Samara Rusiyanın təmiz şəhərlərindən deyil, ancaq təmiz şəhərlər görmüşəm. Məsələ, çuvaşların paytaxtı Çeboksarı şəhəri. Biz, samaralı ekskursiyaçılar, bəhsəbəhs küçə və səkilərdə zibil axtarırdıq, ancaq heç yerdə zibil yox idi. “Zibil qabları da boşdur!” – bizimkilərdən biri axtarışının nəticəsini ucadan elan elədi. Doğrudan da zibil qabları boş idi, ən xırda zibilin belə haçan, necə gözə dəymədən aparılmağı bizim üçün sirr idi…

Bakıda avqustda iki gecə oldum – gedəndə və qayıdanda. Qardaşoğlumun qaldığı evin ətrafındakı küçələri gəzəndə bütün səkiləri bürümüş və hətta şosseyə də atılmış zibilin qədərsiz çoxluğunu  görüb çox təəccübləndim. Bura, əlbərrə, mərkəz deyildi, ancaq mərkəzə çox yaxındı. Yasamal, Elmlər Akademiyasının yanı. Gecə düşdükcə və bütün alver yerləri bağlandıqca səkilərdə içinə zibil doldurulub ağzı düyünlənmiş polietilen torba və kisəlırin sayı artır – bu, pambıq yığımı vaxtı dolu xaral və kisələrin düzüldüyü ya qalaq-qalaq vurulduğu sahələri xatırladırdı… Mən deyəcəkdim ki, niyə camaat zibili qutulara atmır, qardaşoğlum məni qabaqlayıb dedi ki, küçələrdə zibil qabları yoxdur. Doğrudan da, nə qədər baxdımsa, bir dənə də zibil qabı görmədim. Bir neçə yerdə konteyner qoyulmuşdu, onlar o qədər eybəcər idi ki, elə bil Nuh nəbidən qalma, körüklə işləyən dəmirçixanalarda düzəldilmişdilər. Və onların da cəhəngləri ayrıldığından atılan zibillərin çoxu yerdəydi…

Şəhərin əsil mərkəzi, yəni prezidentin gəlib-getdiyi yerlər təmizdir, ancaq oralarda da zibil qabı görmədim. Və anlamadım ki, zibil necə olur. Adamlar içdikləri suyun qablarını, dondurmaların stəkanlarını bəlkə gəmirib udurlar?

Və mənə elə gəldi ki, bu şəhərin insanlarının xeyli hissəsinin təmizliyi sevmədiyi bir yana qalsın, əsas məsələ şəhər başçısının şəhəri sevməməyidir. Şəhər başçısı şəhəri yox, öz vəzifəsini sevir və gördüyü bütün işlər bu vəzifədə qalmaq üçündür. Onun nə vecinə ki, Yasalamlda küçələri zibil bürüyüb-büsıb. Cəhənnəmə basıb, gora basıb…

Zahid Xəlilov küçəsi. Şəkli qardaşoğlum telefona çəkib

22 sentyabr 2014 Samara