«Nəğmələr kitabı»ndan 15-ci sonet

 

Hər addımda geri boylanam gərək,

Üzür bədənimi ağrı, ağırlıq,

Sənin ruhun dolu havanı alıb,

Ovunur, gedirəm “Ya bəxt!” deyərək.

 

Necə şirin nemət qoydum arxada,
Bu yol çox uzundur, ömür qısadır.

Üzümü gözümün yaşı isladır,

Durmuşam özümü itirmiş halda.

 

 

Belə məyus ikən qəlbimə dolur

Şübhə: bədən necə yaşaya bilər
Öz ruhundan uzaq düşürsə birdən?

 

Eşqsə cavab verir: bilmirsən məgər,

Bu, imtiyazıdır, kim ki, vurulur,

Və azaddır bəşər təbiətindən.

 

italyancadan tərcümə

26-27.04. 2026, Samara

++++++++++++++++

Francesco Petrarca

(1304-1374)

 

Io mi rivolgo indietro a ciascun passo
col corpo stancho ch’a gran pena porto,
et prendo allor del vostr’aere conforto
che ’l fa gir oltra dicendo: Oimè lasso!

 

Poi ripensando al dolce ben ch’io lasso,
al camin lungo et al mio viver corto,
fermo le piante sbigottito et smorto,
et gli occhi in terra lagrimando abasso.

 

Talor m’assale in mezzo a’ Tristi pianti
un dubbio: come posson queste membra
da lo spirito lor viver lontane?

 

Ma rispondemi Amor: Non ti rimembra
che questo è privilegio degli amanti,
sciolti da tutte qualitati humane?