DURUB DAYANACAQDA…

Durub dayanacaqda,

Yazıq, balaca ağ it.

Yerdə qar, göydə şaxta,

Donur əli-ayağı.

 

Tez-tez götürüb qoyur,

Zəif pəncələrini.

Titrəyir beli, boynu,
Muncuq gözləri nəmli.

 

Avtobuslar ötüşür,

Sıxlaşır erkən totan.

Adamlar minir-düşür,

Yox itə yaxın duran.

 

Bəlkə azıb zavallı,

Yiyəsini itirib.

Bəlkə yiyəsi zalım,

Özü azdırıb iti.

 

Hamını gözləyən var,

Hamının gedən yeri.

İti ya maşın vurar,

Ya da şaxta kiridər.

 

Küçə yad, küçə soyuq –

Qızmaz it gileyindən.

İndi yaxın heç nə yox,

İtə öz taleyindən.

 

Bərkiyər gecə şaxta –

Quduzların quduzu.

Yanar soyuq səmada,

Donuq əcəl ulduzu…

29 yanvar – 03 fevral 1997, Samara       

Реклама

QAYITMA

Qapı həmin qapı, qıfılı özgə,

Hasar ucaldılıb bir neçə daş da.

İt hürmür, duyaraq iyini bəlkə

Köhnə zəncirindən, baxır təlaşla.

 

İndi yıxılardı ayaqlarına,

Bir vaxt bu xaltanı gəzdirən köpək.

Burnunu sürtərdi başmaqlarına,

Ulardı, yad torpaq iyini bilcək.

 

Əyilmək istəyir, əyilmir, gedir,

Zəncir cingiltisi, boğuq bir hürüş.

Baxır, addımını keçən ləngidir,

Tanımır. Gör haçan olub son görüş…

 

Qatar sıyrılaraq çıxır şəhərdən,

Sancılır zülmətə. Vaqonda yeri

Yandadır. Söykənib şüşəyə düşən

Əksinin çiyninə, yuxuya gedir…

16 may 2007, Samara