Sevirik, ah, qürub çağı həyatın,
Daha şəfqətlə, ehtiyatla daha…
Qoy vida şölənin artsın büsatı,
Sən ey axşam şəfəqi, son sevda!
Kölgə də göyləri alıb bürüyür,
Dolaşır təkcə günbatanda şəfəg,-
Ay axşamın bu çağı, səbr elə bir,
Bu gözəllik qoy hələ vursun bərq.
Soyusun qoy bu gan damarlarda,
Soyumur duyğular könüldə, nə qəm.
Ah, sən ey son sevda!
Səndə həm nəşə, ümidsizlik həm.
1853
A.A. DELVİQ
Nə gözəl gün, nə səadət dolu dəm!
Həm günəş, həm sevda!
Çəkilib kölgə gedir çöllərdən,
Yenə könlüm işıqla dolmaqda.
Oyanın çöllər, oyanın meşələr,
Həyat eşqi hamını yandırsın.
Mənə məxsusdur o, əlbəttə, mənə,
Məni könlüm buna inandırdı.
Ah, qaranquş, qısılıb pəncərəyə,
Nə ötürsən şən-şən?
Yoxsa yaz eşqi səni yaxdı deyə,
Oxuyursan bu cür məhəbbətdən?
Ah, uzaq məndən, elə sənsiz də,
Aşiqi eşqin odu yandırdı.
Mənə məxsusdur o, əlbəttə mənə,
Məni könlüm buna inandırdı!
1820-ci illər
Nə şirinmiş dodaqda
Sevgi – can üzülürdü;
Ayrılmışdım torpaqdan
Mən havada üzürdüm.
Yan-yörəm şirin-şəkər.
Axşamlar təpəlikdə
Hansı gizli çeşmədən,
Müşk axıb tökülürdü?
Sevda dolu qoxudan
Baş hərləndi, ağrıdı.
Barmağıma axanda,
Şeh ardıc yarpağından.
Gənc idim, şirinlikdən,
Bədən xumarlanırdı.
Bir ləçək ilişəndə,
Qızarır, qanayırdı.
Deyil sevincin acı,
Qəlb daha. Ağrı dadı
Verməyən duz möhtacı.
İstərəm duyum-dadım,
Sevdanın axıtdığı
Göz yaşı ləkəsini.
Qabıq acısı, yanıq
Mixək dadı xoş mənə.
Çəməndə ya qum üstdə,
Uzanaram qoyaraq,
Başımı qolum üstdə —
Qol keyiyər, ağrıyar.
Azdır hələ bu ağrı,
Bir qüvvə arzularam
Duya biləm torpağı,
Bütün əzalarımla.
ingiliscədən tərcümə
2000-ci illərin əvvəli, Samara
+++++++++++++++++
Robert FROST
That crossed me from sweet things,
The flow of — was it musk
From hidden grapevine springs
Down hill at dusk?
I had the swirl and ache
From sprays of honeysuckle
That when they’re gathered shake
Dew on the knuckle.
I craved strong sweets, but those
Seemed strong when I was young;
The petal of the rose
It was that stung.
Now no joy but lacks salt
That is not dashed with pain
And weariness and fault;
I crave the stain
Of tears, the aftermark
Of almost too much love,
The sweet of bitter bark
And burning clove.
When stiff and sore and scarred
I take away my hand
From leaning on it hard
In grass and sand,
The hurt is not enough:
I long for weight and strength
To feel the earth as rough
To all my length.
xeyrulla xayal 