ДВЕ НЕДЕЛИ У АДСКОГО МАНГАЛА

В Джемете темнело рано, уже к восьми часам. А территория комплекса практически не освещалась. Никаких фонарей не было, на площадь и аллею, которые пользуются там как парковка, свет не падал даже из окон, потому что коттеджи, дома и пластиковые домики, в одном из которых жил я, окружены зелеными насаждениями, а многие окна, как у меня,  вовсе выходят на задний двор. И вот картина, которую каждый вечер по несколько раз можно было понаблюдать: от столовой вниз по аллее мимо многочисленных машин идет женщина. У нее в одной руке телефон, которым она освещает свой путь в другой — рулон туалетной бумаги. Она – работник столовой. В столовой две поварихи, две посудомойки. Они, как мне рассказала знающую всю эту кухню в буквальном и переносном смысле слова женщина, живут в одной комнате. Это даже не комната, просто какое-то помещение, приспособленное под жилье. Оно крохотное, в нем четыре кровати. Больше ничего, потому что свободных мест нет совсем. Не только в помещении, но и рядом нет ни душа, такого необходимого в летнее время и при работе на кухне, ни туалета. В туалет и душ они ходят в домик, где живут, кажется, охранники. Им надо преодолеть, а если вечером и ночью – в темноте, примерно триста метров. И с собственным рулоном туалетной бумаги…

У МАНГАЛА

    столовая «У мангала»

В таком же крохотном помещении, в котором адская духота, ютится семья из трех человек. Супруги Саша и Наташа, они официанты, и их дочь Даша. Ей, кажется, тринадцать лет. Она помогает родителям, убирает со столов. Даша девочка смелая. Я заметил, как она в темноте решительным шагом идет то ли в туалет, то ли в освещая свой путь какой-то игрушкой…

МАШИНЫ

Начальник у этих людей – Юсиф Садыхов, который заправляет кафе. Какое у него официальное положение в комплексе – мне не удалось узнать, да и сам не особо интересовался. У этого человека правильного ответа все равно получишь. На визитной карточке, который он в первый день знакомства вручил мне, он обозначил себя как «управляющий». Чистосердечный человек мог бы предположить, что он управляющий всего этого огромного комплекса. Но я не чистосердечный человек. Думаю, он управлял только этой столовой, которую в Интернете один из отдыхавших там людей назвал «тошниловкой».

«У мангала» — так называется столовая Юсифа Садыхова. Адский мангал, у которого я провел две недели….

ГДЕ, КАК И ЗА СКОЛЬКО Я ПРОЖИВАЛ

ПЕРЕД КОМНАТОЙ

Вот комнаты, в одной из которых жил я. Моя – справа, которая без номера. Платил я за нее 2 000 рублей. Уже после моего возвращения Юсиф Садыхов по телефону заявил моему товарищу, что комната на самом деле стоила 3 800 рублей, и якобы это он мне сделал такую большую скидку.

На сайте этого комплекса прейскуранта на эти комнатки я не нашел. Есть цены на двухместные коттеджи.

Цены на проживание: (с человека в сутки)
май 01.06.- 
10.06.
11.06.- 
20.06.
21.06.- 
30.06.
01.07.- 
24.08.
25.08.- 
06.09.
07.09.- 
15.09.
16.09.- 
30.09.
350-450 450 600-700 1000 1100 800 700 500

 

Обратите внимание: с первого июля по 24 августа в этих коттеджах проживание стоит 1100 рублей. Если один занимаешь, получается 2 200. Но это коттедж, а на комнатка которую занимал я. У коттеджа имеется собственная веранда, он сделан, кажется, из кирпича. Мое «бунгало» создано из пластика, в нем постоянно какой-то запах.  Тут еще указано, что уборка – через день, у меня за две недели ни разу уборки не было. Сменили мне постельное  белье только один раз, через десять дней после моей настоятельной просьбы.

В этой комнате окно открывается на задний двор двухэтажного коттеджа. В нем во время моего там пребывания проживало около десяти человек, кажется, две семьи из Петербурга с маленькими детьми. Так что из-за постоянного шума, крика окно открывать было невозможно. 

Главное, никакой скидки Юиф Садыхов мне не мог сделать просто в принципе; к этим комнатам он не имеет никакого отношения. Как мне рассказала работница, эти несколько комнат и двухэтажный коттедж за ними находились в аренде у молодой армянской семьи из Анапы, а теперь армяне выкупили их в собственность. Кстати, главу семьи я сам видел, супруги время от времени приезжают ненадолго.

              ЖИЗНЬ НА 1 (ОДИН) ДОЛЛАР

Это был мой первый за всю свою жизнь «отдых». (Думаю, и последний). Хотелось в Петербург, не решился… У моего товарища оказался знакомый, который несколько раз отдыхал в Джемете и имел близкие приятельские отношения с человеком, имеющим кафе на территории комплекса «Ланги-Анапа». Через этого человека, то есть Юсифа Садыхова и все решили по телефону. Садыхов сказал, что проживание стоит 2 тысячи рублей, питание – около тысячи, он с меня возьмет только четыреста рублей. И как только я оказался в «Ланги-Анапа», в первую очередь мое внимание привлекла огромная вывеска, на которой было написано, что трехразовое питание в кафе «У мангала» стоит 4 00 рублей. То есть Садыхов нам не просто соврал, он совершил откровенно мошеннический ход, заманив меня в свой капкан. Мало того, по телефону он моего товарища заверял, что если меню мне не понравится, я могу заказать то, что хочу…

Надо сказать, что он в первые же минуты нашего знакомства вручил мне свою визитную карточку, которую раскрывала всю ложь хозяина кафе…

ВИЗИТКА 1

ВИЗИТКА 2

Что скрывать, живу я скромно. На еду вынужден тратить, мягко говоря, немного. Но то, что я обычно готовлю себе, по сравнению с тем, что подавалось у Юсифа Садыхова, могло бы сойти за еду из лучших ресторанов. У меня большой опыт ведения домашнего хозяйства, поэтому нисколько не сомневаюсь, что себестоимость моего трехразового питания могла составить не больше одного доллара.

Цена овсяная каша на воде, если крупу купить по оптовой цене, составит не больше рубля. Два бутерброда размером со спичечной коробки с дешевой колбасы – это от силы три рубля. Еще рубль за обслуживание – это будет пять рублей. Обед – не больше двадцати рублей. Одно куриное крыло в лучшем случае, в худшем – два куска куриной печенки весом в тридцать грамм, гарнир из вермишели или из гречки. И суп с лапшой. Без мяса и не на бульоне даже, а на растительном масле. Каждый день примерено через час после обеда расстройство желудка…

«У нас на ужин овощное рагу и то, что осталось с обеда», — говорит официант Наташа из Ставрополя. Она не хочет тратить лишние силы на перечисление того, что осталось с обеда. Эти силы ей надо беречь, чтобы пробежать в темноте несколько сот метров – туалет ведь не рядом, а официанты, думаю, расстройством желудка страдали так же, как и отдыхающие…

(будет продолжено)

 

 

КОЛОМБО И ПУТИН: «МУРКА» — ВЕРШИНА РУССКОЙ КЛАССИКИ

nar

Коломбо: Сэр, я сожалею, что невольно прервал вашу великолепную игру на рояле.
Путин: Не волнуйтесь, лейтенант. Я потом продолжу.
Коломбо: Сэр, я должен сказать, что я потрясен!
Путин: Коломбо, чем вы потрясены на этот раз?
Коломбо: Сэр, этот инструмент… Ничего подобного в Америке я не видел.
Путин: Ничего особенного. Такой инструмент есть у каждого россиянина. Мы страна музыкальная.
Коломбо: Сэр, в этом я нисколько не сомневаюсь. Позвольте спросить: что вы играли?
Путин: «Мурку». Это вершина русской музыкальной классики.
Коломбо: Сэр, почему-то я раньше ее не слышал.
Путин: В Америке плохо знают русскую классическую музыку.
Коломбо: Позвольте с вами не согласиться, сэр. Я, например, люблю Чайковского.
Путин: Чайковский на западе переоценен. К тому же у него была нетрадиционная ориентация.
Коломбо: Сэр, это для меня открытие. Я не знал. Моя жена всегда говорит, что человека невозможно знать со всех сторон. Надо же… Надо мне об этом на досуге подумать…
Путин: Лейтенант, я полагаю, что вы пришили сюда не о музыке говорить.
Коломбо: О да, сэр, вы правы. У меня есть небольшой вопрос. Он не совсем важный, я даже боялся его забыть, поэтому записал…Где-то эта бумага у меня должна быть… Вот, нашел…

27.07.16

ZƏFƏRƏNDUM

Vodevil. Unudulmaz Nəsibə Zeynalova və Bəşir Səfəroğlunun səsləriylə)

Mehriban xanım: Ay kişi, bu nə həngamədur, bu nə vurhavurdur. Deyirlər zəfərəndum keçirirsən. Zəfərəndum nə olan şeydir? Birdən təzə arvad alarsan ha! Bağışla, zarafat elədim.

İlham bəy: Arvad, atan akademik, bacın akademik, özün deputat, ancaq savadsız-savadsız danışırsan. Zəfərəndum yox, referendum! Prezidentliyimin vaxtını uzadıram!

Mehriban xanım: Kişi, yəni rus demişkən bezrazmer eləyirsəsən?

İlham bəy: Yox, hələlik yeddi ilə qaldırıram

Mehriban xanım: Yaxşı eləyirsən kişi, bizim üzümüz-gözümüz öyrəşib bu saraylara, başqa yerdə darıxarıq… Kişi bir söz soruşum. Putinin sroku neçə ildir?

İlham bəy: Arvad, öz dilimizdə de. Srok yox, müddət. Putundə altı ildir.

Mehriban xanım: Kişi, bəs indi deyirəm birdən Putin inciyər. Deyər ki, Əlyof mənim qabağıma srok çıxardır. Bağışla, çaşdım. Müddət.

İlham bəy: İncisin də. Gözüm aydın.

Mehriban xanım: Elə demə, Putin sənə böyük qardaş kimidir.

İlham bəy: Arvad, mənim qardaşım-zadım yoxdur. Bunu qulaqlarında sırğa elə. Mənə qardaş lazım olsaydı, atam təşkil elərdi.

Mehriban xanım: Kişi, arvadlar danışanda eşitmişəm, deyirdilər guya İngiltərədə də bu yaxınlarda belə bir zəfərəndum olub. Çaşdım… referendum. Orda da srok artırırdılar? Bağışla, yenə rusca dedim, dilimizə qurban olum, dilim dilimizə yatmır.

İlham bəy: Yox, İngiltərədəki ayrı məsələydi. Orda prezident yoxdur. Orda ömürlük kraliça var.

Mehriban xanım: Kraliça? Kişi, bu elə mənə yaraşan işdir. Deyirəm nə yaxşı olardı, məni qoyardın kraliça, özün dincələrdin, gedərdin dənizin qırağına, tay-tuşlarınla domino oynardın…

İlham bəy: Arvad!

Mehriban xanım: Kişi, çaşdım. Təpiyini döymə, udar vurar səni… Zarafat elədim, ürəyinə salma… Kişi, birdən bu xalq zəfərəndumda… referendumda sənin dediyinə boyun qoymadı?

İlham bəy: Necə beyun qoymadı, arvad? Sən nə artıq-əskik danışırsan? Boyun qoymasa, heç bilirsən mən bu xalqa neylərəm?

Mehriban xanım: Neylərsən?

İlham bəy: Necə neylərəm? Salaram dəyənəyin altına, əzib yumşaldaram… zad kimi…şey kimi… Zəfəran ləçəyi kimi!

Mehriban xanım: ( qəhqəhə çəkib gülür) : A kişi, yenə mən deyənə gəldin. Bu oldu əsil zəfərəndum!

26.07. 2016

Samara

ERMƏNİLƏR MEYDANLARDA

 

площадь  фонтанов

26.07.16.  Samara, Fəvvvarələr meydanı

Bura Samaranın mərkəzi meydanlarından biridir. Futbol üzrə dünya çempionatı ilə əlaqədar olaraq yenidən qurulur. İşi görənlər, şəhərin bütün başqa yerlərində olduğu kimi, ermənilərdir.

Jurnalist adını qanunsuz-əsassız daşıyan Azərbaycan təbliğatçıları, Eynulla Fətullayev başda olmaqla (qalanları, türkün sözü, onun dalındadır) milləti gecə-gündüz inandırmağa çalışırlar ki, ermənilər bu gün-sabah tarix səhnəsindən çıxacaqlar, sürətlə aşılanırlar, Ermənistandan qaçırlar başqa ölkələrə, əsgərləri də Azərbaycn ordusuna könüllü əsir düşürlər.

Ancaq nədənsə dağılan, çürüyən Ermənistan Ağdamdadır, Zəngilandadır, Kəlbəcərdədir, Azərbaycan Qümridə deyil…

Ermənilərin Samaranın küçə və meydanlarında gördükəri işə baxmaq kifayətdir ki, bu millətin yüksək mütəşəkkiliyi, zirəkliyi, iş keyfiyyəti və məhsuldarlığı sənə übut ola. Bu meydandan yüz metr aralı azərbaycanı arvadlar meyvə-tərəvəz satırlar. Kişilər səhər malı gətirir, alverə arvadlar qalırlar. Yaxında ictimai tualet yoxdur, indi özünüz fikirləşin… Arvadlar tərəzi dalında on- on iki saat dayanırlar… Kişilər bu vaxt hardasa nərd atırlar ya da ayrı vacib işlər görürlər…

Əlbəttə, azərbaycanlıların da tikib-quranları var. Ancaq ermənilərlə müqayisədə biz qorxulu dərəcədə geriyik.

Cəlil Məmmədquluzədə həmişə deyirdi ki, ermənilərə baxın, öz geriliyinizi görün, qabağa gedin. Çünki o, erməniləri əvvəlcə Naxçıvanda, sonra Tiflisdə görmüşdü. İki millətin məişəti arasında böyük fərqi görəndə ürəyi yanmışdı. İndi Cəlil Məmmədquluzadə kimi adamların yerini adlarını utanmaz-utanmaz jurnalist qoymuş şərəfsizlər və rəzillər tutublar. Onlar xalqın hesabına maaş alırlar, xalqın hesabına onlara ev tikirlər, onlar da xalqın başını yalanla tovlayırlar ki, guya erməni əsgərləri dəstəylə bizim orduya könüllü əsir düşürlər…

Yalansa, sizin lap… A qurumsaq uşaqları, elədirsə, bzim sütül əsgərlərimizi onlarla, yüzlərlə kim öldürür?

Yalan ayaq tutar, yeriməz. Bunu atalar deyiblər. Yaxşı, müdrik, qeyrətli atalar. Eynulla Fətullayev kimi cüvəllağılar yox. Düşmənə ylan-palanla qalib gəlmək olmaz. Düşmənin qabağında durmaq üçün gərək düşmən qədər və bəlkə daha artıq gücün ola. Bizim gücümüz olsaydı, ermənilər Ağdam məscidini ayaqyolu eləməzdilər – yəni bu, aydın deyil?

Tezliklə bu meydanı ermənilər qurub düzəldəcəklər. İş qurtaran kimi, bizim yekəpər soydaşımız meydanın tinində dükan qoyacaq. Qış girənəcən meyvə satacaq, qış girən kimi isə yolka gətirib tökəcək… Yanındakı köməkçisinə ya arvadına da deyəcək ki, bax, bu meydanı erməni oğraşlar düzəldiblər…

 

26.07.2016

Samara

EDAM

Bilmrəm əvvəli yolun hardadı,

Nə it səsi gəlir, nə işıq yanır.

Zülmət içindəyəm, gecə yarıdır,

Edama gedirəm – təkcə bu aydın.

 

 

Bir nəfər solumda, biri sağımda
Üzləri görünmür, səsləri gəlmir.

Ağır daş asıılb hər ayağımdan,

Dura da bilmirəm bir nəfəs dərəm.

 

 

Bilmirəm bu hökmü mənə kim yazıb,

Hansına görədir günahlarımın.

Edama gedirəm həqir və yazıq,

Cəllad hüzuruna baş aparıram.

 

 

Nə bir it hürüşü, nə də bir çıraq,

Boşluğa, heçliyə atıram addım.

Yubansa, yan ötsə edamın, Allah,

Elə bu zülməti sevib yaşardım!..

 

 

Birdən ayılıram… tərli, yarımcan,

Yuxuymuş işgəncə, yuxuymuş edam!

Çırağı yandırsam, yerisəm ancaq,

Yenə də heçliyə yuvarlanaram…

 

24-25.07.2016

Cemete — Samara

 

 

 

 

 

AY PROFESSOR, OTUR YERİNDƏ…

Əlbəttə, indi Tale Bağırzadə ağır vəziyətdədir, yəni dustaqdır və onun vəziyyətin daha da ağırlaşdırılan hər hansı hərəkətdən çəkinmək yaxşı olardı. Ancaq mən media adamı deyiləm, yazdıqlarım da beş-altı adam arasıında yayılır, ona görə də fikimi açıq deyə bilərəm.

Mənə elə gəlir ki, kütlə, kütlə şüuru ilə manipulyasiyaları məharətlə bacaran Tale Bağırzadə özünü, əlbəttə, millət liderləri sayan adamları da oynatmağı bacarır. Rafiq Tağı bıçaqlanıb öldürüləndə Nardaranda sevinclə camaata “Rafiq Tağı cəhənnmə vasil oldu”, — elan edən dinçinin demokratiyaya, demokratik ruhlu, demokratik düşüncənli insanlara rəğbətinə kim inanar? İndi Tale Bağırzadə iddia edir ki, guya istintaq orqanları ona vəhşicəsinə işgəncə verib ondan Cəmil Həsənli, Əli Kərimli əleyhinə ifadə tələb edirlərmiş. Mən, əlbəttə, vəhşicəsinə işgəncəyə tamamilə inanıram. Ancaq Cəmil Həsənli ya Əli Kərimli məsələsinə inanmıram. Cəmil Həsənlinin rejimə nə ziyanı? Eləcə də Əli Kərimlinin – pasportunu alıblar, oturub evində, Feysbukda yazır-pozur, ondan rejimə heç bir təhlükə yoxdur. Mən Salyan az-çox tnıyıram və buna görə deyə bilərəm ki, o boyda yerdə bəlkə heç əlli nəfər Əli Kərimlinin kim olduğunu bilmir. Ancaq Tale Bağırzadənin öz oyunu var – özünü demokratların işiyə bağlamaqla, o, beynəlxalq təşkilarlatların siyahısna düşməyə, onların müdafisinə nail olmağa alışır – çox sinik, soyuqqqanlı, haqqhesablı bir hərəkət xətti. Cəmil Həsənlinin isə bu cür tora düşməsi, vurnuxması, özünü gülünc eləməsi isə təəssüf doğurür. Adam demək istəyir ki, ay professor, otur yerində…

Ancaq professor söz eşidən deyil. Özü də mənim kimi nüfuzsuz adamdan…

НАДЕЖДА САВЧЕНКО: УКРАИНА ДОЛЖНА ПОБЛАГОДАРИТЬ СТАЛИНА ЗА ГОЛОДОМОР!

nar

«В Украине должна быть диктатура и должен быть диктатор, типа Сталина», — сказала Надежда Савченко. «Кстати, украинцы должны поблагодарить Сталина за голодомор, потому что голод очень сильно оздоравливает организим. Я это в тюрьме поняла. Я же в тюрме голодала. И теперь посмотрите на меня: какая я красивая!» — сказала герой Украины Савченко и добавила: «И умная!»

VƏLİYEVANIN GƏRƏK ƏLİYEV KİMİ ƏRİ OLA!

Əli Həsənovun arvadı Sona Vəliyeva Azərbaycanın ən yaxşı publisisti elan olunub. İndi baxıb görürsən ki, belə dahi arvada Əli Həsənov heç layiq deyil. Vəliyeva kimi arvadı gərək Əliyev kimi əri ola!

CƏBRAYIL GETMƏLİYDİ, NECƏ Kİ, GETDİ DƏ…

CƏBRAYIL.jpg
Bu şəkildə kostyumdakı Quliyev Mahmud Nayfalı oğludur. 15 il 3 ay Cəbrayıl rayonunun başçısı olub. Asan iş deyi, ay camaat, olmayan rayonun başçısı işləmək. Baxın bu kişinin başına, başının tükü elə-belə tökülməyib!
Sovet vaxtı xalq təsərrüfatı institutunun, yəni rüşvətiyləməşhur olan «narxoz»un məzunu olan Mahmud Quliyev Cəbrayılda keyfiyyət müfəttişi olub! Özünüz təsəvvür edin: Cəbrayıl rayonu və onun keyfiyyət müfəttişi! Sonra Cəbrayılın statistika idarəsinin rəisi olub.
İndi özünüz deyin: Cəbrayıl işğal olunmaya bilərdimi? Yox, Cəbratıl işğal olunmalıydı, çünki o vaxtlar Azərbaycanda statiistika yox idi, Heydər Əliyev neçə deyirdisə, o qədər olmalıydı – pambıq da, tütün də, barama da, taxıl da. Yeni belə idarəçilik, belə kütləvi yalan bizim axırımız çıxmalıydı, necə ki, çıxdı…
Bu adam Cəbrayılı verib ermənilərə, sonar da 15 il üç ay onun icrasına başçılıq edib. Rayon ermənilərdə, başçısı bizdən. Bilmirəm, bu işə ermənilərin icazəsi olub ya yox. Ancaq ordenini Azərbaycan prezidenti verib…
İndi bu kişinin yanında oturana baxın. Siz onun qoluna baxın, qolundakı meşə kimi qalın tükə tamaşa edin!
Bu kişi Vüqar Əsgərovdur. Sən demə Elmlər Akademiyasında Xatirə kitabı hazırlayan idarə var, bu kişi də onun rəhbəridir…
Yox, siz onun qoluna baxın. Mən indiyəcən belə qol görməmişdim…
Bu Vüqar Əsgərov guya həmin bu qoluyla ermənilərlə vuruşub. Elə vuruşa-vuruşa Moskvada bir ali məktəbi əla qiymətlərlə bitirib!
Əgər bu Vüqar Əsgərov rus dilində o məktəbin adını düz yaza bilsə, mən elə oturduğum yerdə daşa dönüm…
Nə başınızı ağrıdım, Cəbrayıl getməliydi, necə ki, getdi də. İndi Salyanın, Lerikin, Beyləqanın 18-19 yaşında uşaqları nahaq bu Cəbrayıldan ötrü ölürlər. Lap elə bil ki, almışıq Cəbrayılı? Yenə verəcəyik belə “keyfiyyət müfəttişlərinin” əlinə…
Oturun yerinizdə… Uşaqlara yazığınız gəlsin…
Mirzə ƏLİL

22.07. 2016
Anapa-Cemete

BİZİM İNDİKİ “BƏY”LƏRƏ BƏYLİK NİYƏ VƏ HAÇANDAN VERİLİB?

Mənə hərdən uzaqdan-uzağa “bəy” deyirlər, hər dəfə də elə bilirəm məni söyürlər, az qalıram qayıdıb deyəm ki, bəy sən özünsən, qırışmal…
Məni bilirəm ki, indi Azərbaycandakı bəylərin hamısı əldəqayırmadır, onları necə qayırırlar, deyə bilmərəm. Mənə bir bəyin tarixi məlumdur: Xudayar bəyin. Bu tarix “Danabaş kınidinin əhvalatları”ndadır.
“Әvvәl, yәni iki il bundan әqdәm, Xudayar bәy qlava yanında çavuş idi. İş elә gәtirdi ki, qlava Xudayar bәyin anasını siğә elәdi.
Aşkardı ki, qlava öz sәmtini qoyub, özgәni katdalıqda saxlamayaсaq. Bir hәftәnin içindә katdanı qısnıyıb, qulluqdan kәnar elәdi. Bir
neçә vaxt kәnd qaldı katdasız. Xülaseyi-kәlam, сamaat bir vaxt gözünü açdı gördü ki, Xudayar bәy katdadı ki, katdadı.
Xudayar bәy katda olan kimi lap dәyişildi. Әvvәl başladı libasından. Paltarını tәzәlәyib vә әlinә bir zoğal ağaсı alıb, xәbәr verdi ki,
onun adı Xudayar deyil, Xudayar bәydi. Kimin ixtiyarı var idi soruşsun haradan ona bәylik yetişib?! Amma xalq bilirdi ki, bәylik ona
oradan yetişib ki, qlava anasını siğә edib. İyirmi-otuz adamı Xudayar katda dama qatıb mәhz o sәbәbә ki, sәhvәn ona deyiblәr
Xudayar katda, demәyiblәr Xudayar bәy”.
Yəni bir az da sadə dillə desək, qlava Xudayarın anasını zad eləyəndən sonra Xudayara bəylik gəlmişdi. Əslində Xudayar özü bu nəticəyə gəlmişdi ki, madam qlava mənim anamı zad eləyib, mənə bəylik düşür…
İndi mən bilmək istərdim: bir-birinə ağız dolusu “bəy” deyən azərbaycanlılar niyə və haçan bu nəticəyə gəliblər ki, onlara bəylik düşür?
Mirzə Əlil

22.07. 2016
Anapa-Cemete