Архив тегов | torpaq

Robert FROST. TORPAĞA QAYIDIŞ

T1520565_05

(TO EARTHWARD)

 

Nə şirinmiş dodaqda

Sevgi – can üzülürdü;

Ayrılmışdım torpaqdan

Mən havada üzürdüm.

 

Yan-yörəm şirin-şəkər.

Axşamlar təpəlikdə

Hansı gizli çeşmədən,

Müşk axıb tökülürdü?

 

Sevda dolu qoxudan
Baş hərləndi, ağrıdı.

Barmağıma axanda,

Şeh ardıc yarpağından.

 

Gənc idim, şirinlikdən,

Bədən xumarlanırdı.

Bir ləçək ilişəndə,

Qızarır, qanayırdı.

 

Deyil sevincin acı,

Qəlb daha. Ağrı dadı

Verməyən duz möhtacı.

İstərəm duyum-dadım,

 

Sevdanın axıtdığı

Göz yaşı ləkəsini.

Qabıq acısı, yanıq

Mixək dadı xoş mənə.

 

Çəməndə ya qum üstdə,

Uzanaram qoyaraq,

Başımı qolum üstdə —

Qol keyiyər, ağrıyar.

 

Azdır hələ bu ağrı,

Bir qüvvə arzularam

Duya biləm torpağı,

Bütün əzalarımla.

ingiliscədən tərcümə

2000-ci illər

Samara

 

 

 

CAVİDİN XATİRƏSİNƏ

ANA                                            

                                            

Yıxılıb həyətin boz asfaltına,

Nəfəs almağı da bilinmir indi.

Baxır, kütlə görür həndəvərində,

Tanımır məhəllə camaatını.

 

Ana gözlərinin işığı sönüb —

Ata bərabəri, adı and oğul,

Dünən anasına qol-qanad oğul,

Yurda qol-qanadı bükülü dönüb.

 

Ağır xəstəliklə, ağır yarayla,

Yataqda qalsaydı illər uzunu.

Yalvarar, Tanrının bəlkə özünü,

Rəhmə gətirərdi dualarıyla.

 

Nazını çəkərdi son ümidinin,

Bəsləyib şəfalı bar yetirərdi.

Təzədən döşünə süd gətirərdi,

Əlac desəydilər ana südünü.

 

Əsir tutulsaydı, hərbə çıxardı,

Düşmən ordusuna həmlə çəkərdi.

Yalın əlləriylə qırıb-tökərdi.

Əlli min əsgəri. Qala yıxardı.

 

Dəf edər təbii fəlakətləri,

Alardı oğlunu sudan və oddan.

Halı yeri-göyü indi ağladan,

Göylə əlləşərdi bala xətrinə.

 

Torpağın altıdır soyuq yer indi…

Yer isti, göy isti, odlanır asfalt.

Göz dolu, qəlb dolu, yetişir saat,

Tanrıya üz çevir, Tanrını dindir…

22-23 aprel 2011 Samara

 

Robert FROST. TORPAĞA QAYIDIŞ (TO EARTHWARD)

Nə şirinmiş dodaqda

Sevgi – can üzülürdü;

Ayrılmışdım torpaqdan

Mən havada üzürdüm.

 

Yan-yörəm şirin-şəkər.

Axşamlar təpəlikdə

Hansı gizli çeşmədən,

Müşk axıb tökülürdü?

 

Sevda dolu qoxudan
Baş hərləndi, ağrıdı.

Barmağıma axanda,

Şeh ardıc yarpağından.

 

Gənc idim, şirinlikdən,

Bədən xumarlanırdı.

Bir ləçək ilişəndə,

Qızarır, qanayırdı.

 

Deyil sevincin acı,

Qəlb daha. Ağrı dadı

Verməyən duz möhtacı.

İstərəm duyum-dadım,

 

Sevdanın axıtdığı

Göz yaşı ləkəsini.

Qabıq acısı, yanıq

Mixək dadı xoş mənə.

 

Çəməndə ya qum üstdə,

Uzanaram qoyaraq,

Başımı qolum üstdə —

Qol keyiyər, ağrıyar.

 

Azdır hələ bu ağrı,

Bir qüvvə arzularam

Duya biləm torpağı,

Bütün əzalarımla.

 

 

 

ZƏNGİLAN SÖHBƏTİ (Şirvan Mürvət oğlunun 40 yaşının tamamına)

                                           

Qardaş, ayrı söz yoxdu?

Nə Zəngilan oldu bu?

Gecənin ən uzunu,

Yetirmir bu mövzunu!

Əslində yaxşı baxsan,

Nə yerdi ki Zəngilan –

Çöldü, daşdı, qayaydı,

Cib dəsmalı boydaydı.

Bir qaçqın yaş axıda,

Bəs etməz qurutmağa…

Əhali də onca min…

(“Vur-tut” desəm — incimə).

Qəhrəmandır hər biri

İndi…Xatirələrin…

Həyatdasa… Sən indi,

Nə təriflər desən də,

Torpağın duzu, yəqin,

Deyildi yerlilərin…

Kişilər lağlağılı,

İşdən çox kefə bağlı.

Çox yola yolçuydular,

Bir az kolxozçuydular,

Bir az araqbazdılar,
Bir az allahsızdılar…

O ki qaldı arvadlar –

Nə dağ maralıydılar,

Nə su sonasıydılar.

Batıq sinəliydilər,

Çatlaq damarlıydılar,

Partlaq dabanlıydılar,

Üzü danlaqlıydılar,

Azərbaycanlıydılar!

Zəngilan bir tikəydi,

Nə Gəncə, nə Bakıydı.

Nə Şuşa, nə Ağdamdı,

Sözü ancaq ağladır…

Bəli, qardaş, yuvaydı,

Hərçənd yaylıq boydaydı.

Qaıdı…Kimdi qaldıran?

Yaylığım da ki atam,

Başa bağlananı var,

Yara bağlayanı var.

Yaylıq var bayraqlanır,

Baş üstdə dalğalanır…

…Bəlkə səhər şehidir,

Səsini dəyişdirən?

Doğma ocaq hisinə,

Nə vaxtdan isinmirik…

Burdasa Zəngilanın,

Ağ kitabı yazılır

Min bir rus gecəsinin,

Zülmət səhifəsinə…

                                                     yanvar 2007 Samara

BAŞ ÜSTÜNDƏ GÖY ÜZÜDÜR…

Baş üstündə göy üzüdür,

Torpaq bizdən aşağı.

Hələ dolar gözümüzə,

Günəş, ulduz işığı.

 

Bədən isti, canda həvəs,

Hələ ürək döyünür.

Gedir-gəlir hələ nəfəs,

Ruh danışır, dil dinir.

 

Necə şirin, necə dərin,

Olursa da yuxumuz,

Ayılırıq, dirilirik,

Banlayınca bir xoruz.

 

Bütün bağın, çəmənliyin,

Bütün gülü, çiçəyi,

Bircə matəm çələnginə,

Toxunmayıb hələ ki.

 

Bükülməsin, anam, bacım,

Qollarınız sinədə.

Hələ dayaq ehtiyacı,

Çiyinlər var nə qədər!..

2003-cü ilin payızı, Samara