Carmen

Qəhvəyi bir tonla  arıq Karmenin,
Qaraçı gözləri dairələnib.

Saçlarının rəngi gecə tək qara,

Dəri aşılanııb iblis əliylə.

 

Arvadlar desə də o, eybəcərdir,
Dərdindən dəlidir hər kişi axı.

Messa oxumuşdu dizi önündə,

Ona toledolu arxiyepiskop.

 

Kəhrəba rəngində boynu aşağı,
Qıvrılır sallanır qalın hörüyü.

Elə ki, açılıb gecə dağılır,
Arıq bədənini tamam bürüyür.

 

Ağımtıldır onun bütün bədəni,

Seçilir gülümsər, müzəffər ağzı.

Qırmızı istiot, rəngini yəqin,

Sınıq ürəklərin qanından alır.

 

Bu qarabuğdayı varlıq önündə,

Çəkilir çox məğrur gözəllər hətta,

Elə ki işarır gözləri birdən,

Oyadır işrətdən doyanları da.

 

Eybəcərliyində onun gizlənər

Dənəsi duzunun o dənizin ki,

Haçansa çıxdı lüt və gəl-gəl deyən,

Duzlu Afrodita ordan silkinib.

fransızcadan tərcümə

15.09. 2018, Samara

+++++++++++++++++++++

 “Carmen” de Théophile Gautier

Carmen est maigre, – un trait de bistre
Cerne son oeil de gitana.
Ses cheveux sont d’un noir sinistre,
Sa peau, le diable la tanna.

 

Les femmes disent qu’elle est laide,
Mais tous les hommes en sont fous :
Et l’archevêque de Tolède
Chante la messe à ses genoux ;

Car sur sa nuque d’ambre fauve
Se tord un énorme chignon
Qui, dénoué, fait dans l’alcôve
Une mante à son corps mignon.

Et, parmi sa pâleur, éclate
Une bouche aux rires vainqueurs;
Piment rouge, fleur écarlate,
Qui prend sa pourpre au sang des coeurs.

Ainsi faite, la moricaude
Bat les plus altières beautés,
Et de ses yeux la lueur chaude
Rend la flamme aux satiétés.

Elle a, dans sa laideur piquante,
Un grain de sel de cette mer
D’où jaillit, nue et provocante,
L’âcre Vénus du gouffre amer.