ÇIĞIRIR, AĞLAYIR SÖNÜNCƏ İŞIQ…

Çığırır, ağlayır sönüncə işıq,-

Niyə qorxur uşaq qaranlıqdan.

Qorxmağı bizdən öyrənirmi uşaq,

Yoxsa qorxuyla doğulur anadan?

 

Dəyişib dünya, indi elmliyik,

Mənbəyi bəlli zülmətin, işığın.

Yaşayır canda bəs bu qorxu niyə?-

Düşürük zülmətə — can qayğılanır.

 

Qara, qaranlıq ehtiraslarsa,

Ruhuma yol tapır, keçir qanıma.

Gedirəm mən hara aparırlarsa,

Sarsılır anbaan andım, inamım.

 

Gözüm önündə açılır uçurum,

Baxıram – yox dibi – başım gicəlir!

Ayağım yerdən ayrılır – uçuram,

Qanadım – ehtirasların gücüdür.

 

Fəqət bu nəşə tərk edir bədəni,

Düşürəm heçliyə halsız, yarıcan.

Tək uzaq fəryadın sədası dinir,-

Məni zülmətdə axtarır yaradan.

 

Bir işıq zərrəsi açır gözümü,

Dizimə güc gəlir diz üstə düşəm.

Qalxır heçlikdən əllərim uzanır,

Yetə, müqəddəs ətəkdən yapışa.

 

Özüsən, Tanrım, əvvəlin və sonun,

Cavanam indi, sabah ixtiyaram.

Təkcə qəlbimdəki zülmət xofunu,

Alma, dünyada nə qədər ki varam.

 

                                                   04-11 dekabr 1989, Samara

 

 

Реклама

Robert FROST GEDİRƏM!

(AWAY!)

Bu dünyanı tərk edib,

Yollardayam nə vaxtdır.

Başmaqlarım hələ ki

Rahatdır, salamatdır.

 

Qaldı dostlar, aşnalar

Şəhərdə. İndi mənsiz

İçdiyiniz nuş ola,

Dağıla qərd-qəminiz.

 

Mən cənnət didərgini,

Adəm-Həvva deyiləm

Ki, işığı tərk edib,

Zülmətə doğru gedəm.

 

Unut bu əfsanəni,

Yox qalımda-gedimdə

İradəsi kimsənin.

Hər qərar öz əlimdə.

 

Bəlkə haqq, bəlkə nahaq,

Bir sətrə bir nəğmədən

Boyun əymişəm ancaq:

“Yola çıxmalıyam mən!”

 

Qayıdardım bəlkə də

Ölümdən sonra əgər

Görüb-götürdüklərim

Məni peşman eləyə…