Namiq Məmmədova

Adlayıb ən uzaq məsafələri,

Səni, harda olsan, Gəncə çağırar.

Yuxudan oyatmaz, yuxuna girər,

Gündüz eşitməsən, gecə çağırar.

Ananın səsiylə gah dinər hərdən,
Ayağın üzülər bir anda yerdən.

Çatdırar neçə bəd xəbəri birdən,

Seçər ərklə səni təkcə, çağırar.

Qulağın dincəlməz tanış hənirdən,

Sezərsən sükutun səsini də sən.

Əli üzüləndə həndəvərindən,
“Qardaş, qardaş!” deyib bacı çağırar…

19. 07. 2026, Samara