını… Adı yadıma düşmür…

“Vəsfində Nəsimi sözünü ərşə çıхardı,
Qanğı sədəfin incisi buldu bu nizamı”

Necə gözəl, nəcə zərif şeirdir! Qrammatik minimalizm yüksək sənətkarlıq nümunəsidir və bu şeirə “bir ətək qızıl” verib alan da, onun qiymətini bilən və oxuyan da kütlə deyil, Nəsimi kütlə şairi olmayıb. 1973-cü ildə Azərbaycanfilm rus usyançıları Razinin, Puqaçovun “soft” variantını yaradıblar ki, əsl Nəsimi ilə onun arasında ümumi heç nə yoxdur….

Yeri gəlmişkən, əvvəldə dediyim kimi, bu filmə “Vaqif” komeiyasının böyük təsiri  var. Kino müəllifləri hətta təkrar etməkdən də utanmayıblar. Çox təəssüf. Utanmadıqlarına görə yox. Təkrar ediklərinə görə.  Çunki səhvi təkrar ediblər. Baxın. “Vaqif”də:

Şeyx (kinayəli)

Şair, rənginizdə bir sarılıq var?

Vaqif

Qafil, gün batanda rəngi saralar!

“Nəsimi” komediyasında:

“Həqiqi olan Allahsansa bəs rəngin niyə saralır?

“Bədbəxt, gözündə tor var. Mən əbədiyyət üfüqlətində doğmuş günəşəm, günəş qürub edəndə saralar..”

Əslində tor bu cəfəngiyatı yazanın gözündə olub və ya heç vaxt qüruba baxmayıb. Günəş qürub edəndə saralmır, qıpqrmızı olur…

19 avqust 2023, Samara