Ağənnə bacım ölümqabağı

                                 sayıqlayrmış, deyirmiş “aparın məni evimə,

                                                               bura mənim evim deyil…”

Evini istədin, düzəldin yola —

O ev sənin evin deyidi, bacım!

Behişt diləmirəm, yerin ev ola —

O ev sənin evin deyildi, bacım!

O evdə söz sözlə tutan deyildi,

Davalar, küsülər bitən deyildi.

Yerin qəriblikdi, vətən deyildi —

O ev sənin evin deyildi, bacım!

Divarı soyuqdu, içi nəmişdi,

Soyuqlar, küləklər güc eləmişdi.

Sevgilər, ülfətlər köç eləmişdi —

O ev sənin evin deyildi, bacım!

Nə qardaşın, bacın dadına çatdı,
Nə də öz övladın səni yarıtdı.

Ərin soyuqqanlı, yad oğlu yaddı —

O ev sənin evin deyildi, bacım!

Bağçanın, həyətin havası durğun,

Ağacı yanıqdı, çiçəyi solğun.

Ürəyin də yorğun, canın da yorğun  —

O ev sənin evin deyildi, bacım.

Qapını dərd kəsib dayanmış idi,

Yığıb gətirdiyin talanmış idi,

Tanrı nəzərindən yayınmış idi –

O ev sənin evin deyildi, bacım!

Sözün danışılar, adın çəkilər,

Hərdən ortalığa gələr şəkillər.

Görünər bir küncdə yerin də bəlkə–

O ev sənin evin deyildi, bacım!

07-11.06.09 Samara