(FRAQMENT)

1 Zavallı maq Simon və ardıcıllar!

Xeyirlə Tanrının neməti gərək,

Nikaha girəydi, gümüş, qızılla,

 +

4 Tapdadınız onu, föhşə çəkərək,

Üçüncü xəndəkdir indi yeriniz,

Çalınan —  şeypurun sədasıdır tək.

 +

7 Yetişdik sonrakı çalaya da biz,
Qalxdıq silsiləni o yerə qədər,
Əyilib asılıb ortadan o düz.
+

10 Sən ey ali idrak! Göydə, yerdə də,
Həm  şər aləmində məharətin var

Qüdrətin ədllə yalnız hökm edər.

 +

13 Burda gördüm həm dib, həm də qıraqlar,

Hər  tərəf deşikli, tünd göy daş idi,

Eyni ölçüdə və girdədir onlar.

 +

16 San Covannimdə ki, vəfiz yeridir.

Möhtəşım daşlar var,  burda olanlar,
Məncə nə xırdadır, nə də iridir.

 +

19 Sındırdım birini yaxın zamanlar,
Gənci boğulmağa qoymadım orda.

Qoy imana gəlsin inanmayanlar.

 +

22 Hər quyudan qalxıb oynar havada,
Günahkar qıçları dizinə qədər,

Daşın içindədir yuxarısı da.

 +

25 Ayaq altlarında alov közərir,

Elə titrəyirdi vətərlər isə,
Toxunma ciyəni qırmağa qadir.

 +

28 Necə ki, alovu yağlı nəyinsə,
Üz tərəfi tutar, yanırdı burda,
Dabandan barmağa qədərki hissə.

 +

31 Dedim: “Ustad, kimidir o cənab orda,
Daha çox qıvrılır başqalarından.

Qovrulur həm də tünd qırmızı odda”.

 +

34 Mənə dedi: “Daha  aşağı  olan

Sahilləmi səni aparım indi?

Sən onun özündən cavab alarsan”.

 +

37 “Bəyənirəm, sənə nə xoşsa, — dedim, —

Ağamsan, tabeyəm iradənə də.

Fikrimi bilirsən: dedim – demədim”.

 +

40 Sonra biz yetişdik dördüncü bəndə,

Və düşdük aşağı, sola dönərək.

Dardı yer, deşiklər çoxdu dibində.

 +

43 Ustad məni kənar budundan belə

Qoymadı, çatınca biz o şəxsə ki,

Ayaqalarıyla yas tuturdu hələ…

italyancadan tərcümə

iyul 2023, Samara

++++++++++++++++++

Inferno • Canto XIX

O Simon mago, o miseri seguaci
che le cose di Dio, che di bontate
deon essere spose, e voi rapaci

per oro e per argento avolterate,
or convien che per voi suoni la tromba,
però che ne la terza bolgia state.

+

Già eravamo, a la seguente tomba,
montati de lo scoglio in quella parte
ch’a punto sovra mezzo ’l fosso piomba.

+

O somma sapïenza, quanta è l’arte
che mostri in cielo, in terra e nel mal mondo,
e quanto giusto tua virtù comparte!

+

Io vidi per le coste e per lo fondo
piena la pietra livida di fóri,
d’un largo tutti e ciascun era tondo.

+

Non mi parean men ampi né maggiori
che que’ che son nel mio bel San Giovanni,
fatti per loco d’i battezzatori;

+

l’un de li quali, ancor non è molt’ anni,
rupp’ io per un che dentro v’annegava:
e questo sia suggel ch’ogn’ omo sganni.

+

Fuor de la bocca a ciascun soperchiava
d’un peccator li piedi e de le gambe
infino al grosso, e l’altro dentro stava.

+

Le piante erano a tutti accese intrambe;
per che sì forte guizzavan le giunte,
che spezzate averien ritorte e strambe.

+

Qual suole il fiammeggiar de le cose unte
muoversi pur su per la strema buccia,
tal era lì dai calcagni a le punte.

+

«Chi è colui, maestro, che si cruccia
guizzando più che li altri suoi consorti»,
diss’ io, «e cui più roggia fiamma succia?».

+

Ed elli a me: «Se tu vuo’ ch’i’ ti porti
là giù per quella ripa che più giace,
da lui saprai di sé e de’ suoi torti».

+

E io: «Tanto m’è bel, quanto a te piace:
tu se’ segnore, e sai ch’i’ non mi parto
dal tuo volere, e sai quel che si tace».

+

Allor venimmo in su l’argine quarto;
volgemmo e discendemmo a mano stanca
là giù nel fondo foracchiato e arto.