Odelette anacréontique
Şair, istəyirsən sevim mən səni,
Qorxutma alovlu ehtirasınla.
Mənim məhəbbətim ürkək göyərçin,
Həya səmasında o pərvazlanar.
Xiyabanda səkən zərif quşcuğaz,
Qorxur, uçub gedir səs eşidən tək.
Məndə də qanadlı quşdur ehtiras,
Təqib edilərsə, uçub gedəcək.
Girib xiyabanda çardağa dayan.
Mərmərdən yonulmuş lal Hermes sayaq,
Tezliklə görərsən öz ağacından,
Qorxusuz aşağı enər quşcuğaz.
Sənin gicgahların yaxından duyar,
Havada sərinlik dalğalarından,
Necə çırpınırlar zərif qanadlar,
Göz önündə qopar bir ağ burulğan.
Ələ öyrədilib elə bil daha,
Göyərçin qonacaq sənin çiyninə.
İncə dimdiyiylə öpüş alaraq,
Xumarlanıb sonra sinənə enər.
Fransızcadan tərcümə
19. 10. 2018, Samara
+++++++++++
Théophile GAUTIER
1811 — 1872
Odelette anacréontique
Ne fais pas fuir par trop d’ardeur
Mon amour, colombe inquiète,
Au ciel rose de la pudeur.
S’effraye et part au moindre bruit ;
Ma passion est chose ailée
Et s’envole quand on la suit.
Muet comme l’Hermès de marbre,
Sous la charmille pose-toi ;
Tu verras bientôt de son arbre
L’oiseau descendre sans effroi.
Tes tempes sentiront près d’elles,
Avec des souffles de fraîcheur,
Une palpitation d’ailes
Dans un tourbillon de blancheur,
Et la colombe apprivoisée
Sur ton épaule s’abattra,
Et son bec à pointe rosée
De ton baiser s’enivrera.
xeyrulla xayal 