Montre
İki dəfə baxdım mən saatıma,
Fikirli gözümə dəydi ki, elə
Əqrəblər bir yerdə yatıb qalıblar,
Zamansa…bir saat gedib irəli.
Qonşu salondakı saat kəfgiri,
Yellənir, deyəsən, qımışır elə.
Həyəcan siqnalı elə bil dinir,
Hər dəfə vuranda gümüşü səslə.
Uzun barmağını mənə uzadır,
Baxır istehzalı günəş saatı.
Bir yol uzanaraq gedir divarda,
Göstərir bu yolu kölgəsi salıb.
Dinir kinayəli kilsə saatı,
Dəqiq vaxtı deyir və zəng qülləsi,
Əkssədalayıb sonuncu notu,
Sanki ələ salır məni nədənsə.
Bax, belə! Ölümü çatdı vəhşinin.
Elə xumarlandım arzularımdan,
Onun qıfılında yaqut deşiyə,
Qızıl açarımı dünən salmadım.
Onun qutusunda görünmür daha,
Kəfgiri işlədən incə yayı da.
Gedər, qayıdardı, sola, həm sağa,
Polad kəpənəyə bənzəri vardı.
Bəli, mən beləyəm, Hippoqiriffi,
Minib çapan zaman Mavi diyara,
Mənim ruhsuz canım uçur elə bil.
Tanrı bəyənəndir baş verən nə var.
Gedir əbədiyyət dairəsiylə,
Ətrafında bu lal sferblatın.
Zamansa qapağa qulaq sökəyir,
Eşidə qəlbini bəlkə saatın.
Uşaq inanır ki, ürəkdir vuran,
Və bu ürəiyn hər döyüntüsünə,
Bizim sinəmizdə elə həmin an,
Bərabər cavab tək titrəyiş dinər.
Daha vurmasa da, böyük qardaşı,
Həmişə mənimlə, həmişə vurur.
Hər zaman diqqətli və oyaq Kişi,
Mən yuxuda ikən, onu doldurur,
Fransızcadan tərcümə
27-28.09. 2018, Samara
+++++++++++++++++++++++
Théophile Gautier
«La Montre»
Deux fois je regarde ma montre, Et deux fois à mes yeux distraits L’aiguille au même endroit se montre : Il est une heure… une heure après. La figure de la pendule En rit dans le salon voisin, Et le timbre d’argent module Deux coups vibrant comme un tocsin ; Le cadran solaire me raille En m’indiquant, de son long doigt, Le chemin que sur la muraille A fait son ombre qui s’accroît ; Le clocher avec ironie Dit le vrai chiffre, et le beffroi, Reprenant la note finie, A l’air de se moquer de moi. Tiens ! la petite bête est morte. Je n’ai pas mis hier encor, Tant ma rêverie était forte, Au trou de rubis la clef d’or ! Et je ne vois plus dans sa boîte Le fin ressort du balancier Aller, venir, à gauche, à droite, Ainsi qu’un papillon d’acier. C’est bien de moi ! Quand je chevauche L’Hippogriffe, au pays du Bleu, Mon corps sans âme se débauche, Et s’en va comme il plaît à Dieu ! L’éternité poursuit son cercle Autour de ce cadran muet, Et le Temps, l’oreille au couvercle, Cherche ce cœur qui remuait : Ce cœur que l’enfant croit en vie, Et dont chaque pulsation Dans notre poitrine est suivie D’une égale vibration, Il ne bat plus ; mais son grand frère Toujours palpite à mon côté. — Celui que rien ne peut distraire, Quand je dormais, l’a remonté !
xeyrulla xayal 