(TO EARTHWARD)
Nə şirinmiş dodaqda
Sevgi – can üzülürdü;
Ayrılmışdım torpaqdan
Mən havada üzürdüm.
Yan-yörəm şirin-şəkər.
Axşamlar təpəlikdə
Hansı gizli çeşmədən,
Müşk axıb tökülürdü?
Sevda dolu qoxudan
Baş hərləndi, ağrıdı.
Barmağıma axanda,
Şeh ardıc yarpağından.
Gənc idim, şirinlikdən,
Bədən xumarlanırdı.
Bir ləçək ilişəndə,
Qızarır, qanayırdı.
Deyil sevincin acı,
Qəlb daha. Ağrı dadı
Verməyən duz möhtacı.
İstərəm duyum-dadım,
Sevdanın axıtdığı
Göz yaşı ləkəsini.
Qabıq acısı, yanıq
Mixək dadı xoş mənə.
Çəməndə ya qum üstdə,
Uzanaram qoyaraq,
Başımı qolum üstdə —
Qol keyiyər, ağrıyar.
Azdır hələ bu ağrı,
Bir qüvvə arzularam
Duya biləm torpağı,
Bütün əzalarımla.
ingiliscədən tərcümə
2000-ci illər, Samara
+++++++++++++++++++++
To Earthward
Love at the lips was touch As sweet as I could bear; And once that seemed too much; I lived on air That crossed me from sweet things, The flow of—was it musk From hidden grapevine springs Downhill at dusk? I had the swirl and ache From sprays of honeysuckle That when they're gathered shake Dew on the knuckle. I craved strong sweets, but those Seemed strong when I was young; The petal of the rose It was that stung. Now no joy but lacks salt, That is not dashed with pain And weariness and fault; I crave the stain Of tears, the aftermark Of almost too much love, The sweet of bitter bark And burning clove. When stiff and sore and scarred I take away my hand From leaning on it hard In grass and sand, The hurt is not enough: I long for weight and strength To feel the earth as rough To all my length.
xeyrulla xayal 