Uilyam BLEYK

                                  (1757-1827)

                                        Pity would be no more…

INSANIN MAHİYYƏTİ  

Bəlkə  də olmazdı Rəhmə ehtiyac,

Soyub çoxlarını qoymasaydıq ac.

Bəlkə də bilməzdik nədir Mərhəmət,

Hər insan olsaydı biz kimi xoşbəxt.

Qorxsa iki tərəf – bu, sülhə şərtdir.

Özünüsevərlik elə ki artdı –

Zalımlıq hər yerdə qurur tor-tələ,

Durmadan artırır zülmünü səylə.

Tanrı qorxusuyla yaşayır insan,

Torpağa göz yaşı axır durmadan.

Ayağı altında onun beləcə,

Tezliklə Zəlillik bitib cücərir.

Ucalır, çevrilir Sirr ağacanıa,

Qapqara kölgəysi düşür hər yana.

Tırtıllar, milçəklər ehtiyacını,

Doyurur yeməklə Sirr ağacını.

Aldanış meyvəsi bitir hər zaman,

Dadı şirin olur, rəngisə əlvan.

Qoyur budaqların qalın yerinə,

Quzğun yuvasını – görünən deyil.

Dəniz tanrıları, yer allahları,

Gəzib Təbiəti çox axtardılar.

Boşa çıxdı bütün səyləri ancaq,

İnsanın Beynində bitir bu ağac.

ingiliscədən tərcümə: 03-04 oktyabr 2004, Samara