Kifayət qədər korrekt olmayan bir müqayisədən istifadə etməyə məcbram.
Deyək ki, Rafiq Tağının yerinə Cəmil Həsənlinin ya Əli Kərimlinin oğlunu ya qızını Bakıda bıçaqlayıb öldürüblər. Tale Bağırzadə isə iki min nardaranlını yığıb təntənəli surətdə elan edir ki, “Cəmil Həsənlinin (Əli Kərimlinin) qızı (oğlu) cəhənnəmə vasil oldu. Nardaranlılar da mal-qara kimi mələşərək sevinclərini bildirirlər.
Görəsən belə olsaydı, Cəmil Həsənli ya Əli Kərimli Tale Bağırzadədən ötrü belə vurnuxardılarmı? Ümumiyyətlə, onlar məhkəmə binasına heç yaxın gedərdilərmi?
“Milli.az portalında Cəlil Cavanşir adlı müəllifin “Şahqulunun gətirdiyi bayquş, sevmədiyimiz ərəb turistlər” yazısını təsadüfən oxudum. Şərh yazdım, şərhim nəşr olunmadı. Ona görə öz bloquma qoyuram.
Bu yazının müəllifinin hə həmçinin onu nəşr edənlərin yeri türmədir. Çünki irqi zmində təhqir üçün Azərbaycan CM-nin 283-cü maddəsi cinayət məsuliyyəti nəzərdə tutur.
Cahil insanın qələmindən çıxmış bu yazı heyvani nifrrətlə diludur.
Ondan başlayaq ki, “ərəb xalqı” mövcud deyil, müxtəlif ərəb xalqları var. Və mpvcud olmayan “ərəb xalqının” “dünyaya qorxu saçması” yazı müəllifinin məhdud fantaziyasının məhjsuludur.
“Xalqımız bu qədər ərəbin paytaxtımıza, bölgələrimizə daraşmasından narahatdır”.
Xalqın narahatlığını cənab Cavanşir hardan bilir? Referendum keçirilib? Xalq polisdən, məhkəmədən, məmurdan, qumarxanalardan, fahişəxanalardan narahat deyil, bir dəstə turistdən narahatdır?
“Başkəsən, terrorçu kimi tanıdığımız ərəblərlə rastlaşmaq bizlərdə istər-istəməz diskomfort yaradır”.
Əgər Azərbaycanda qanuin olsaydı, bu cümləni yazmış adam məqalə çıxandan bir neçə saat əllləri qandallı “meymun qəfəsinə” salınardı.
“1374 il əvvəl üstümüzə qılıncla gəlib torpağımızı işğal edib, mədəniyyətimizə divan tutan ərəblər…”
1374 il əvvəl cənab Cavanşirin hansı mədəniyyəti olub? Olubsa, qoysun ortaya – kitablarını, məbədlərini, şəhər memarlığını. Yazımız, kitabımız, şəhərlərimiz ərəblərdən sonra yaranmayıbmı?
Sonda – yazı müəllifi ərəb adı daşıyır, yəni onun heç öz adı da yoxdur, onda qalmış mədəniyyərt ola… Qanının da yəqn xeyli hissəsi ərəb qanıdır. Şübhəniz olmasın…
İran prezidenti Rouhani Allahşükür Paşazadə və Azərbaycanın başqa hörmətli mollalarıyla görüşüb.
BORXESİN «DON KİXOT»UN MÜƏLLİFİ PYER MANAR» HEKAYƏSİNƏ NƏZİRƏ
Azərbaycan aliməri və sənayeçiləri yeni nəqliyyat vasitəsi — Azərbaycan velosipedi yaratmağa nail olublar.
Azərbaycan velosipedi velosipeddən tamamilə fərqlənir.
Müqayisə edək:
Velosiped – iki təkərə malik, əzələ qüvvəsi ilə hərəkətə gətiriln nəqliyyat vasitəsidir.
Azərbaycan velosipedi isə iki təkərə malik, əzələ qüvvəsi ilə hərəkətə gətiriln nəqliyyat vasitəsidir.
Yüksək sürət, sükanın idarəsi, ağırlıq mərkəzinin tənzimlənməsi ilə müşayiət olunan stabilləşdirici hiroskopik hərəkət nəticəsində velosipedlə hərəkət etmək mümkün olur.
Azərbaycan velosipedində isə yüksək sürət, sükanın idarəsi, ağırlıq mərkəzinin tənzimlənməsi ilə müşayiət olunan stabilləşdirici hiroskopik hərəkət nəticəsində hərəkət etmək mümkün olur.
Velosipeddə sürətlərin indeksli ötürməsi tətbiq olunur.
Azərbaycan velosipedində isə sürətlərin indeksli ötürməsi tətbiq olunur.
Beləliklə, Azərbaycan velosipedi tamamilə yeni nəqliyyat vasitəsi olaraq yalnız Azərbaycan elmi fikrinin və yüksək səviyyəli texnoloji sənayesinin məhsuludur.
Məmin salyanlı dostum Cəfər Mehdiyevin bir qohuMu vardı. Bu kişi arvadından-uşağından rəsmən ayrılmışdı, ancaq onlarla bir yerdə, fərdi mülkün bir otağında yaşayırdı. “Xərclərini verirəm”, — deyirdi. Ancaq əlavə edirdi ki, vaxtaşırı pullarını kəsir ya yubadır. “Onları fironluqdan salıram”, — o öz taktikasını belə izah edirdi…
Bir həftə əvvəl mən FB-da yazdım ki, bir “dost” mənim şeirlərimi paylaşır və bu halda baxımların sayı bir neçə dəfə artır. Həmin gündən “dost” daha şeirlərimi paylaşmır, yəqin o da məni “fironluqdan salır”…
=============================================
Mən doqquz-on yaşımdan şeir yazıram, ancaq əsasən 25, 30 yaşdan sonra yazdığım şeirləri saxlayıram. Və onların heç birini əzbər bilmirəm. Hətta öz şeirini də əzbər bilmək üçün onu gərək vaxtaşırı kiməsə oxuyasan. Mən heç kimə şeir oxumuram. Beş ildə, on ildə çaşıb birinıə şeir oxuyanda tez peşman oluram və hətta utanıram, elə bil ki, birindən beş manat pul istəmisən, verməyib… Bu, çox ağır hissdir… Yaradıcı adamda bəlkə də şöhrət istətyi vacibdir, bəlkə məndə də bu istək var, ya da ən azı gənclikdə olub. Ancaq ləyaqət hissi mənim üçün daha vacibdir, və bu hissi heç vaxt redaksiya qapılarında tapdalatmamışam. Bir neçə dəfə mənim yazılarımı götürüb aparıblar ki, jurnala qoyacaqlar, qəzetə qoyacaqlar, kitab çıxaracaqlar. Heç yerə qoymayıblar, heç nə çıxarmayıblar…
==============================================================
Mənim indi 62 yaşım var, payıza çıxsam, 63 olacaq. Mən indiyəcən şeirə, ədəbiyyata peşə kimi baxmamışam. Müəllim olmuşam, zavodda, metroda, kitabxanada işləmişəm. Və yazdığım şeirlərdən, elədiyim çoxlu tərcümələdrən bir qəpik də qazanmamışam. Adım da indiyəcək heç yerdə yoxdur. Ancaq arxayınam ki, mənim bier neçə il əvvəl yazdığım “Kəllə”, “Gəmilər gedərdi bu çayda bir vaxt” «Gözətçi», «Hacının xatirəsinə» şeirləri, bir neçə gün əvvəl yazdığım “Edam” şeiri Azərbaycan dilində yazılmış şeirlərin ən yaxşılarındandır. Və indi bu şerləri üç ya ən çoxu otuz adamın oxumağının məsələyə dəxli yoxdur…
=========================================================
Mənim şeirlərimə nəinki laqeyd, hətta düşmənçiliyə varan əsəbi münasibət əvvəldən olub. Bunun səbəbi mürəkkəbdir, ancaq mən bunu qismən izah edə bilərəm. Mən qılıqlı deyiləm, adamlara yovuşmuram, axı bir xoş söz eşitmək üçün gərək iki xoş söz deyəsən. Mən də demirəm…Mən öz yazım haqqında xoş söz eşitmək üçün gərək kiminsə bacarıqsız, səriştəsiz gördüyü bir işi tərifləyəm. Bu məni hara aparardı? Mən indi də FB-da demək olar ki, heç kimin yazısına, qeydinə “layk” qoymuram, bilirəm ki, bu “layk”ın əvəzində o da mənim şeirimi “bəyənəcək”, beləliklə əsil oxucuyla qondarma oxucu qarışacaq. Çexovun bir qəhrəmanının əsil pullarla qəlp pulları qarışdırdığı kimi… Mən istəyirəm ki, mənim şeirimi oxuyan adam üçün mənim xasiyyətimin, hətta ona qarşı münasibətimin fərqi olmasın. Hələlik mənim bir nəfər də belə oxucum yoxdur. Ancaq indi yoxdursa, o demək deyil ki, heç vaxt olmayacaq. Bunun sağlığmda ya məndən sonra olması elə vacib deyil…
===============================================
Bir az qəribə görünsə də, mənim yazılarıma əsəbi və düşmən münasibət ən çox öz nəslimin içində olub. Müxtəlif səbəblərdən. Bəziləri səmimi düşünüblər ki, mən cəfəngiyyatla məşğulam, belə düşünməyə əsasları da olub, çünki mənim məşğuliyyətim heç vaxt qazanc gətirməyib. Bəziləri belə fikirləşiblər: bu bizdən artıq-zaddır? Özünü şairliyə qoyub, qırışmal, biz istəsək, ondan da yaxşı yazarıq… Bəziləri də düşüncələrinə sığışdırmayıblar ki, adlarını titrəyə-titrəyə çəkdikləri insanlardan biri elə onların öz içində də, onların qanıyla, onların soyadıyla doğula bilər…
O ki qaldı mühitə… Mən heç vaxt “ədəbi mühit” deyilən şeyin içində olmamışam. Moskvada oxuyanda tələbələr və aspirantlar arasında istedadlı ədəbiyyatçılarla ünsiyyətim olub. Onlar da məni nədənsə istedadlı sayırdılar, hərçənd yazdıqlarımı oxuya bilməzdilər – dilimizi bilmdədiklərinə görə… İndi hərdən İnternetdə müasir Azərbaycan ədəbiyyatına aid səhifələri açıram və tez də bağlayıram. İndi qürurla şair, “yazar” (!?) adını daşıyanların necə sənətkar olmaqları bir yana qalsın, onların dolğun akademik, hümanitrar təhsilləri yoxdur. Onların əksəriyyəti savadsızdır, ədəbiyyyatda, jurnalistikada isə savadsız adamlar məndə kin və qəzəbdən başqa heç nə doğurmurlar…
==========================================
Samarada isə… Yaxşı ki, Samarada həinki mühit, heç oxucu da yoxdur. Nəticə etibarı ilə mühit də, Oxucu da müəllifi korlaya bilir. Heç xəbərin olmur, bir də görürsən Mühitin, Oxucunun “zövqü”nə və istəyinə uyğun qondarmağa başlamısan…
O ki qaldı “fironluğa…” Mən yaşda adam fironluq iddiasında olmur. Məın yaşda adam fikirləşir ki, hər gün ölü bilər, ancaq harda basdırılacağını, necə dəfn olunacağını qərara alıb sənədləşdirməyib…Bunu eləmək lazımdır…
Şeirlərin isə belə şeylərdən qorxusu yoxdur. Arxayınam ki, nə qədər Azərbaycan dili var, mənim şeirlərim də yaşayacaq..
30. 07.2016
Samara
xeyrulla xayal 