Mən uşaqdım, kinolar aldatdı,

Könlü verdim kino məhəbbətinə.

Məni kinodakı dərd ağlatdı,

Mən sevindim kino səadətinə.

+

Mən uşaqdım, kinoya qondu quşum,

Mən uçardım gələndə kəndə kino.

Yaz-yay axşamlarında həftə başı,

Kluba çevrilərdi kənd dükanı.

+

Dükanın böyrünə bir ağ asaraq,

Ekrana bənzədirdilər dayılar.

Aparat köhnə paroxod sayağı,

Başlayırdı işə, çaqqıldayaraq.

+

Otururduq uşaq-böyük qarışıq,

Çəmən üstündəcə bardaş quraraq.

Yesə də ağcaqanadlar daraşıb,

Bu ağır zülmü üstələrdi maraq.

+

Mən uşaqdım, aparat tanrıydı,

Dükanın böyrüsə cənnət bucağı.

O kinolarda həyat ayrıydı,

Adamlar orda mələklər sayağı.

+

Gülüşlər özgə, sözlər özgə idi,

Dadı şirintəhərdi dərdin də.

Dükanın böyrü sanki güzgü idi,

Bizim həyatımızın əksi səthində.

+

Mən uşaqdım, mənə yalançı həyat,

Əsl həyat, əsl ömür-gündü.

Bütün bu doğma adamlar mənə yad,

Bu doğma kənddə həyat sürgündü.

+

Düşərək felinə bu filmlərin,

Dolaşırdım necə ay-gün dolanar.

Tanımırdım hələ Felliniləri,

Yoxdu dünyada hələ Berqmanlar.

+

İndi saç çallanıb, ürək qocalıb,

Canımda göynəyir vətən yarası.

Doğmaca kəndim uzaqlarda qalıb,

Ötdü qürbətdə ömrümün yarısı.

+

Aşdım ekranları və pərdələri,

Bir duman tək dağıldı xülyalar.

Heçliyə döndü nə var dəbdəbəli,

Önümdə təkcə bu gerçəklik var.

+

Zehində anbaan tərəddüd olur,

Sarsıdır şübhələr qəfil beyni:

Mənim ömrümmü məşəqqətlə dolu,

Yoxsa ekranda əksidir lentin?

+

Kəfənmi, pardəmi bu dünya boyu,

Asılıb daş soyuq divarlardan?

Aktyorlarmı durğuzurlar oyun,

Ya ölənlər çıxır məzarlardan?..

                                                                   23 oktyabr 1989, Samara