Elə ki, insanın əzablarına
Son qoyan son günə yaxınlaşıram,

Zamanın sürəti dəyişər tamam,

Aldanıb mən ümid bağladım ona.

 

Xəyalən deyirəm: İtirməyək vaxt,
Sevgi söhbətinə; yükü həyatın 

İlk qar əriyən tək əriyər yəqin.

Ruhumuz dincələr onda  nəhayət.

 

Ümid də bədən tək heçliyə keçər,

O idi xülyanı bizə sevdirən  —

Qorxu, qəzəb, sevinc, göz yaşı gedər.

 

Onda aydın olar: insan adətən,

Seçir şübhəlini, yanlışı seçir.

Önəmli məqsəddən yayınır nəzər.

italyancadan tərcümə

15-17.07. 2026, Samara

++++++++++++++++

FRANCESKO PETRARKA

 

Quanto piú m’avicino al giorno extremo
che l’umana miseria suol far breve,
piú veggio il tempo andar veloce et leve,
e ’l mio di lui sperar fallace et scemo.

I’ dico a’ miei pensier’: Non molto andremo
d’amor parlando omai, ché ’l duro et greve
terreno incarco come frescha neve
si va struggendo; onde noi pace avremo:

 

perché co·llui cadrà quella speranza
che ne fe’ vaneggiar sí lungamente,
e ’l riso e ’l pianto, et la paura et l’ira;

 

sí vedrem chiaro poi come sovente
per le cose dubbiose altri s’avanza,
et come spesso indarno si sospira.