POL VERLEN
(1844 – 1896)
AXŞAM SUPU
İl fait nuit dans la chambre étroite et froide où l’homme
Vient de rentrer, couvert de neige, en blouse, et comme…
Gecə düşür, kiçik otaqda soyuqdur və bu an,
Kişi dönür evə, başdan ayağa ağ qardan.
Su alıb ağzına sanki, susur o, üç gündür,
Qorxur arvad, göz ağardır uşağa hərdənbir.
Çarpayı, dörd stul və köhnə, sınıq bir sandıq,
Bit qanıyla qaralan pərdə haçansa ağdı.
Masa bir yamndan əyilmiş, qıçı sınmış çoxdan,
Natəmizlik çöküb hər küncə, sarsılır insan.
Geniş alınlıdır kişi, alovvu gözləri var,
Həqiqətən bilinir ağlı, incə qəlbi də var.
Beləsi xalq xalq gözündə məhz ciddi oğlandır,
Gəncdir arvad, gözəl deyilsə də şirinqandır.
Fəqət qonub Səfalətin bu evə müdhiş əli,
Dayanmadan alır onlarda nə var qiymətli.
Gedir ləyaqət, gedir hörmətli nə var insanda.
Gedər sabah kişilik, məhv olar qadınlıq da.
Masa başında yığışmış şama miskin bu topa,
Közərir tutqun işıqla abajursuz lampa.
Bir qazan sup qoyulur süfrəyə, bir azca da ət,
Uzanan sayışan ətrafda kölgələr dəhşət.
Rəngləru solsa da, sağlamdır uşaqlar, deyəsən,
Arıqdır hər bir hərçənd və qabarmış sinəsi.
Soba çətin qış aylarında qalanmış hər gün,
Yaydasa onları, əlbəttə, yandırıb bürkü.
Şüalar oynaşır və canlanır ətrafda nə var,
Divarda paslı bir tüfəng asılıb mismardan.
Qoca polis agentinin gözüylə baxsan əgər,
Üzə çıxar yəqin hər küncdə müxtəlif şeylər.
Zirehli sandığın dibində bir qalaq yığılıb,
Tozlanıb tarixi və “elmi” kitablar, burada bağlı qalıb.
Gizlədilmiş döşək altındasa səliqə ilə
O romanlar ki, hopub ehtiras vərəqlərinə.
Bitməmiş şam, kişi çılğın, yabançı halda yeyir,
Yesə bir başqası bu süfrədə, bəlkə öyüyər.
Basır, heç fərqinə varmır, həqir ifadə ilə,
Şişir, yatır ovurdu, sanki iş görürü o belə.
Köhə rəfiqəsini bəlkə xatırlar arvad:
Gətirib bəxti: kənddə yaxşı evi, at-araba.
Bezib uşaqlar, ovurlar yumulu gözlərini
Oxşadırlar beləcə ağlayana özlərini.
1884-cü ilə qədər
Fransızcadan tərcümə
10-16.01.17
Samara
xeyrulla xayal 