(THE DEMİURGE’S LAUGH)  

Düşüb Cinin izinə mən sevinclə qaçırdım,

Meşənin ağ qaradan seçilməyən yerində,

Hərçənd inanmasam da bu ruh əsl tanrıdır.

Öləziyib gedirdi son incə şölələr də,

Bir səs gəldi qəfildən – qəlbim, ruhum istəyən,

İllər keçir, unuda bilmirəm o səsi mən.

Öndə yox, dalda dinən yarıyuxulu səsin,

Ahəngində açıqca istehza duyulurdu –

Dünya vecinə deyil sanki səs yiyəsinin.

Sarsıldı meşə və Cin qəhqəhə çəkdi durdu,

Gedə-gedə silirdi gözlərinin çirkini,

Yaxşıca anlayırdım  mən də Cinin fikrini.

İndiyəcən unuda bilmirəm o gülüşü,

Öz gözümdə gülüncdüm belə tutulmağımla,

Yerişimi də qəsdən yavaşıtdım düşünsün,

Nəsə axtarıram mən içində yarpaqların.

(Nahaq yerə — çətin ki o dayanıb baxaydı.)

Ağac altda oturdum sonra uzun-uzadı.

(“BOY’S WILL” kitabından)