Архивы

«QƏMLİ NƏĞMƏLƏR» YOX, «QƏMLİ GÜRCÜSTAN»…

Ноя9

ПУШКИН

Puşkinin “Ne poy krasavitsa, pri mne” şerini həmişə aəzrbaycanca və Bülbülün səsiylə xatırlayıram – Ağabacı Rzayevanını rus şairinin sözlərinə yazdığı ronamsı uşaqlıqdan eşitmişəm. (Təəssüf ki, tərcümənin müəllifini tanımıram)

“Gözəl qız, gəl yetər, oxuma belə,

Gürcüstanın qəmli nəğmələrindən…”

Dünən şeiri tərcümə eləmək istədim və diqqətlə baxıb gördüm ki, elə əvvəldə orijinal mətnlə ciddi fərq var.

“Не пой, красавица, при мне,

Ты песен Грузии печальной…»

Əlbəttə, burda “qəmli” ya da “hüznlü” sifəti mahnılara yox, Gürcüstana aiddir. Yəni “qəmli mahnılar” yox, “qəmli Gürcüstan”…

Tərcümənin sonrası yaxşı yadımda deyil, Bülbülün yazısını isə You Tube-da tapa bilmədim.

Ancaq deməliyəm ki, Ağabacı Rzayevanın musiqisi gözəldir, mətnin tərcüməsi dəqiq olmasa da, musiqiyə yatır…

X.X.

«AD GÜNÜ» YOX, «DOĞUM GÜNÜ»!

Мар24

Məlumdur ki, azərbaycanlılarda, başqa müsəlman xalqlarında da olduğu kimi, insanın dünyaya gəldiyi tarix heç vaxt nəinki təntənə ilə qeyd olunmayıb, bu tarix heç yada da düşməyib. İnsanların çoxu heç yaşını dəqiq bilməyib də. Uşağın doğulduğu günü valideynləri çox vaxt lənətləyiblər. Bir işi yarıtmayan kimi başına qapaz vurub deyiblər: “Sən anadan olan günə daş yağaydı!” Uşaq özü də doğulduğu günü lənətləyib: “Kaş heç doğulmayaydım!”

Doğum günlərinin qeyd olunması sovet dövründən başlanıb, yəni biz bunu ruslardan götürmüşük. Götürəndə də Əlinin papağını qoymuşuq Vəlinin başına. Yəni “doğum gününə” “ad günü” demişik, hərçənd xristianlarda “ad günü” tamam ayrı tarixdir. “Ad günü” ruslarda “imeninı”dır, yəni adqoyma bayramı ki, bu da adı uşağa verilmiş müqəddəsin xatirəsinə həsr olunur. Yəni Maşanın “ad günü” bayramı, adı bu qıza xaç suyuna çəkiləndə verilmiş müqəddəs Mariyanın xatirəsinə həsr olunur, günü isə kilsə təqvimi ilə müəyyən edilir. Yəni “ad günü”nün “doğum günü”nə heç dəxli yoxdur.

Ancaq bunun belə olduğunu bilənlər də “ad günü” deməkdə davam edirlər. Yəni “doğum günü” deməyi ayıb bilirlər. Məgər “doğum” sözündə ayıb bir şey var? O nə şeydir? “Den rojdeniya” – doğum günü!

Biz azərbaycanlılar çox utancaq, məsum xalqıq. “Ər”, “arvad”  sözlərini işlətməyi özümüzə ar bilirik, “yoldaş” deyirik, halbuki “yoldaş” sözünü bolşeviklər uydurublar. Ruslarda bu söz kök atmayıb, rədd olunub (ərdən arvada yoldaş olar?),  azərbaycanılar dördəlli yapışıblar, buraxmırlar. Qabaqlar azərbaycanlılar lap çox utancaq idilər, arvadlarına “uşaqların anası” deyərdilər. Ancaq bu utancaq kişilər gündə bir neçə dəfə “uşaqların anası”nı elə uşaqların qulağı eşidə-eşidə allı-yaşıllı söyməyi özlərinə borc bilirdilər: “Vay sənin dədənin…”

Utancaq olmayın. Doğum günü – doğum günüdür…

Mirzə ƏLİL

24.03.16

ПРИЧИНЫ, ПО КОТОРЫМ МУСУЛЬМАНЕ ВЕДУТ ВООРУЖЕННУЮ БОРЬБУ ПРОТИВ ЕВРОПЫ

Ноя18

Причины, по которым радикальные мусульмане приступили к активной борьбе в самой Европе, очень просты. Когда-то этих причин не было. Когда-то можно было быть в Париже мусульманином и жить по мусульманским порядкам и традициям племени. Не отдавать девочек в школу, выдавать их замуж в двенадцать лет, к тому же насильно, периодически нанести побои женам, как это рекомендуется в Коране. Теперь всего этого делать нельзя. Девочек учить надо обязательно, причем ходить они в школу без платка. До совершеннолетия и без их согласия замуж выдавать тоже нельзя. Жену бить нельзя – будет тюрьма. С детьми плохо обращаться нельзя – заберут в приют. Делать обрезание девочкам, как принято у мусульман Африки, нельзя – осудят за членовредительство. Одним словом, по-мусульмански жить в Европе стало невозможно. Есть несколько вариантов. 1. Переселиться в мусульманскую страну – этого не хочется, в мусульманских странах поезда ходят не по расписанию. 2. Подчиниться закону страны проживания – этого тоже не хочется, потому что и жену хочется время от времени поколачивать и дочь в двенадцать лет замуж выдать за хорошего человека. 3. Оказать сопротивление – сначала блефовать, шантажировать, если не проходит, то переходить к активным действиям. Вооруженным.

Дело до третьего варианта могло бы и не дойти, если бы европейские страны не проявили в свое время преступную слабость. Это в центре Париже в свое время Хомейни в течение пятнадцати лет проектировал мусульманскую власть, которой никогда в Иране не было, и сколотил банду головорезов, которая отбросила Иран на несколько десятилетий назад, к тому же став угрозой европейским ценностям по всему миру.

Предпосылки такого активного противостояния мусульман со светским правлением есть в России, есть в Азербайджане. Кажется, где-то под Баку уже существует небольшое мусульманское государство. И не уже даже, а давно… В Дагестане многие населенные пункты живут по шариатским правилам и плюют на власть, которая к тому же широко и глубоко коррумпирована. В Чечне вся власть религиозная, там Кадыров – Бог…

ТАК УБИВАТЬ МОЖНО ИЛИ НЕТ?

Ноя14

Манипуляция кораническим текстом стало обычным делом, этим занимается духовенство самого высокого ранга. Больше манипуляции подвергается аят из 5-ой суры в качестве доказательства недопустимости убийства человека в Исламе. Цитируется этот аят в таком виде: «…кто убил душу, тот как будто бы убил людей всех».

Между тем в переводе Крачковского это выглядит так:

5- 32 (35) «…кто убил душу не за душу или не за порчу на земле, тот как будто бы убил людей всех…»

Выходит, что убивать можно, но только «за душу», то есть в ответ за убийство, совершая кровную месть и «порчу».

Е. Саблуков переводит точнее: «мстя за смерть человека, за распространение нечестия». В оригинале есть «фасада», что больше соответствует «распространению нечестия».

5-35 «…кто убьёт человека, не мстя за смерть человека, или не за распространение нечестия на земле — тот как бы убьёт всех людей…»

Перевод Е. Саблукова

 مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاء تْهُمْ رُسُلُنَا بِالبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا 

Итак, получается, что можно убивать за «распространение нечестия». И, согласитесь, что такое «нечестие» и кто его распространяет, каждый мусульманин может определить сам. Меня самого легко можно записать в категорию «распространителей нечестия», тому масса причин. Я сам кого угодно могу записать в эту категорию: курильщиков, употребляющих алкоголь, живущих в гражданском браке, целующихся в публичных местах, гомосексуалистов, слушающих Кобзона или Расторгуева… Да любого. Граждане, следование букве этого аята – это приобретение лицензии на отстрел! Пусть всемирно уважаемые мусульманские авторитеты, если таковые есть, вместо того, что манипулировать текстом Корана, во всеуслышание заявят, что этот аят Корана устарел, его нельзя исполнять, потому что противоречит законам и моральным нормам двадцать первого века, правилам общежития.

Пусть наконец-то объявят об этом! Пусть не лгут!

Х.Х.

DOSTLARIM, YAXINLARIM…

Окт29

Bu ilin may ayında gözəl rus şairi, etnik buryat Amarsana Ulzıtuyevin bir şeirini azərbaycancaya çevirmişdiim – mən müəllifi Ədəbiyyat institundan tanıyıram. Bu gün görürəm ki, Amarsana bu tərcümə ilə maraqlanan dostunun sualına cavab kimi onu yenidən öz səhifəsində yerləşdirib. Xeyrulla.com bloqunu açıram – tərcüməni 57 (!) dəfə paylaşıblar. Bunu Amarsananın azərbaycanca bilməyən dostları ediblər, buna şübhəm yoxdur…
Mən öz səhiməmə bir şeir qoyanda mənim “dostlarım” və yaxınlarım, nəinki onu paylaşmazlar, onların bəziləri hələ mənim qabağıma şeir də çıxarırlar – ya özləri qoşurlar, ya da “dahi” Nüsrət Kəsəmənlinin bir “əsər”ini yerləşdirirlər…
Mənim gənclikdə bir yaxın dostum vardı, işi-peşəsi mənə elmi
yolla süübut eləmək idi ki, “hamı şeir yaza bilər”….
Yazın, cəhənnəmə yazın, gora yazın… Dostlar…

29.10.2015

İBLİS ŞƏHƏRİ ŞEYTAN ÇARXINDAN YAXŞI GÖRÜNÜR…

Сен23

Yusif Süleymanlıya

 

3 avqust  2014-cü ildə mən qardaşoğlumla Azneftdə durub Salyan taksisinin nə vaxt müştəriylə dolacağını gözləyirdim. Günorta idi və Mirzə Cəlilin “Buz” hekayəsində yazdığı kimi “başımın üstündəki nisfünnəharın günü əgər bir imam möcüzü ilə göydən yerə düşə bilsəydi, düz mənim kəlləmə düşərdi”. Maşın dolmurdu, biz ordan-burdan danışır və canımızın yanğısını söndürmək üçün yaxşı bir mağazadan aldığımız badamlını başımıza çəkirdik. Mən uşaq vaxtı hərdənbir, yəni toyda-bayramda badamlı içmişəm və o badamlının dadı damağımda, ətri burnumda qalıb. Bizim qardaşoğluyla içdiyimiz suda bir damcı da badamlı yox idi, ancaq görünməmiş avqust istisi bizə elə toy tutmuşdu ki, İosif Brodski demişkən, “quru suyu” da içməyə hazırdıq… Mən danışa-danışa o tərəf-bu tərəfimə baxırdım – Bakıda ildə bir dəfə oluram, o da yolüstü, adam az vaxtda çox şey görmək istəyir və həm də ətrafına baxmaq yeganə kefdir ki, Azərbaycanda nəinki ucuzdur, hətta havayıdır da…

Üzümü yuxarı tutanda dəniz qırağının əyrisi boyu ucaldılan göydələnləri görürdüm və nədənsə bu göydələnlər məndə depresssiv əhval yaradır, şəhəri böyük bir fəxri xiyabana bənzədirdi. Daşlar, nə qədər qiymətli olsalar da, insanların yaxın varlığıyla canlanırlar. Uzadan baxanda adamlar görünmürlər, ancaq binaları görürsən ki, bu da bahalı məzarlıq təsəvvürü yaradır. Ümumiyyətlə, mənim şəhərdə təxminən iki saatlıq gəzintim məndə belə təəssür yaratdı ki, Bakı gündüz şəhəri deyil, gecə şəhəridir. Mən Rusiyada yaşadığım uzun illər ərzində şəhər məhəllələrinin, küçələrin yaşıllığa büründüyünə öyrəşmişəm, çoxlu bağlar, parklar var. Bakı isə çılpaqdır. Bəlkə yerli adamlar üçün şəhərə belə baxış xarakterik deyil, şəhər adamı hardan çıxdığını, hansı yolla və hara gedəcəyini bilir. Mənim kimi gəlmələr, yarımgünlük qonaqlar hətta su almaq üçün də vurnuxurlar və çılpaq səkilərdə şiddətli istidən əldən düşürlər. Şəhərdə sıx-sıx ucaldılan daş binalar da mənim kimi gəlmələrlə danışmırlar, qəbirstanlıqdakı qəbir daşlarından səs çıxar, onlardan səs çıxmaz… Mən bu binaları ucaldan insanları, həyatları hakim rejimin hökmüylə qarışqa həyatına çevrilmiş insanları düşünür və özümü güclə ağlamaqdan saxlayıram…

Bəlkə indi də var, bilmirəm, 60-70 ci illlərdə, xüsusən Yasamal tərəfdə, şəxsi həyəti olanlar beş-altı xırda otaq tikib verirdilər kirayə, əsasən tələbələrə. Belə həyətlərdə hamı bir-birinə yad idi və hamı bir-birini güdürdü – kim işıq yandırdı, kim hamama girdi, kim rmiminlə danışdı… Bakıda da elə bil yerli camaat, bakılılar yoxdur, varsa da azdırlar, bir ucdan qəbir daşlarına bənzər binalar ucaldıb verirlər kirayə, hamı da bir-birinə yaddır…

Əlbəttə, bu, yaşı ötmüş adamın təəssürüdür. Şübhə etmirəm ki, baxdığımız eyni mənzərə gənc qardaşoğlumda tamam ayrı fikirlər doğururdu. Mənim qəbir daşına bənzətdiyim binalarda o, həyat görürdü, həyat eşqiylə yanan və və heç vaxt ölməyəcəklərinə bir damcı qədər də şübhə etməyən insanlar görürdü…

Mən haçansa, qardaşoğlumdan da bir neçə yaş cavan vaxtlarımda Azneftdə, elə həmin nöqtədə dönə-dönə dayanmışam. İstiyə onda da dözümüm yox idi. O vaxtlar avtomatdan üç qəpiyə su içirdik. İçirdik, qarnımız köpürdü, susuzluğumuz elə yatmasa da, kefimiz durulurdu…

Ancaq onu deyim ki, qəbirqazan haqqında şeri elə o vaxtlar yazmışam…

Bakı gecə şəhəridir. Ağac kölgəsindən mərhum olmuş iblis şəhərinə gecə özü kölgə salır…

İndi dəniz qırağındakı şeytan çarxının yerində ya yaxınlağında belə bir çarx vardı. Yay sessiyası vaxtı xaçmazlı Əkrımlə ora gedər, bu çarxa minib hərlənərdik. Şəhər yalnız şeytan çarxından yaxşı görünürdü…

Çarxda bur dəfə hərlənmək 20 qəpiyə idi…

КОЛЕСО ДЬЯВОЛАŞəkil 2 sent. 2014- də telefona çəkilib

Bakı gecə şəhəridir… 

23 sentyabr 2014 Samara

 

   BAKIDA ZİBİLİ GƏRƏK YA YERƏ ATASAN YA UDASAN…

Сен22

    Samara Rusiyanın təmiz şəhərlərindən deyil, ancaq təmiz şəhərlər görmüşəm. Məsələ, çuvaşların paytaxtı Çeboksarı şəhəri. Biz, samaralı ekskursiyaçılar, bəhsəbəhs küçə və səkilərdə zibil axtarırdıq, ancaq heç yerdə zibil yox idi. “Zibil qabları da boşdur!” – bizimkilərdən biri axtarışının nəticəsini ucadan elan elədi. Doğrudan da zibil qabları boş idi, ən xırda zibilin belə haçan, necə gözə dəymədən aparılmağı bizim üçün sirr idi…

Bakıda avqustda iki gecə oldum – gedəndə və qayıdanda. Qardaşoğlumun qaldığı evin ətrafındakı küçələri gəzəndə bütün səkiləri bürümüş və hətta şosseyə də atılmış zibilin qədərsiz çoxluğunu  görüb çox təəccübləndim. Bura, əlbərrə, mərkəz deyildi, ancaq mərkəzə çox yaxındı. Yasamal, Elmlər Akademiyasının yanı. Gecə düşdükcə və bütün alver yerləri bağlandıqca səkilərdə içinə zibil doldurulub ağzı düyünlənmiş polietilen torba və kisəlırin sayı artır – bu, pambıq yığımı vaxtı dolu xaral və kisələrin düzüldüyü ya qalaq-qalaq vurulduğu sahələri xatırladırdı… Mən deyəcəkdim ki, niyə camaat zibili qutulara atmır, qardaşoğlum məni qabaqlayıb dedi ki, küçələrdə zibil qabları yoxdur. Doğrudan da, nə qədər baxdımsa, bir dənə də zibil qabı görmədim. Bir neçə yerdə konteyner qoyulmuşdu, onlar o qədər eybəcər idi ki, elə bil Nuh nəbidən qalma, körüklə işləyən dəmirçixanalarda düzəldilmişdilər. Və onların da cəhəngləri ayrıldığından atılan zibillərin çoxu yerdəydi…

Şəhərin əsil mərkəzi, yəni prezidentin gəlib-getdiyi yerlər təmizdir, ancaq oralarda da zibil qabı görmədim. Və anlamadım ki, zibil necə olur. Adamlar içdikləri suyun qablarını, dondurmaların stəkanlarını bəlkə gəmirib udurlar?

Və mənə elə gəldi ki, bu şəhərin insanlarının xeyli hissəsinin təmizliyi sevmədiyi bir yana qalsın, əsas məsələ şəhər başçısının şəhəri sevməməyidir. Şəhər başçısı şəhəri yox, öz vəzifəsini sevir və gördüyü bütün işlər bu vəzifədə qalmaq üçündür. Onun nə vecinə ki, Yasalamlda küçələri zibil bürüyüb-büsıb. Cəhənnəmə basıb, gora basıb…

Захид Халилов

Zahid Xəlilov küçəsi. Şəkli qardaşoğlum telefona çəkib

 

22 sentyabr 2014 Samara

О ДРУЖБЕ И О РОДСТВЕ ПО КРОВИ

Июн8

nar

В 2002 году Руслана Нигматуллина пригласили в итальянский клуб «Верона», за которую он сыграл всего один матч. Сам Нигматуллин историю своего пребывания в «Вероне» рассказывал примерно так: меня туда взяли, когда  вратарь команды был травмирован. Думали, что надолго. Приехал я, а местный вратарь быстро восстановился. Тренер мне говорил: представьте, что у вас машина сломалась и вы вызвали такси. Пока такси приезжает, вы машину чините. И на чем вы поедете? На такси или на своей? Конечно, на своей…
Мне время от времени звонят и говорят: я вот нахожусь там-то, хочется погулять, может, погуляем вместе?
Я быстро одеваюсь и выхожу, прекрасно зная, что человека, позвонившего мне, постигло небольшое несчастье, его постоянный компаньон или компаньоны заняты, а он одиночество терпеть не может. И я должен поддержать его в трудные минуты… Иными словами говоря, я в роли такси – у человека сломалась машина…
Чтобы я мог позвонить кому-то и позвать на совместную прогулку – этого представить трудно. «Слушай, я тут сижу в хорошей кампании, только что подали холодные закуски, и разговор тут у нас интересный…Мы с тобой как как-нибудь встретимся…»
Я никому не звоню…Я, может, иногда, в трудную минуту, позвонил бы. Если бы имел возможность пригласить человека в хорошее место. Просто погулять никому не интересно. Кому  в наше время нужны разговоры? Что в этих разговорах? Что новое сообщишь? Что, Бог амнистировал всех живущих (отбывающих наказание) и отменил институт смерти?
Я знаю, что просто вместе погулять выходят люди, состоящие в кровном родстве. Братья и сестры, двоюродные, троюродные, дяди, тети, даже дальние…Они, конечно, ссорятся, наносят друг другу смертельные обиды, долго на общаются. Но потом зов крови все равно побеждает и родня вновь сходится…
Я не хочу, что нет дружбы. Дружба есть. Я сам когда-то дружил…Тем не менее…А теперь вот в лучшем случае тебе звонят как такси или как врачу скорой помощи…
«Родство по крови грубо и прочно, родство по избранию – тонко, где тонко, там и рвется». Это сказало Марина Цветаева. Даже человек, не прочитавший ни одного ее стихотворения, по этому удивительно тонкому и глубокому наблюдению поймет, что такое быть гением…

08.06. 2014

SALYANLILARA BİRDƏN-BİRƏ NƏ OLDU?  

Апр10

Salyandan qəribə xəbər gəlir: sələfilərə hücum olub….

Salyanda sələfilərin olmağı da qəribədir, sələfilərə hücum da…

Salyanda yetmiş il bolşevik idarəçiliyi olub, şiə mollaları nəinki bolşeviklərə hücum etmyiblər, əksinə, hər mərasimdə bolşevik hökumətinə dua oxuyublar. Salyanın mərkəzində Leninə, Kirova qoyulmuş heykəllər şiələrin qeyrətinə toxunmayıb. Və özlərini şiə sayan salyanlıların özləri ciblərində bolşevik partiyasının biletini gəzdiriblər, şiə mollaları isə KQB agenti olublar. İndinin özündə də Salyanda ən böyük heykəl bolşevik rəhbər və KQB generalı Əliyevə qoyulub – bu, şiələrin qeyrətinə toxunmur. Salyanlılar məscidə, ölü basdırmağa və başqa mərasimlərə Əliyevin adı verilmiş küçə ilə gedirlər – bu da onların qeyrətinə toxunur. Toylara və başqa şənliklərdə müsəlmana haram buyurulmuş içkilər su kimi axır, hər tində tiryək, anaşa satılır, yüzlərlə gənc iynələnməkdən dərdə düşüb ölürlər – bu da şiələrin qeyrətinə toxunmur. Məmurlar, həkimlər, müəllimlər rüşvət, hədiyyə alırlar – bu da şiələrin qetyrətinə toxunmur. Sələmçilik, sələmçilərin şəhərdə tikdirdikləri qəsrlər də onların qeyrətinə toxunmur. Bəs necə olur ki, onlardan fərqli namaz qılan adam görəndə şiələrin qanı coşur, gözləri qızır və onlar talançıya çevrilirlər?

Və əslində Salyandan gələn xəbər elə də qəribə deyil. İyirmi beş ilə yaxın müstəqillik dövründə bir teatr, konsert zalı, tennis kortları, futbol meydançaları, televiziya kanalları, radio stansiyaları açılmayan şəhərdə dini mövhumat insanlar üçün ən ucuz, hamının əldə edə biləcəyi yeganə mənəvi qidadır. Ancaq belə qidadan insanların qanı coşur, gözləri qızır və ətraflarına baxırlar ki, bir yer tapıb talan eləsinlər…

 

10.04. 2014

AFRİKANI DÜŞÜNƏRKƏN…

Фев3

Afrikalılara baxırsan, təəcüblənirsən. Hara qul kimi aparılıblarsa, hara azad adam kimi gediblərsə, oranın yerli mədəniyyətinə dərindən təsir ediblər, möcüzəli şəkildə yaddaşlarında daşıyıb apardıqları tayfa sənətlərini yüksək mədənniyyətə çeviriblər, yeni janrlar, yeni ifadə vasitələri yaradıblar…

Özümüzə baxanda bunu görmürəm. Deyilənlərə görə Rusiyada sayı iki milyonu keçmiş Azərbaycan diasporu nə yaradır? 20 yanvar, Xocalı olmasaydı, heç olmasa 20-30 azərbaycanlı ildə iki dəfə bir yerə yığılacaqdımı? Və 20 yanvar, Xocalı adıyla yığılanların da çoxu bir vaxt daban əlli altı deyib qaçanlardır…

Rusiyadakı azərbaycanlıların sünnət toylarından başqa mənəvi həyatları varmı? Şərikli alverdən ya şərikli işdən başqa bu insanları birləşdirən bir şey varmı?

Diaspor bir yana qalsın, Azərbaycanda mənəvi həyat varmı — əlbəttə, əliyevçilik ya müsavatçılıq mənəviyyat deyil. Bölgələrdəki həyata baxın – yas mərasimləri, sünnət toyları, yas mərasimləri, doğum günləri, sünnət toyları…

          Bizi birləşdirən, millət edən nədir?

Buna görə deyilmi ki, Surət Hüseynov kimi bir qoyunotaran  tüfəng qaldıran kimi ordu pərən-pərən olur?

Dünən Rusiyanın Kultura kanalında Otar İoselianiyə həsr olunmuş film göstərdilər – bu adam Moskvadadırsa, ətrafında gürcü dünyası yaranır, Parisdədirsə, yenə də elə. Bizim ətrafımız çoxdan boşluqdur, puçluqdur…

Afrikalılar aparıldıqlaı, gedtkiləri yerə yaddaşlarında min illiklərlə kök atmış mədəniyyətlərini, yurd əfsanələrini, nəğmələrini aparırb özgə zəmində peyvənd edir, qol-qanad atdırırlar…

Biz boş çıxırıq…

Saxalində də, Kalininqradda da yaşayan azərbaycanlı, əgər özünü rusluğa qoymayıbsa, peyk antennasını ya İnterneti qoşur, gözünü dikir Az.TV-nin muğam konsertinə.

Y-hü-hü… Aman ay dad…

 

03.02.2012