Архив тегов | Mikelancelonun şeirləri

MİKELANCELO. DANTEYƏ SONET

 

Öləriydisə də, göydən o gəldi,

Çıxıb ədil Tanrı cəhənnəmindən,

Onun çöhrəsini döndü seyr edə,
Nə ziyası varsa, bizə yönəldi.

 

O, parlaq ulduzdu, şölələriylə,
Mənim yurdum-yuvam işıqlanırdı,

Haqqına bütün bu dünya da azdır,

Haqqını Yaradan  ödəyə bilər.

 

Sözüm Dantedəndir: nankor adamlar,
Onun dühasına vermədi dəyər,

Layiq olmyanlar dəyər alarlar.

 

O – mən ola biləm! Bu bəxtlə əgər,

Doğulsan, qürbətin zülmü xoş olar,
Tapılmaz dünyada səndən bəxtəvər.

 

italyancadan tərcümə

24. 04. 2026, Samara

+++++++++++++++++

Michelangelo Buonarroti

Dal ciel discese, e col mortal suo, poi
che visto ebbe l’inferno giusto e ’l pio
ritornò vivo a contemplare Dio,
per dar di tutto il vero lume a noi.
Читать далее

MİKELANCELO. «UZUN İLLƏR BOYU VURMUSAN MƏNƏ…»

Uzun illər boyu vurmusan mənə,

Ölümcül yaralar min dəfə bəlkə.

Deyirsən ki, indi saçım ağ ikən,

Sənin vədlərinə uyaram yenə?

 

Şiddəti ağırdı əsirliyimin.

Ağrısı ovunmur hələ bədəndə
Özümə qayıda bilirəm nə də,

Yusa da gözümün yaşı sinəmi.

 

Sənsənkədərimin səbəbi sənsən, Amur

Daha aldanmaram — ox alıb ələ,
Boşluğa atmağın nə mənası var?

 

Qurd yanmış ağacdan nə isə umur?

Qaçar yerişdə də zəifsə belə,
Onunla yarışa axı kim çıxar?

 

italyancadan tərcümə

22. 04. 2026, Samara

+++++++++++++++++

Michelangelo Buonarroti

 

I’ fu’, già son molt’anni, mille volte
ferito e morto, non che vinto e stanco
da te, mie colpa; e or col capo bianco
riprenderò le tuo promesse stolte?

Читать далее