La bonne soirée
Lap itin günüdür! – həm yağış, həm qar
Əsirlər qozlada arabaçılar,
Burunları göyərib.
Dekabr axşamı belə havada,
Ocaq qırağında qıç uzadaraq,
Çıxmayasan heç yerə.
Üstəlik kamindən bir az aralı.
Yumşaq bir kreslo, axsaq ayaqlı,
Elə bil əl eləyir,
Sevgiliniz kimi mehriban baxır,
Nəvazişli səslə sanki çağırır,
“Evdən çıxmayın!” deyir.
Krujeva bəyaz döşləri necə,
Yarımçıq örtürsə, indi eləcə,
Gülrəng kəsik kağızla,
İşığı süd rəngli çıraq qapanıb
Şöləsinin əksi bəzər tavanı,
Otaq sükuta dalar.
Heç nə eşidilmir, və bu sükutda,
Kəfgirin səsidir dinən saatda,
Dayanmadan yellənər.
Ağlayıqr qıraqda sərsəri külək,
Sanki fikri budur hiylə gələrək,
Evə soxulub girə.
Bal gedir ingilis səfirliyində,
Hazıram, frakım önümdə indi,
Durub qolları sallaq.
Jiletim əsnəyir, köynək az qalır,
Danışa, bilmir ki, ağ qolucları,
Bəs haçan taxılacaq.
Uzun, dar burunlu çəkmələrimin,
Parlaq boyasına əksi çilənir,
Alovlanan yerlərin,
Yanındasa nazik qalstukların,
Mənim əlcəklərim donub qalıblar,
Cüt ələ bənzəyirlər.
Getmək zamanıdır! – Burda da əngəl,
Növbəyə durasan çatanda gərək,
İzləyəsən keçəndə,
Xanımlar əyləşən karetaları,
Gerbləri vurulub qapılarna,
Matahları içində.
Qapının ağzında g dayanıb hələ,
Görəsən ki, necə alaylanaraq,
Qonaqlar yığışırlar;
Təravətli üzlər, qoca sifətlər,
Fraklar, sinəni açıb göstərən,
Dekolteli korsajlar.
Yüngül, buludları xatırladan tül,
Qırmızı dərili kürəyi örtür,
Görünür sızaqları.
Burda diplomatlar və dendilər var,
Onların üzündə ağuş çalarlar,
Heç nə demir maraqlı.
Burda çəpəri var dul arvadların,
Quzğun ya qartal baxışlıdırlar.
Asan deyil aşasan,
Sədəfli, boyalı xırda gözəlın,
Zərif qulağına xəlvət əyilib,
Ürəyini açasan!
Yox, gedən deyiləm! Ancaq elə ki,
Operada çiçək dəstəsindəki,
Məktub gözünə dəyər;
Parmada yetişmiş bənövşələrdən,
Dağılar, ürəyi nə var göynədən,
Şübhə yox ki, o gələr.
İntermezzosu var məndə Heynenin,
Rəfdə qonşusudur kitabı Tenin,
Qonkurlar da var hələ,
Zaman necə keçdi, xəbər tutmaram,
Kitabı oxuyub sona çatmaram,
Göümə yuxu gələr.
Fransızcadan tərcümə
22-23.09. 2018, Samara
+++++++++++++========
Théophile GAUTIER
1811 — 1872
La bonne soirée
Les cochers, transis sur leur siège,
Ont le nez bleu.
Par ce vilain soir de décembre,
Qu’il ferait bon garder la chambre,
Devant son feu !
La chauffeuse capitonnée
Vous tend les bras
Et semble avec une caresse
Vous dire comme une maitresse,
» Tu resteras ! «
Un papier rose à découpures,
Comme un sein blanc sous des guipures.
Voile à demi
Le globe laiteux de la lampe
Dont le reflet au plafond rampe,
Tout endormi.
On n’entend rien dans le silence
Que le pendule qui balance
Son disque d’or,
Et que le vent qui pleure et rôde,
Parcourant, pour entrer en fraude,
Le corridor.
C’est bal à l’ambassade anglaise ;
Mon habit noir est sur la chaise,
Les bras ballants ;
Mon gilet bâille et ma chemise
Semble dresser, pour être mise,
Ses poignets blancs.
Les brodequins à pointe étroite
Montrent leur vernis qui miroite,
Au feu placés ;
A côté des minces cravates
S’allongent comme des mains plates
Les gants glacés.
Il faut sortir ! — quelle corvée !
Prendre la file à l’arrivée
Et suivre au pas
Les coupés des beautés altières
Portant blasons sur leurs portières
Et leurs appas.
Rester debout contre une porte
A voir se ruer la cohorte
Des invités ;
Les vieux museaux, les frais visages,
Les fracs en coeur et les corsages
Décolletés ;
Les dos où fleurit la pustule,
Couvrant leur peau rouge d’un tulle
Aérien ;
Les dandys et les diplomates,
Sur leurs faces à teintes mates,
Ne montrant rien.
Et ne pouvoir franchir la haie
Des douairières aux yeux d’orfraie
Ou de vautour,
Pour aller dire à son oreille
Petite, nacrée et vermeille,
Un mot d’amour !
Je n’irai pas ! — et ferai mettre
Dans son bouquet un bout de lettre
A l’Opéra.
Par les violettes de Parme,
La mauvaise humeur se désarme :
Elle viendra !
J’ai là l’Intermezzo de Heine,
Le Thomas Grain-d’Orge de Taine,
Les deux Goncourt ;
Le temps, jusqu’à l’heure où s’achève
Sur l’oreiller l’idée en rêve,
Me sera court.
xeyrulla xayal 