HACINIIN XATİRƏSİNƏ
Hər yazımı bəyənən,
Əzbərləyən Hacıydın.
Yazıma “əsər” deyən,
Yeganə oxucuydun.
Danışsaydım hər nədən,
Susub qulaq asardın.
Təkcə səndin kəsməyən,
Sözümü yarısında.
Təkcə sən məni yekə,
Bir sənətkar sayırdın.
Sənin gözündə bəlkə,
Mən ağıl dəryasıydım.
Dünyaya gəlmişlərin,
Ən həqiri indi mən.
Sənin qiymətin imiş,
Məni ucaldan demə.
Yoxsan – yox oxuyanım,
Eşidənim yox daha.
Sən yoxsan, ən yaxınım,
Mənə səndən uzaqdır…
07.01.2016 Samara
Nə boyda oxşar idim
Sənə, nə yaraşıqda.
Yoxsan – oxşarıq indi,
Qardaş, eyni yaşdayıq.
HACININ XATİRƏSİNƏ
Şərqin də uzağı demə olurmış,
Təyyarə uçmadı sanki, süründü.
İyirni beş yaşda ruh yorularmış –
Söndün günəşlərin doğan yerində.
Dəbli geyinəndin…Geyindin orda,
Ordu çəkmələri, ordu papağı.
Amma yazırdın ki, səni sarsıdır,
Ürək qabalığı, dil qabalığı.
Yazırdın xəlvəti ağlamağından —
Ağlamaq kənardır nizamnamədən.
Göz yaşı ürəkdə nizam dağıdan,
Saxlayan dünyanın nizamını da.
Orda yaxın ölüm ərəfəsində,
Tapıb oxuduğun Dostoyevski,
Demişdi “qabıqdan özəyə qədər,
Göz yaşı isladıb Yer kürəsini”.
Sıxıldı gicgaha buz kimi lülə
Nə lülə isindi, nə qan soyudı.
Tale püşkü kimi atıldı güllə —
Dəli bir oyunun o gün sonuydu…
Hər insan ömrü hərb, hər an – təhlükə,
Yoxsa da ətrafda top-tüfəng səsi.
Gedir hər insanın içində bəlkə,
Amansız bir dünya müharibəsi.
Yenə də o yerdə günəşlər doğur,
Qurudur qanı da, göz yaşını da.
Doğum-ölüm sirri Tanrıda. Odur,
Xatirə silən də, iz yaşadan da.
04-05 may 2014 Samara
Süleymanın xatirəsinə
Sən evin ilkisən burda, qardaşım,
Bura dədə-baba yatan yer deyil.
Sən bu boz şəhərdə qərib yaşadın,
Qəribdir qəbrin də burda elə bil.
Sənə heç oxşamır daşdakı şəkil,
Tanıya bilmirəm, nə qədər baxam.
Bu yad baxışları kim sənə çəkdi,
Kimdi qalstuku boynuna taxan?
Sənsən daş altında bilirəm ancaq —
Burda birincisən, təkcə deyilsən.
Yanında yatıblar qızın və bacın,
Atasan, qardaşsan, deməli, sənsən…
23.02.2014 Samara
Nazı bu ağacların
Çəkilməyir haçandır.
Enlənir, ucalırlar,
Otun, kolun içində.
Susuzluq çəkib, arxın,
Çatlayıb dodaqları.
Çiçəklərə yox baxan,
Ləçəkləri dağılır.
Çəpəri çökmüş bağın,
Qapısında duran yox.
Girilir, yağmalanır,
Hay vuran, çığıran yox.
Şüşəsi bura baxan,
Pəncərələr pərdəli.
Bu bağ bağ deyil daha,
Bu bağ yas çələngidir.
13-14 avqust 2007 Ərəbqardaşbəyli
xeyrulla xayal 